Σύμφωνα με την Άννα Διαμαντοπούλου, «η ΕΛΣΤΑΤ χθες γκρέμισε το αφήγημά του: ο πληθωρισμός ανέβηκε κατά 3% σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα. Ο Πρωθυπουργός πλέον έχει σταματήσει να προσπαθεί να κρύψει πόσο αποκομμένη είναι η κυβέρνησή του από την πραγματικότητα».
«Οι πολίτες χρειάζονται συνολικό σχέδιο που θα οδηγήσει τη χώρα με αυτοπεποίθηση σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο»
Κατά την ίδια, πέραν των μηνιαίων στοιχείων που καταρρίπτουν το αφήγημα περί αποκλιμάκωσης, τα ετήσια στοιχεία είναι ακόμη πιο ακαρδιωτικά. «Αύξηση 5,5% στη στέγαση, ελαιόλαδο +49%, δημητριακά +11,2%. -14% αύξηση στα ασφάλιστρα υγείας, γιατί το ΕΣΥ υποβαθμίζεται και η κυβέρνηση στέλνει η ίδια ουρανοκατέβατα κέρδη στις ασφαλιστικές, χωρίς αντίστοιχο φόρο, ενώ τις παρακολουθεί να εκτοξεύουν τα ασφάλιστρα χωρίς καμία παρέμβαση».
Συνέχισε λέγοντας πως «ασφάλιστρα, στέγαση, ελαιόλαδο και δημητριακά οφείλονται σε εγχώριους παράγοντες. Δεν είναι εισαγόμενες αυξήσεις. Τι έκανε επί ένα χρόνο η κυβέρνηση για να αποκλιμακωση την κατάστασης;».
«Στην Ευρώπη συζητούν την έκθεση Ντράγκι για την ανταγωνιστικότητα»
Διερωτήθηκε «γιατί δεν αξιοποίησε ούτε ένα από τα δεκάδες χιλιάδες κλειστά ακίνητα του δημοσίου για να αμβλύνει τη στεγαστική κρίση; Γιατί δεν εφάρμοσε την πρόταση του ΚΕΠΕ για δημιουργία εφαρμογής Τεχνητής Νοημοσύνης για κινητά που θα συγκρίνει σε ημερήσια βάση τις τιμές των προϊόντων στα σούπερ μάρκετ και θα προτείνει τις πιο συμφέρουσες επιλογές;», όπως και «αφού τα πάμε τόσο καλά στην αποκλιμάκωση του πληθωρισμού, γιατί άλλαξε τον αρμόδιο υπουργό Κ. Σκρέκα πριν μόλις 3 μήνες, αναγνωρίζοντας έτσι την κυβερνητική αποτυχία στη διαχείριση του μεγαλύτερου κοινωνικού προβλήματος;».
Η υποψήφια πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ επισήμανε ότι «στην Ευρώπη συζητούν την έκθεση Ντράγκι για την ανταγωνιστικότητα και εδώ είναι μείζον θέμα η επιδοματική πολιτική του πρωθυπουργού, αλλά και η αυξημένη κατά 7 ευρώ την εβδομάδα αποζημίωσης της νυχτερινής εργασίας για τους ένστολους».
Καταληκτικά ανέφερε πως «οι πολίτες χρειάζονται συνολικό σχέδιο που θα οδηγήσει τη χώρα με αυτοπεποίθηση σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, και όχι επιδοματική πολιτική υπό το φόβο των δημοσκοπήσεων».
