Είπε και ότι «αν δεν ζητούσα βοήθεια και δεν πήγαινα σε ψυχολόγο, θα έχανα τη Μέγκαν».
Είδε το 'φως' μετά έναν τσακωμό με την τότε σύντροφο του «όταν μου είπε πως χρειάζομαι βοήθεια. Χωρίς να το αντιληφθώ, γύρισα στον 12χρονο Χάρι -σε εκείνη την ηλικία 'έχασα' τη μητέρα μου- και το αίσθημα της αδικίας που με είχε κατακλείσει τότε. Οι άνθρωποι που την κυνηγούσαν εκείνη τη μέρα στο τούνελ για να τη φωτογραφίσουν, φωτογράφιζαν και την κηδεία της».
Από μικρός πάθαινε κρίσεις πανικού και άγχους «και από τα 28 έως τα 32 μου χρόνια έζησα τον εφιάλτη της ζωής μου. Για να αντέξω κατέφυγα στα ναρκωτικά και το ποτό. Ήμουν έτοιμος να δοκιμάσω και να κάνω τα πάντα, για να νιώσω έστω ελάχιστα καλύτερα».
Σύντομα κατάλαβε πως το μόνο που έκανε κάθε σαββατοκύριακο ήταν να πίνει «όχι γιατί το απολάμβανα, αλλά επειδή προσπαθούσα να κρύψω, να καλύψω κάτι». Όταν αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους εφιάλτες του, ήταν που ξανακέρδισε τη ζωή του.
«Ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που έμαθα στη ζωή μου είναι ότι κάποιες φορές πρέπει να επιστρέφεις στο παρελθόν για να διαχειριστείς ό,τι σε κάνει να νιώθεις άβολα, ώστε να γιατρευτείς».
Είχε δοκιμάσει και τη θεραπεία EMDR (Eye movement desensitization and reprocessing) που βοηθάει στην αντιμετώπιση συμπτωμάτων από συναισθηματική δυσφορία -που είναι αποτέλεσμα σοκ-, στην οποία καταφεύγει κάθε φορά που είναι να επιστρέψει στη Μεγάλη Βρετανία.
«Κάθε φορά που πηγαίνω στο Λονδίνο θυμάμαι το θάνατο της μητέρας μου και νιώθω κυνηγημένος και απελπισμένος. Πως δεν μπορώ να αποδράσω». Κατάφερε να αποδράσει γενικά, όταν η Μαρκλ του είπε πως έχει αυτοκτονικές τάσεις.
«Ήταν ένα απόγευμα που είχαμε πάει στο Royal Albert Hall. Η Μέγκαν ήταν έγκυος τότε. Ένιωσα συνετριμμένος και την ίδια ώρα, πολύ θυμωμένος με τον εαυτό μου που είχαμε 'κολλήσει' σε αυτήν την κατάσταση. Ένιωσα ντροπή που είχε φτάσει σε αυτό το σημείο η ιστορία.
Ντρεπόμουν να πάω στην οικογένεια μου, γιατί για να σας πω την αλήθεια -και θα την καταλάβουν πολλοί συνομήλικοι μου- ήξερα πως οι δικοί μου άνθρωποι δεν θα αντιδρούσαν με τον τρόπο που χρειαζόμουν».
Αποφάσισε την έξοδο από το Παλάτι, όταν φοβήθηκε πως θα χάσει τη σύζυγο του και το παιδί του. «Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους λόγους που έφυγα. Ένιωθα παγιδευμένος και να με ελέγχει ο φόβος -για τα media και το ίδιο το σύστημα που δεν μας ενθάρρυνε ποτέ να μιλάμε για τέτοιου είδους τραύματα. Ξεκάθαρα τώρα δεν θα με αναγκάσει κανείς να σιωπήσω».
