Το καλό ανέκδοτο δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται πολύ συχνά
‘Αλμπερτ Α’ι’νστάιν
Η πολιτική ραστώνη, η κοινωνική κόπωση, ο υπερκορεσμός ειδήσεων με φήμες και διαρροές δεν γεννούν ηγέτες αλλά εικονολάτρεις. Ζούμε με αντανακλάσεις της εικαζόμενης αλήθειας των γεγονότων κι όχι με την πραγματικότητα.
Σε μία εποχή που το αίτημα για Ειρήνη καθίσταται όλο και πιο επίκαιρο,αφού ο πόλεμος εμφανίζεται σαν ‘διορθωτής’ του διεθνούς δικαίου[sic],οι εγχώριοι πολιτικοί εξακολουθούν να ασχολούνται μόνο με ‘τα μικρά’ και τα ιδιοτελή, άλλοι έχοντας προσβληθεί από ‘ηθικό μιθριδατιισμό’ [Κ.Θεολόγου] κι άλλοι αισθανόμενοι ασφαλείς μόνον όταν κινούνται εντός της κλίκας των ‘γνωρίμων΄ [Γ.Κοντογιώργης].
Ο παλιός πολιτικός κόσμος έχει παρέλθει [ίσως και να έχει πεθάνει]μαζί με τους παλιούς πολιτικούς, οι νέοι ‘τόποι εξουσίας’ [Ανδρ. Γιαννόπουλος] δεν είναι πλέον οι γνωστοί [βουλή, κόμματα, πλατείες], αλλά η μοίρα των ανθρώπων και των λαών παίζεται σε κλειστά συστήματα και κέντρα εκτός δημοκρατικού ελέγχου.
Κι όμως οι δικοί μας πολιτικοί, αφού χόρτασαν τα μπάνια τους [όχι αυτά του λαού, αλλά τα άλλα των κότερων], ξανάρχισαν τις δίκοπες δηλώσεις και τους πολυσήμαντους [;] χρησμούς. Πολλές φορές αμφιβάλλω αν και οι ίδιοι κατανοούν τι είναι αυτά που λένε. Σ’ ένα ευρωπαϊκό και διεθνές αβέβαιο περιβάλλον εμείς περιβαλλόμαστε από ‘ασταθείς εαυτούς’ που δεν ξέρουν που πατάνε και που πάνε.
Μερικοί επειδή κραδαίνουν το πολιτικό όπλο[;] των δημοσκοπήσεων δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν ότι οι σφαίρες μπορεί να χτυπήσουν τους[πρώην]συντρόφους τους ή το περίστροφο να εκπυρσοκροτήσει στα χέρια τους. Ορισμένοι κάνουν καριέρα υπονομεύοντας τον αρχηγό του κόμματός τους, χωρίς να διακινδυνεύουν να φύγουν και να ζητήσουν αυτόνομα την ψήφο των οπαδών τους. Οι πλέον καιροσκόποι περιμένουν να ιδρυθούν τα νέα κόμματα για να μετακομίσουν εκεί [αν εκλέγονται ευκολότερα].
Όλα fake κι άπαντες ξευτόμαγκες.
Χρειαζόμαστε νέο θεωρητικό πλαίσιο διαφανούς και λογοδοτούσας διακυβέρνησης, νέες ιδεολογικές συντεταγμένες χωρίς μάγους-καθοδηγητές και οραματιστές-δημαγωγούς, νέους άφθαρτους πολιτικούς.
Δυστυχώς στην Ελλάδα θαυμάζουμε ή καταδικάζουμε ‘πρόσωπα’ κι όχι πολιτική ηθική και θεσμικές πρακτικές και εξακολουθούμε να πιστεύουμε στα θαύματα και στον από μηχανής[του κατεστημένου;] θεό, που θα εξαγνίσει εμάς για τα δικά του αμαρτήματα[sic].
Φοβάμαι ότι ουδείς είναι έτοιμος για αξιακό αναστοχασμό και προτιμούν όλοι να μετράνε κομματικά οφέλη [κάτι σαν μικροπωλητές ψευδαισθήσεων].
ΥΓ: ’Όλα είναι ατμός’, έλεγε ο Θανάσης Βέγγος σε μια παλιά ελληνική ταινία.
Στη χώρα μας ‘όλα είναι ηθελημένη αυταπάτη’, οπότε άπαντες, δρώντες και απενεργοποιημένοι, κολυμπάμε μαζί στο παράλληλο σύμπαν της χαμένης Ατλαντίδας [της Αριστεράς και της Δημοκρατίας για όλους] χωρίς σωσίβιο και δίχως νησί στον ορίζοντα.
Καλό φθινόπωρο.
(Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής εγκληματολογίας, πρώην υπουργός)
