Σχεδόν καμία ελπίδα επιβίωσης στην μάχη με τους λύκους φαίνεται να έχουν οι σκύλοι που κυνηγούν το ίδιο θήραμα, σύμφωνα με επιστημονική έρευνα που υλοποιήθηκε στο Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς- Λευκίμμης- Σουφλίου, κατά την περίοδο 2019-2020.
«Η τεράστια μείωση της κτηνοτροφίας έστρεψε τους λύκους στα φυσικά τους θηράματα ενώ η αυξημένη χρήση των κυνηγετικών σκύλων ανά κυνηγό, σε σχέση με τα παλαιότερα χρόνια, συνετέλεσε στο να συμπίπτουν τα ζώα στο κυνήγι. Κυνηγούν δηλαδή το ίδιο πράγμα, αλλά όταν ο σκύλος βρεθεί μπροστά σε λύκο ή σε αγέλη λύκων, κατά 80% είναι χαμένος», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Δρ. Βιολογίας, συνεργάτης της περιβαλλοντικής οργάνωσης «Καλλιστώ» Γιώργος Ηλιόπουλος, ο οποίος συμμετείχε στην έρευνα, που υλοποιήθηκε σε συνολική έκταση 2000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και για τη διενέργειά της συνεργάστηκαν το WWF Ελλάς, ο Φορέας Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου Δαδιάς- Λευκίμμης- Σουφλίου και η «Καλλιστώ», με την αρωγή των κυνηγετικών συλλόγων Διδυμοτείχου, Σουφλίου, Αλεξανδρούπολης, Μεταξάδων και κυνηγών της περιοχής του Έβρου.
Τι έδειξε η έρευνα
Όπως προέκυψε από την έρευνα, σε ποσοστό 79,8%, οι αλληλεπιδράσεις λύκων- κυνηγετικών σκύλων ήταν θανατηφόρες, εκ των οποίων το 42% αφορά σε ολική κατανάλωση των σκύλων και το 50% σε μερική. Η μέση ετήσια απώλεια σκύλων ανά επηρεαζόμενο κυνηγό ανέρχεται περίπου στον ένα σκύλο ανά δεκαετία για την περίοδο αναφοράς (2005-2020). Το 78% των περιστατικών συνέβησαν κατά τη διάρκεια του κυνηγιού και το 22% κατά την εκγύμναση των σκύλων. Η πλειονότητα των περιστατικών συνδέεται με το κυνήγι του λαγού (68%) και σε μικρότερο βαθμό με το κυνήγι του αγριόχοιρου (28%). Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν επίσης ότι οι απώλειες ανά κυνηγό μειώνονται κατά 10% με κάθε δεκαετία εμπειρίας του κυνηγού, κατά 10% με την αύξηση των ημερών εκπαίδευσης των σκύλων κατά 2 εβδομάδες και κατά 15,8% με την άσκηση της θήρας μαζί με άλλους κυνηγούς.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τροφικής ανάλυσης των περιττωμάτων λύκου που αναλύθηκαν, οι λύκοι στην περιοχή μελέτης τρέφονται σε ετήσια βάση κυρίως από ζαρκάδι (47,6%) και αγριόχοιρο (25,2%), και σε μικρότερο ποσοστό, από κτηνοτροφικά ζώα (22,3%) και σκύλους (1,9%). Εποχιακά, στη δίαιτα των λύκων, το ποσοστό σκύλων αυξάνεται ως το 5,1% κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
«Το πόσο θα φάνε οι λύκοι τους σκύλους εξαρτάται από το κατά πόσο θα προλάβουν οι κυνηγοί να τους εντοπίσουν και σ' αυτό βοηθάει η χρήση GPS κολάρων», ξεκαθάρισε ο κ. Ηλιόπουλος, προσθέτοντας ότι εκτός από τους λύκους, απώλειες σε κυνηγετικά σκυλιά προκαλούν και οι αγριόχοιροι που εντούτοις, οι επιθέσεις τους, τις περισσότερες φορές, δεν είναι θανατηφόρες σε αντίθεση με τους λύκους.
Gps και ειδικά γιλέκα στα σκυλιά
Οι μελετητές προτείνουν όλες οι περιπτώσεις θανάτωσης σκύλου να εξετάζονται στο πεδίο από εξειδικευμένους κτηνιάτρους στο πλαίσιο λειτουργίας συστημάτων ασφάλισης και αποζημίωσης, την εντατικοποίηση του ελέγχου των κινήσεων των σκύλων με τη χρήση GPS κολάρων, τη χρήση χαρτών επικινδυνότητας για προειδοποίηση των κυνηγών και την εκτεταμένη χρήση ειδικών προστατευτικών γιλέκων που μπορούν να μειώσουν τους τραυματισμούς και τη θνησιμότητα των κυνηγετικών σκύλων τόσο από λύκους όσο και από αγριογούρουνα.
