Παρά τα όσα είχαν προαναγγελθεί από την ΕΕ, το 2019, ότι πλέον οι χώρες θα επέλεγαν οι ίδιες να επιλέξουν να κρατήσουν θερινή ή χειμερινή ώρα, τελικά φαίνεται ότι το όλο εγχείρημα βρήκε τοίχο και τελικά η Ελλάδα, όπως και οι περισσότερες χώρες προτίμησαν να διατηρήσουν το ισχύον σύστημα ρύθμισης ώρας. Πού σκόνταψε η εφαρμογή.
Μέχρι το 2019 το Ευρωπαϊκό συμβούλιο δεν είχε καταλήξει σε κάποια οριστική απόφαση, καθώς το θέμα επιλογής ώρας είναι ένα εξαιρετικά σύνθετο θέμα, όσο και αν φαντάζει απλό.
Οι επιπτώσεις που επιφέρει η αλλαγή ώρας σε καθημερινότητα, δραστηριότητες, οικονομία είναι ιδιαίτερα σημαντικές και έτσι τα κράτη μέλη, ζήτησαν από την ΕΕ να εκτιμήσει τις επιπτώσεις.
Ένα επιπλέον τροχοπέδη αποτέλεσε το γεγονός ότι τα γειτονικά κράτη θα έπρεπε να καταλήξουν σε μία κοινή απόφαση, ώστε να μην υπάρχει διαφορετική ώρα μεταξύ των χωρών που βρίσκονται στην ίδια ζώνη.
Η πανδημία του Covid, το Brexit, η κρίση στην ενέργεια και η κατάσταση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας πήγαν πίσω το ζήτημα, το οποίο τελικά δεν ξαναήρθε στο προσκήνιο.
Πότε εφαρμόστηκε πρώτη φορά η θερινή ώρα
Η θερινή ώρα άρχισε να εφαρμόζεται σε αρκετές χώρες τη δεκαετία του ’70, ως μέτρο για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης στην οποία είχε βυθιστεί σχεδόν όλος ο πλανήτης. Στην Ελλάδα εφαρμόζεται από το 1975, ενώ κεντρικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τις αρχές του 21ου αιώνα.
Η θερινή ώρα διαρκεί 7 μήνες το χρόνο (από τα τέλη του Μαρτίου έως τα τέλη Οκτωβρίου) και η χειμερινή ώρα τους υπόλοιπους 5.
Το 2019 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε δώσει διορία έως το 2021 στα κράτη-μέλη της ΕΕ να επιλέξουν αν θέλουν να διατηρήσουν μόνιμα τη χειμερινή ή τη θερινή ώρα.
Είχε προηγηθεί δημοσκόπηση μεταξύ κατοίκων της Ευρώπης, στην οποία 8 στους 10 απάντησαν ότι δεν επιθυμούν να συνεχιστεί το σύστημα με την εναλλαγή ώρας. Οι κάτοικοι στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες είναι υπέρ της διατήρησης της θερινής ώρας και τους 12 μήνες του έτους, καθώς η μία επιπλέον ώρα ηλιοφάνειας το απόγευμα βοηθά τόσο στον ψυχολογικό τομέα, όσο και στις εμπορικές δραστηριότητές.
