Η τοποθέτηση Μοσκοβισί ότι η Ελλάδα «δεν πρόκειται να τεθεί σε καθεστώς εξαίρεσης», αναφορικά με το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Μοντέλο, όπως και ότι «χρειάζεται ευελιξία αλλά και διαπραγματευτική ισχύς από πλευράς των εργαζομένων», έδωσαν ελπίδες για κάτι καλύτερο από την «σκληρή γραμμή» του ΔΝΤ.
Ουσιαστικά, η κυβέρνηση αυτό που επιζητά είναι μια δέσμευση ότι θα αποκατασταθούν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις και θα υπερισχύουν στο εξής, των επιχειρησιακών. Η περίφημη αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης θα τύχει εφαρμογής και στην Ελλάδα, ενώ η επεκτασιμότητα των συμβάσεων θα ισχύει κανονικά για το σύνολο των επιχειρήσεων ενός κλάδου. Αιτήματα για τα οποία η ελληνική πλευρά θεωρεί ότι αποτελούν τη βάση για να επανέλθει η «κανονικότητα» στην αγορά εργασίας. Αιτήματα που χρήζουν και της στήριξης της Επιτροπής Σοφών, που στο πόρισμά της, είχε αναφερθεί στα παραπάνω ζητήματα και είτε κατά πλειοψηφία, είτε ομόφωνα, είχε συμπορευτεί με τις ελληνικές θέσεις.
Οι θεσμοί έως τώρα, το μόνο σημείο του πορίσματος που έχουν αποδεχτεί είναι η επαναφορά της μετενέργειας μιας συλλογικής σύμβασης, στους έξι από τους τρείς μήνες που είναι σήμερα.
Το κρίσιμο ζήτημα όμως, παραμένουν οι ομαδικές απολύσεις. Μπορεί να μην είναι θέμα ουσίας, μιας και είναι ελάχιστες οι επιχειρήσεις στη χώρα που έχουν πάνω από 150 εργαζόμενους, όμως η «κόκκινη γραμμή», που έχει τεθεί από την ελληνική πλευρά είναι δεδομένη: Δεν υπάρχει κανένας λόγος να διπλασιαστεί το όριο των ομαδικών απολύσεων από το 5% που είναι σήμερα στο 10%, σύμφωνα με σχετική κοινοτική οδηγία. Ακόμα χειρότερα, δεν χρειάζεται να καταργηθεί η προέγκριση που διατηρεί σήμερα το υπουργείο Εργασίας.
Ο κ. Μοσκοβισί πάντως, εξετάζοντας όλα αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της διαπραγμάτευσης, εκτίμησε ότι μπορεί να υπάρξει συμφωνία, ακόμα και έως το τέλος της τρέχουσας εβδομάδας. Όμως είναι άγνωστο ακόμα εάν θα εισακουστεί η επιθυμία του…
