Η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει πως κινείται μεθοδικά με στοχευμένες παρεμβάσεις για την ενίσχυση της κοινωνίας και της οικονομίας. Πρέπει όμως να εξηγήσει για ποιόν λόγο περισσότερα από τα μισά μέτρα που είχε η ίδια διαρρεύσει, δεν ανακοινώθηκαν .
Οι εργαζόμενοι δεν άκουσαν τίποτα για συλλογικές συμβάσεις εργασίας και ενίσχυση των αποδοχών τους πέραν από αόριστα ευχολόγια περί αύξησης του μέσου και του κατώτατου μισθού .
Οι συνταξιούχοι θα αρκεστούν στην αναιμική αύξηση του 2,2%, αύξηση χαμηλότερη ακόμα και του δομικού πληθωρισμού, ενώ η εισφορά αλληλεγγύης και η προσωπική διαφορά θα συνεχίσουν να «εξαφανίζουν» το εισόδημα τους. Πέραν του επιδόματος προσωπικής διαφοράς , δεν προβλέφθηκε τίποτα για τους χαμηλοσυνταξιούχους.
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες μάταια περίμεναν διορθώσεις στην τεκμαρτή φορολόγηση τους. Ούτε ελάφρυνση βάσει οικογενειακού εισοδήματος προβλέφθηκε ούτε περαιτέρω δυνατότητα αμφισβήτησης των τεκμηρίων. Η μετεκλογική αυτοκριτική της κυβέρνησης για την φορολογική μεταχείριση των επαγγελματιών , περιορίσθηκε στην μείωση του ελάχιστου φορολογητέου ποσού σε περιοχές με λιγότερους από 1.500 κατοίκους και στην ήδη από την περσινή ΔΕΘ ανακοινωμένη για το 2025 οριστική κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος , η οποία προφανώς είναι σημαντική αλλά δεν συγκρίνεται με την επιβάρυνση του νέου φορολογικού καθεστώτος.
Οι επιχειρήσεις και οι επαγγελματίες έχουν ανάγκη από πρόσβαση σε χρηματοδοτικά εργαλεία , πιο εύκολο τραπεζικό δανεισμό και δυνατότητα ευέλικτων ρυθμίσεων των οφειλών τους. Η αύξηση στις πρώτες ύλες και η έλλειψη ρευστότητας τους έχουν γονατίσει. Ο εξωδικαστικός μηχανισμός , παρά τις συνεχείς τροποποιήσεις του, έχει αποτύχει. Για αυτά , οι αυτοαπασχολούμενοι δεν άκουσαν τίποτα, καθώς η κυβέρνηση δεν προσπαθεί καν να κρύψει την πρόθεση της να ενισχύσει τις μεγάλες επιχειρήσεις σε σχέση με τις μικρομεσαίες που οδηγούνται στον στραγγαλισμό. Η μείωση κατά 1% των ασφαλιστικών εισφορών προφανώς και ευνοεί την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας αλλά χωρίς τα παραπάνω , αποτελεί ένα αποσπασματικό μέτρο που δεν αρκεί για να οδηγήσει στην ισόρροπη οικονομική ανόρθωση .
Οι δανειολήπτες που παρακολουθούν τους μαζικούς πλειστηριασμούς να αποτελούν πλέον καθημερινότητα , δεν άκουσαν απολύτως τίποτα.
Αν σταχυολογούσαμε κάποια θετικά μέτρα, θα αναφερόμασταν κυρίως στο ενισχυμένο Πρόγραμμα Σπίτι μου 2, το οποίο προφανώς αφορά πολύ περισσότερους από πρώτο πρόγραμμα, αλλά είναι πολύ λίγο σε σχέση με την στεγαστική κρίση που μαστίζει τη χώρα και η οποία αφαιρεί από τους νέους την δυνατότητα να χτίσουν τη ζωή τους σε σταθερά πλαίσια. Ακόμα και το πρόγραμμα «Ανακαινίζω» ανακοινώθηκε ως άτοκο δάνειο έως , ενώ οι διαρροές αναφέρονταν σε επιδότηση 60% των δαπανών ανακαίνισης που θα έφταναν ακόμα και σε 9.000 ευρώ επιδότηση .
Η σύγκλιση των δικαιωμάτων τριτέκνων με του πολυτέκνους είναι σημαντική αλλά χωρίς αναδιαμόρφωση της φορολογικής μεταχείρισης των γονέων με τρία τέκνα και άνω , η δημιουργία μεγάλης οικογένειας θα αποτελεί προνόμιο και όχι δικαίωμα. Είμαστε ουραγοί στην Ευρώπη στις φορολογικές ελαφρύνσεις των οικογενειών με περισσότερα από δύο τέκνα. Για αυτά δεν ακούσαμε τίποτα.
Αν θέλαμε μα δώσουμε έναν τίτλο στις πρωθυπουργικές ανακοινώσεις , θα λέγαμα «τόσο λίγα , τόσο αργά, σε μια χωρά που οι ανισότητες διευρύνονται συνεχώς».
(Ο Κώστας Τσουκαλάς είναι δικηγόρος)
