Στην πολύωρη απολογία του ο 49χρονος δέχτηκε «βροχή» ερωτήσεων για τον τρόπο με τον οποίο έδρασε ενώ φέρεται να εμφανίστηκε μετανιωμένος και μεταμελημένος δίνοντας έμφαση στον ισχυρισμό του ότι βοήθησε τις αρχές να βρουν τους πίνακες καθώς εκείνος τους υπέδειξε που ήταν κρυμμένοι στο Πόρτο Ράφτη.
Ωστόσο, δεν κατάφερε να πείσει ανακριτή και εισαγγελέα οι οποίοι του «έδειξαν» το δρόμο για τη φυλακή. Ο κατηγορούμενος φέρεται να επανέλαβε και ενώπιον του ανακριτή τους ισχυρισμούς που προέβαλε στην προανακριτική του απολογία στην οποία αναφερόμενος στην κλοπή των πινάκων έκανε λόγο για το «μεγαλύτερο λάθος» της ζωής του στο οποίο τον οδήγησε το πάθος του για την τέχνη.
Ο 49χρονος ισχυρίστηκε πως «η κλοπή σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε αποκλειστικά» από τον ίδιο και «δεν υπήρχε συνεργός» επιμένοντας πως ουδέποτε επιχείρησε να πουλήσει τους πίνακες τους οποίους, όπως ισχυρίζεται, έκρυβε για χρόνια στο ντουλάπι ενός μπάνιου.
Ο κατηγορούμενος υποστήριξε ότι είχε «μεγάλο καημό» να επιστρέψει τους πίνακες ωστόσο σύμφωνα με τον συνήγορο του αυτό που τον εμπόδιζε ήταν ότι οι αρχές θα εντόπιζαν το dna του στην περίπτωση που προσπαθούσε να καθαρίσει θα κατέστρεφε τους πίνακες.
Ο κατηγορούμενος περιέγραψε με λεπτομέρειες τον τρόπο με τον οποίο παρακολουθούσε την Εθνική Πινακοθήκη για περίπου 6 μήνες αλλά και πως, μόνος, όπως ισχυρίζεται κατάφερε να αρπάξει με κινηματογραφικό τρόπο τους πίνακες, τον Ιανουάριο του 2012, από την Πινακοθήκη, όπου δεν υπήρχε ενεργός συναγερμός και η μπαλκονόπορτα ήταν ξεκλείδωτη. «Η επιλογή της ημέρας της κλοπής ήταν τυχαία».
