Με μία ιδιαίτερη και άκρως συγκινητική ανάρτηση θέλησε να αποχαιρετήσει η Δώρα χρυσικού τη Γωγώ Μαστροκώστα που τα ξημερώματα της Δευτέρας 25 Μαΐου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών.
Η Γωγώ Μαστροκώστα, έδινε τη δική της μάχη με την υγεία της, ενώ λίγο καιρό μετά τη γέννηση της κόρης της διαγνώστηκε με καρκίνο.
Η Δώρα Χρυσικού αντίστοιχα, έχει μιλήσει ανοιχτά για τη δική της μάχη με τη νόσο, την οποία κατάφερε να αντιμετωπίσει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η ηθοποιός, εμφανώς συγκινημένη, το απόγευμα της Δευτέρας, δημοσίευσε ένα μακροσκελές κείμενο, στο οποίο αναφέρεται στη Γωγώ Μαστροκώστα, αλλά και στη μάχη με τον καρκίνο.
Στην ανάρτησή της, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το να πεθαίνει ένας νέος άνθρωπος είναι πληγή. Για όσες όμως γυναίκες, έχουμε περάσει το κατώφλι του καρκίνου, το να πεθαίνει μια γυναίκα από καρκίνο, είναι ένα χτύπημα που μας πονάει διπλά. Γιατί ξέρουμε καλά πως η νόσος αν κάτι μας στέρησε είναι την ανεμελιά, γίναμε ανεπιστρεπτί « υποψιασμένες»• ότι μας έβαλε για πάντα σε μια συνθήκη μόνιμης αγωνίας , ακόμα και εμάς που φαίνεται ότι έχουμε μια καλή πρόγνωση. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις με την αρρώστια. Ακόμα και οι γιατροί δεν θα σου πουν ποτέ «είσαι εντελώς καλά». Γιατί στον καρκίνο το « εντελώς και για πάντα» δεν υφίστανται ως λέξεις. Σου λένε «πας καλά και είμαστε αισιόδοξοι» , αφήνοντας ένα παραθυράκι ανοιχτό, που σε βάζει σε αυτή την κατάσταση της άνω τελείας. Δεν υπάρχει κλείσιμο. Υπάρχει παύση. Για όσο. Γιατί ο χρόνος με τον καρκίνο αίφνης αποκτά άλλη διάσταση, διαστέλλεται και συστέλλεται παράλογα . Δεν είναι γραμμικός.
Άλλοτε παγώνει και άλλοτε κυλά σαν ρυάκι. Και ποτέ δεν φτάνει. Μετά από μια διάγνωση καρκίνου τον κυνηγάς για πάντα. Τρέχεις από πίσω του και προσπαθείς να τον μεγαλώσεις, να τον φαρδύνεις για να προλάβεις. Και το ρήμα « προλαβαίνω» γίνεται μέρος της καθημερινότητας σου.
{https://www.facebook.com/photo/?fbid=10230992478777817&set=a.3865456957298&locale=el_GR}
Η Γωγώ Μαστροκώστα αντιμετώπισε την ασθένεια με δύναμη και στωικότητα. Δεν ξέρω πως αλλιώς γίνεται. Είναι μονόδρομος μάλλον αυτό. . Και την πάλεψε μέσα στην αγάπη, την αφοσίωση και την φροντίδα των δικών της ανθρώπων και αυτό είναι βάλσαμο και όχι πάντα αυτονόητο. Την αντιμετώπισε όμως και με εξωστρέφεια.
Μίλησε γι αυτήν ανοιχτά θέλοντας να ενδυναμώσει και να βοηθήσει άλλες γυναίκες. Μοιράστηκε τις προκλήσεις της νόσου, και μίλησε για την αξία της πρόληψης , περνώντας από το προσωπικό στο συλλογικό. Στάθηκε τρυφερή και θαρραλέα. Σήμερα πονάω σαν να έχασα μια αδερφή, γιατί γνωρίζω την τυχαιότητα του ότι εγώ ζω. Σήμερα είναι μια άσχημη μέρα. Συλλυπητήρια στους οικείους της. Μακάρι το μοίρασμα αυτής της εμπειρίας να βοηθήσει άλλες γυναίκες να προλάβουν, να μην αμελούν τις εξετάσεις τους. Και να σωθούν. Γωγώ σ’ ευχαριστούμε».
