Οι κλαδικές ήταν 65 το 2010 και είχαν απομείνει μόλις 10 στο τέλος του 2016. Αντίστροφα οι επιχειρησιακές από 227 που ήταν το 2010, εκτινάχθηκαν στις 976 το 2012 για να καταλήξουν στις 312 πέρσι. Το χειρότερο όμως είναι ότι πια στο σύνολο των συμβάσεων οι επιχειρησιακές καλύπτουν το 95,21%, δηλαδή μοιάζει να έχουν την απόλυτη κυριαρχία στην αγορά εργασίας. Αν συνυπολογιστεί το γεγονός ότι αυτή η μορφή συμβάσεων αντί να αποτρέψει, όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός, οδήγησε σε σημαντικές μειώσεις στον ιδιωτικό τομέα στα χρόνια της κρίσης (40% κατά μέσο όρο), γίνεται αντιληπτό πόσο πολύ ανάγκη έχει η αγορά εργασίας την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Το στοιχείο της αναγκαιότητας της επαναφοράς της πρωτοκαθεδρίας των συλλογικών συμβάσεων, έναντι των επιχειρησιακών βρίσκεται σε γνώση του υπουργείου Εργασίας όμως δεν κατέστη εφικτό να θεσμοθετηθεί με ξεκάθαρο και σαφή τρόπο. Απλώς αναφέρθηκε σε τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή την περασμένη Πέμπτη ότι η αναστολή ισχύος της επεκτασιμότητας των κλαδικών συμβάσεων και η πρωτοκαθεδρία των επιχειρησιακών έναντι των συλλογικών, διατηρούνται έως το τέλος του τρέχοντος προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής. Σύμφωνα με νομικούς κύκλους, εάν δεν υπάρξει εκ νέου νομοθετική ρύθμιση, που να αλλάζει το διαμορφωμένο καθεστώς συμβάσεων στην αγορά εργασίας, αυτό μπορεί να διατηρηθεί εσαεί…
