Αυτός δεν είναι ο φορέας, που απαίτησε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και πέτυχε να αλλάξει συλλήβδην το εργασιακό τοπίο στη χώρα, να χάσουν οι εργαζόμενοι βασικά δικαιώματα και να υποφέρουν με μισθούς πείνας και συμβάσεις εργασίας, πλήρους ανασφάλειας; Και όμως, οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ, έστω και έμμεσα, παραδέχονται το λάθος τους. Δηλώνουν, σε μελέτη τους για την παγκόσμια οικονομία, ότι όλα τα παραπάνω, που τα «βάφτισαν» διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην ελληνική αγορά εργασίας, είχαν αβέβαιο αποτέλεσμα. Κάτι που σημαίνει ότι ο επιθυμητός στόχος, δηλαδή η αύξηση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων και, κατ' επέκταση, της ελληνικής οικονομίας, μάλλον δεν επετεύχθη...
Στον αντίποδα, το ίδιο το ΔΝΤ, φαίνεται ότι συνεχίζει να πιέζει έτσι ώστε να πραγματοποιηθούν επιπλέον παρεμβάσεις στην ελληνική αγορά εργασίας, με έμφαση στις ομαδικές απολύσεις. Τώρα πώς το ΔΝΤ συνδυάζει την πίεση για μεγαλύτερη απορρύθμιση, όταν παραδέχεται ότι η... απορύθμιση δεν βοηθάει καθόλου την παραγωγικότητα, είναι ένα ερωτηματικό.
Εκτός και αν η πραγματικότητα βρίσκεται αλλού. Εμείς απλώς να θυμίσουμε ότι ήταν συγκεκριμένα κέντρα εγχώριων επιχειρηματικών συμφερόντων που ανακίνησαν το ζήτημα των ομαδικών απολύσεων, πίσω στο μακρινό 2011. Επίσης, τα ίδια κέντρα πέτυχαν, μέσω της τρόικα πάντοτε, να περάσουν στο νέο εργασιακό χάρτη και τις αλλαγές επί τα χείρω, στις ομαδικές απολύσεις. Μήπως λοιπόν, πάλι, η σεναριολογία περί νέων αλλαγών, προς το χειρότερο εννοείται, για τις ομαδικές απολύσεις, εκπορεύεται από αντίστοιχα κέντρα αποφάσεων; Γιατί μάλλον είναι κομματάκι δύσκολο, ολόκληρο ΔΝΤ, να εκφράζει εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις για το ίδιο θέμα. Άλλωστε όλοι γνωρίζουν ποιοι ευνοούνται από την πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων...
