Στη μελέτη τους, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο PNAS της αμερικανικής ακαδημίας επιστημών, η Maria Pascual-Torner, ο Victor Quesada και οι συνεργάτες τους στο Πανεπιστήμιο του Oviedo χαρτογράφησαν τη γενετική αλληλουχία του Turritopsis dohrnii, του μοναδικού γνωστού είδους μεδουσών που μπορεί να επανέρχεται συνεχώς σε προνυμφικό στάδιο μετά την αναπαραγωγή.
Όπως και άλλοι τύποι μεδουσών, ο T. dohrnii σε περιόδους έλλειψης τροφής, περνά από έναν κύκλο ζωής δύο ημερών στον πυθμένα της θάλασσας σε ασεξουαλική φάση και όταν οι συνθήκες γίνουν κατάλληλες αναπαράγεται. Σύμφωνα με τους ερευνητές, αν και πολλοί τύποι μεδουσών έχουν κάποια ικανότητα να αντιστρέφουν τη γήρανση και να επιστρέφουν σε προνυμφικό στάδιο, οι περισσότεροι χάνουν αυτή την ικανότητα μόλις φτάσουν σε σεξουαλική ωριμότητα. Όχι όμως ο T. dohrnii. Σε αυτή του την ιδιότητα οφείλεται και ο χαρακτηρισμός «αθάνατη μέδουσα».
Σκοπός της μελέτης ήταν η κατανόηση της διαφορετικότητας αυτού του τύπου μέδουσας και για αυτό οι ερευνητές σύγκριναν τη γενετική του αλληλουχία με αυτή του Turritopsis rubra, ενός στενού γενετικού συγγενή που δεν έχει την ικανότητα να αναζωογονείται μετά την αναπαραγωγή.
Αυτό που διαπίστωσαν είναι ότι ο T. dohrnii φέρει παραλλαγές στο γονιδίωμά του που το κάνουν καλύτερο στην αντιγραφή και την επιδιόρθωση του DNA. Όταν η μέδουσα αισθάνεται κίνδυνο ενεργοποιεί τους μηχανισμούς της για να μπει στη φάση της αναγέννησης. Φαίνεται επίσης ότι η διατήρηση των άκρων των χρωμοσωμάτων που ονομάζονται τελομερή είναι καλύτερη. Στους ανθρώπους και σε άλλα είδη, το μήκος των τελομερών έχει αποδειχθεί ότι μειώνεται με την ηλικία.
Ωστόσο η έρευνα δεν φαίνεται να έχει εμπορική αξία, καθώς οι ερευνητές δεν προτίθενται να δημιουργήσουν κάποιο σκεύασμα για χρήση από τον άνθρωπο. Η έρευνα σχετίζεται περισσότερο με την κατανόηση των διαδικασιών και της πρωτεϊνικής λειτουργικότητας που βοηθά αυτές τις μέδουσες να εξαπατήσουν τον θάνατο. Πρόκειται για μια μελέτη που θα ανοίξει δρόμο σε μια νέα μελλοντική ερευνητική γραμμή.
