Τρεις εβδομάδες έχουν περάσει από τις ευρωεκλογές. Η “μεγάλη εικόνα” του αποτελέσματος ήρθε να επιβεβαιώσει όλα εκείνα που τα ευρωβαρόμετρα της ΕΕ, οι μετρήσεις κρατικών υπηρεσιών και τα “think tanks” προέβλεπαν: μεγάλη δυσαρέσκεια των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων για τον πληθωρισμό, την ακρίβεια στα είδη λαϊκής κατανάλωσης και το ρεύμα, τους χαμηλούς μισθούς, το ξήλωμα κοινωνικών κατακτήσεων, την εμπλοκή της ΕΕ και των κρατών μελών της σε δύο πολέμους, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία και την γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ, που αποτελεί “στρατηγικό εταίρο” της ΕΕ.
Τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της ΕΕ – φιλελεύθερα, σοσιαλδημοκρατικά, δήθεν “αριστερά” – προβλέποντας το “χαστούκι” στις κυβερνήσεις που υποστηρίζουν, εξαιτίας των παραπάνω αντιλαϊκών επιλογών, έβγαλαν από το σεντούκι τον “μπαμπούλα” της ακροδεξιάς, με στόχο να συγκρατήσουν τις απώλειές τους. Και σήμερα, μετά την προκήρυξη πρόωρων εκλογών στη Γαλλία και την πιθανότητα το κόμμα της Λεπέν να αναδειχθεί σε πρώτη δύναμη, η άνοδος της ακροδεξιάς παραμένει στην δημόσια συζήτηση…
Είναι κατανοητό ότι σε έναν κόσμο που αποστρέφεται τον φασισμό, τον ναζισμό, την ακροδεξιά, σε ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις δημιουργείται έντονος προβληματισμός για τους υπαρκτούς κινδύνους μιας τέτοιας εξέλιξης. Χρειάζεται, όμως πέρα από τους “εξορκισμούς” να δούμε ποιες ήταν εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που “έστρωσαν το χαλί”, ποιες είναι αιτίες αυτού του φαινομένου.
Αλήθεια, οι πανστρατιές στη Γαλλία υπέρ του Μακρόν τα προηγούμενα χρόνια από όλο το αστικό πολιτικό φάσμα – από το μεταλλαγμένο Γαλλικό ΚΚ και τον Μελανσόν, μέχρι τους Σοσιαλιστές και τους Ρεπουμπλικάνους - δεν ενίσχυσαν το κόμμα της Λεπέν και κάθε λογής ακροδεξιό μόρφωμα; Άραγε, η απενοχοποίηση της ακροδεξιάς από τις δήθεν “δημοκρατικές και προοδευτικές κυβερνήσεις της ΕΕ”, που χαρακτήριζαν αρχικά την Μελόνι και την κυβέρνησή της “ακροδεξιά” και “μεγάλο κίνδυνο για την ΕΕ”, αλλά σήμερα διαγκωνίζονται για το ποιος θα βγει μαζί της σέλφι, δεν οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα; Μήπως ενοχλήθηκε η ΕΕ από το γεγονός ότι οι Σουηδοί ακροδεξιοί στήριζαν την κυβέρνηση; Ή από το γεγονός ότι ο ακροδεξιός Βίλντερς στην Ολλανδία μετατράπηκε σε ρυθμιστικό παράγοντα της αστικής κυβέρνησης; Ή από τις συγκυβερνήσεις πρώτα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με το ακροδεξιό ΛΑΟΣ και μετά του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ;
Για να μην γελιόμαστε, η ΕΕ και οι δυνάμεις της δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την ακροδεξιά, γιατί έχουν ενσωματώσει την ταύτιση φασισμού - κομμουνισμού, την ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων, τις κάθε λογής αντικομμουνιστικές αθλιότητες. Η ΕΕ απαιτεί διώξεις εναντίον κομμουνιστών, θέτει Κομμουνιστικά Κόμματα εκτός νόμου, ενώ ναζιστικές συμμορίες, υμνητές των Ναζί και δρουν ελεύθερα και απρόσκοπτα.
Σε αυτό το πλαίσιο, δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου τα αστικά κόμματα και οι ομάδες του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, των Φιλελεύθερων του Μακρόν, των Πρασίνων, ακόμη και της λεγόμενης “Αριστεράς” στο ευρωκοινοβούλιο, να στηρίζουν από κοινού με την ακροδεξιά ψηφίσματα όπως για παράδειγμα υπέρ της κλιμάκωσης της εμπλοκής μεταξύ ΕΕ-ΝΑΤΟ-ΗΠΑ και καπιταλιστικής Ρωσίας στην Ουκρανία, στηρίζοντας φασιστικές δυνάμεις σαν τους “Αζόφ” ή δίνοντας πράσινο φως στην γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το ισραηλινό κράτος.
Οι προσπάθειες των αστικών κομμάτων να αντιμετωπίσουν την ακροδεξιά θυμίζουν το μαρτύριο του Σίσυφου. Την τραγική φιγούρα που ήταν καταδικασμένη να κυλάει έναν μεγάλο βράχο στην πλαγιά ενός βουνού, μόνο και μόνο για να κατρακυλήσει ξανά κάθε φορά που έφτανε στην κορυφή. Όμως ο πραγματικός “Σίσυφος” είναι οι εργαζόμενοι και ο λαοί, γιατί αυτοί τελικά βασανίζονται. Και ο βράχος είναι οι ψεύτικες ελπίδες που τόσα χρόνια τους πουλούν τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, που πάντοτε και με μαθηματική ακρίβεια καταρρέουν με πάταγο. Και όταν καταρρέουν παταγωδώς οι ψεύτικες ελπίδες και προσδοκίες, τότε επιστρατεύεται ο δήθεν “αντισυστημισμός” της ακροδεξιάς και η λαϊκή οργή και αγανάκτηση καναλιζάρεται σε αυτά τα μονοπάτια, που είναι στην πραγματικότητα ανώδυνα για την αστική εξουσία και το σύστημά της.
Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στη Γαλλία, που έφερε η κυβέρνηση του Μακρόν τις ψήφισε και το κόμμα της Λεπέν. Γιατί οι πρώτοι διδάξαντες της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ δεν ήταν μόνο οι “ακροδεξιοί κι εθνικιστές” τύπου Μελόνι κι Όρμπαν, αλλά και η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Δανίας που έψαχνε χωράφια στην Αφρική να στέλνει τους μετανάστες και πρόσφυγες.
Ο φασισμός, η ακροδεξιά, είναι ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός, η πιο ωμή στήριξη των απαιτήσεων των μεγαλοεπιχειρηματιών. Όποτε ο λαός επέλεξε να τους “αντιμετωπίσει” ακουμπώντας της ελπίδες του στην αμαρτωλή σοσιαλδημοκρατία και τα διάφορα σχήματά της (διάβαζε “Νέα Λαϊκά Μέτωπα”), ή σε διάφορα “πουλέν” τύπου Μακρόν, στοχεύοντας στο “μικρότερο κακό”, οδηγήθηκε με μαθηματική ακρίβεια στο “μεγαλύτερο κακό”.
Φραγμός στην ακροδεξιά είναι η ενίσχυση της εργατικής-λαϊκής πάλης. Οι αγώνες με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και ανατρεπτικό αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο, όπως εκείνοι που έγιναν στην Ελλάδα, και στους οποίους πρωταγωνίστησαν το ΚΚΕ, άλλοι ριζοσπάστες αγωνιστές. Και στην Ευρώπη ζητούμενο είναι η ενίσχυση και συγκρότηση Κομμουνιστικών κι Εργατικών Κομμάτων, που θα θέτουν στο προσκήνιο τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και των παιδιών τους, κόντρα στα κέρδη των ομίλων και την πολεμοκάπηλη στρατηγική τους που πληρώνουν οι λαοί μας, και τα αστικά κόμματα – ακροδεξιά ή μη – νομοθετούν. Αυτός είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος.
(Ο Λευτέρης Νικολάου-Αλαβάνος είναι ευρωβουλευτής του ΚΚΕ)
