Σε γενικές γραμμές μιλώντας, η ηθικολογία στην πολιτική -και γενικά- δεν αποτελεί καλή ιδέα. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Αρχικά, γιατί θα πρέπει να μπορείς να είσαι «άσπιλος και αμόλυντος» εσύ ο ίδιος που ηθικολογείς. Τυχαίο, εντελώς, παράδειγμα, η νυν ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Θέτει ζήτημα «ηθικής τάξης» για τους βουλευτές που ανεξαρτητοποιήθηκαν το καλοκαίρι και δεν παραιτήθηκαν από τις έδρες τους, προκειμένου αυτές να επιστρέψουν στο κόμμα.
Και κάπου εκεί, αρχίζουν τα δύσκολα για αυτούς. Διότι δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που οι ίδιοι, ως ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή της κυβέρνησης, καλοδέχθηκαν στην Κουμουνδούρου βουλευτές άλλων κομμάτων. Από τους ΑΝΕΛ, από το Ποτάμι, ενώ αποδέχθηκαν ότι έγινε υπουργός -παρότι δεν εντάχθηκε ποτέ στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ- ο άνθρωπος που στις προηγούμενες εκλογές ήταν ο επικεφαλής του Επικρατείας, της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ.
Τότε ήταν προφανώς όλα καλά και δεν υπήρχε κανένα ηθικό ζήτημα. Μπράβο στους συριζαίους, να τα λέμε κι αυτά…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Α.Γ.
