Μελέτη διαπίστωσε ότι το μάσημα ενός κομματιού τσίχλας μπορεί να απελευθερώσει εκατοντάδες έως χιλιάδες μικροπλαστικά στο σάλιο.
Η μελέτη αυτή τη στιγμή βρίσκεται υπό αξιολόγηση και μόλις ολοκληρωθεί η ανασκόπηση, οι συγγραφείς ελπίζουν ότι η έκθεση θα δημοσιευθεί στο Journal of Hazardous Materials Letters στο τέλος του έτους.
«Στόχος μας δεν είναι να ανησυχήσουμε κανέναν», δήλωσε ο συγγραφέας της μελέτης Δρ. Sanjay Mohanty, αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Μηχανικών Samueli στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Λος Άντζελες.
«Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν εάν τα μικροπλαστικά είναι επικίνδυνα για εμάς ή όχι. Δεν υπάρχουν δοκιμές σε ανθρώπους. Αλλά ξέρουμε ότι εκτιθέμεθα σε πλαστικά στην καθημερινή ζωή, και αυτό θέλαμε να εξετάσουμε εδώ».
Τα μικροπλαστικά είναι θραύσματα πολυμερών που κυμαίνονται σε μέγεθος από λιγότερο από 0,2 ίντσες (5 χιλιοστά) έως 1/25.000ο της ίντσας (1 μικρόμετρο).
Τα πλαστικά μικρότερα από αυτό θεωρούνται νανοπλαστικά.
Τα πολυμερή είναι χημικές ενώσεις με μακριές αλυσίδες μεγάλων και επαναλαμβανόμενων μοριακών μονάδων που ονομάζονται μονομερή, οι οποίες είναι γνωστές για ανθεκτικότητα και ευελιξία.
Τα περισσότερα πλαστικά είναι συνθετικά πολυμερή, ενώ τα φυσικά πολυμερή περιλαμβάνουν κυτταρίνη από φυτά.
Η τσίχλα περιέχει συνήθως συνθετικά ή φυσικά πολυμερή για καλύτερη υφή, ελαστικότητα και διατήρηση της γεύσης, σύμφωνα με τους συγγραφείς.
Τα μικροπλαστικά εισέρχονται στο σώμα μέσω της κατάποσης και της εισπνοής, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη έρευνα, και οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει την παρουσία τους σε διάφορα μέρη του σώματος, όπως το αίμα, οι πνεύμονες, ο πλακούντας, ο εγκέφαλος και οι όρχεις.
Γι' αυτό οι συγγραφείς είπαν ότι ήθελαν να εντοπίσουν άλλες πιθανές πηγές κατάποσης μικροπλαστικών και τις συγκεντρώσεις τους.
«Η τσίχλα είναι μια από τις τροφές που επιλέξαμε γιατί είναι η μόνη τροφή στην οποία χρησιμοποιείται πλαστικό πολυμερές ως συστατικό», είπε ο Μοχάντι στο CNN μέσω email.
«Άλλα τρόφιμα είναι μολυσμένα με μικροπλαστικά λόγω του τρόπου επεξεργασίας και συσκευασίας τους».
Η μελέτη τους είναι η πρώτη «που εξέτασε ή συνέκρινε μικροπλαστικά σε τσίχλες που διατίθενται στο εμπόριο.
Απομόνωση μικροπλαστικών
Τα μισά δείγματα ήταν συνθετικά και τα άλλα μισά παρασκευάστηκαν με φυσικά συστατικά.
Οι περισσότερες, αν όχι όλες, οι ετικέτες προϊόντων τσίχλας και οι ιστότοποι δεν αποκαλύπτουν τι περιλαμβάνει η βάση τσίχλας τους ούτε πώς υφίστανται επεξεργασία.
Αυτή η έλλειψη διαφάνειας επίσης δεν αφήνει στους ερευνητές «κανένα τρόπο να γνωρίζουν πού και πώς μπήκαν τα μικροπλαστικά στα ούλα που δοκιμάσαμε», είπε ο Mohanty — και δεν υπάρχει τρόπος για τους καταναλωτές να γνωρίζουν την πλήρη σύνθεση των τσιχλών που αγοράζουν.
Ένας άνθρωπος μάσησε μια τσίχλα για τέσσερα λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτού του χρονικού διαστήμαυτος, κάθε 30 δευτερόλεπτα ένας ερευνητής συνέλεγε το εκκρινόμενο σάλιο σε ένα σωλήνα φυγοκέντρησης.
Στη συνέχεια, ο συμμετέχων ξέπλυνε το στόμα του τρεις έως πέντε φορές με καθαρό νερό και οι ερευνητές ανέμιξαν το δείγμα έκπλυσης με το δείγμα σάλιου για να εξασφαλίσουν ότι είχαν λάβει όλα τα μικροπλαστικά στο στόμα. Όλη αυτή η διαδικασία επαναλήφθηκε επτά φορές.
Μερικές τσίχλες μασήθηκαν για 20 λεπτά συνολικά με το σάλιο να συλλέγεται κάθε δύο λεπτά, έτσι ώστε η ομάδα να μπορεί να αναφέρει πώς ο αριθμός των μικροπλαστικών που απελευθερώνονται εξαρτάται από τον χρόνο μάσησης.
Τα μικροπλαστικά πνίγουν τα νερά μας. Θα μπορούσε ένα σφουγγάρι από κόκαλα καλαμαριού να βοηθήσει στην αφαίρεσή τους;
Η ανάλυση αποκάλυψε ότι μόνο 1 γραμμάριο τσίχλας απελευθέρωσε περίπου 100 μικροπλαστικά κατά μέσο όρο, με 1 γραμμάριο τσίχλας να απελευθερώνει έως και 637 μικροπλαστικά. Μια τυπική τσίχλα μπορεί να ζυγίζει από 1 γραμμάριο έως αρκετά γραμμάρια, σύμφωνα με διάφορες αναφορές.
Επιπλέον, το 94% των μικροπλαστικών απελευθερώθηκε μέσα στα πρώτα οκτώ λεπτά της μάσησης.
Οι συγγραφείς έμειναν έκπληκτοι όταν διαπίστωσαν ότι το μάσημα φυσικών τσίχλων δεν έκανε πραγματικά διαφορά. Ο μέσος αριθμός μικροπλαστικών σε 1 γραμμάριο συνθετικής τσίχλας ήταν 104 και στο φυσικό κόμμι ήταν 96.
Και οι δύο τύποι απελευθερώνουν επίσης κυρίως τέσσερις τύπους συνθετικών πολυμερών: πολυολεφίνες, πολυτερεφθαλικά (ή τερεφθαλικό πολυαιθυλένιο), πολυακρυλαμίδια και πολυστυρένια. Αυτά είναι μερικά από τα ίδια πλαστικά που χρησιμοποιούνται σε καθημερινά πλαστικά καταναλωτικά προϊόντα, δήλωσε μέσω email ο Δρ Tasha Stoiber, ανώτερος επιστήμονας στην Environmental Working Group, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση περιβαλλοντικής υγείας. Ο Στόιμπερ δεν συμμετείχε στην έρευνα.
=
