Μία κρίση, που εδραίωσε τον ευρωσκεπτικισμό, τις εθνικιστικές και αποσχιστικές τάσεις, τις ακραίες φωνές και τις ξενοφοβικές ρητορείες. Έδωσε, όμως, και την ευκαιρία να γεννηθούν νέα προοδευτικά ρεύματα με αίτημα για αλλαγή πλεύσης από την άγονη γραμμή της λιτότητας, για μεταρρυθμίσεις προσανατολισμένες στην ανάπτυξη και την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Μίας Ευρώπης που θα πρεσβεύει ξανά την ένωση των λαών και όχι των τραπεζιτών.
Η αρχή των κρίσιμων αυτών εκλογικών μαχών θα γίνει τον Μάρτη, όποτε είναι προγραμματισμένες οι περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία, σε μία κρίσιμη δοκιμασία για τον Φρανσουά Ολάντ και τους Συντηρητικούς του Νικολά Σαρκοζί, που θα μετρήσουν τις δυνάμεις τους έναντι του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου.Το κόμμα της Μαρίν Λεπέν ήταν πρώτη δύναμη στις τελευταίες Ευρωεκλογές και φιλοδοξεί να επαναλάβει αυτή την επιτυχία. Να υπενθυμίσουμε μονάχα πως η Λεπέν έχει ξεκαθαρίσει σε κάθε τόνο πως στόχος της είναι η άμεση έξοδος της Γαλλίας από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Την σκυτάλη παίρνουν οι ιδιαίτερα, ως τώρα, εχθρικοί προς την Ελλάδα, Φινλανδοί. Ο κεντροδεξιός κυβερνητικός συνασπισμός του Αλεξάντερ Στουμπ φαίνεται να χάνει έδαφος στις τελευταίες δημοσκοπήσεις έναντι των Κεντρώων. Το υπερεθνικιστικό κόμμα «Φινλανδοί» (πρώην Αληθινοί Φινλανδοί), το οποίο είχε εκτιναχθεί στο 19% στις προηγούμενες εθνικές εκλογές, σήμερα έχει υποχωρήσει δημοσκοπικά κοντά στο 13%.
Κομβικής σημασίας θα είναι η εκλογική αναμέτρηση του Μαΐου στην Βρετανία. Κυρίως διότι το κυβερνών κόμμα έχει δεσμευθεί για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την παραμονή ή όχι της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το σενάριο ενός "brexit" φαίνεται να έχει πολλούς υποστηρικτές στο εσωτερικό της χώρας και ένα τέτοιο γεγονός θα έβαζε δυναμίτη στις βάσεις του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.
Φυσικά δεν θα πρέπει να αποκλειστεί και κάποια πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, σε χώρες με εύθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όπως η Ιταλία.
Οι Πορτογάλοι είναι οι επόμενοι. Οι κάλπες θα ανοίξουν κάπου ανάμεσα στις 20 Σεπτεμβρίου και τις 11 Οκτωβρίου, για την πρώτη εκλογική αναμέτρηση μετά την υπογραφή του μνημονίου (από τα τρία μεγαλύτερα κόμματα της χώρας) τον Ιούνιο του 2011. Η χώρα έχει σημειώσει πρόοδο, όμως τα μέτρα λιτότητας και μία σειρά σκανδάλων διαφθοράς έχουν πλήξει τη δημοτικότητα τόσο του κυβερνώντος κεντροδεξιού PSD όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης των Σοσιαλιστών. Αποτελεί αίνιγμα τι θα βγάλει η κάλπη και πως θα επηρεάσει το πορτογαλικό πρόγραμμα.
Τελευταίες, μα ίσως πιο σημαντικές για την Ελλάδα, ακολουθούν οι χειμωνιάτικες κάλπες στην Ισπανία, τον Δεκεμβρίου. Τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στους Ποδέμος, το κίνημα των αγανακτισμένων, που σήμερα προηγείται στις δημοσκοπήσεις σε ένα περιβάλλον εκρηκτικής ανεργίας και σκανδάλων διαφθοράς. Ένα κίνημα που αποτελεί τον σημαντικότερο σύμμαχο του ΣΥΡΙΖΑ, για τη δημιουργία της λεγόμενης “συμμαχίας του νότου”, η οποία θα βάλει τέλος στην λιτότητα και θα βάλει στο τραπέζι το ακανθώδες ζήτημα της ελάφρυνσης χρέους των υπερχρεωμένων χωρών.
Εν κατακλείδι, η στρατηγική της κυβέρνησης με το πρόγραμμα “γέφυρα” μέχρι το καλοκαίρι, δείχνει την ξεκάθαρη πρόθεσή της να κερδίσει χρόνο, χρόνο μέχρι να υπάρξουν και άλλα ανάλογα εκλογικά αποτελέσματα στους κόλπους της Ευρώπης, που θα αλλάξουν τους συσχετισμούς, ώστε να οδηγηθεί η Ευρώπη σε μια νέα διαφορετική πορεία.
