Η Dr. Ruth Pfau έγινε καλόγρια στην ηλικία των 29 ετών, όταν συνάντησε ένα επιζώντα από στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ενώ ταξίδευε προς την Ινδία, εγκλωβίστηκε στο Πακιστάν εξαιτίας προβλημάτων θεώρησης του διαβατηρίου της (βίζα) και έτσι βρέθηκε κατά τύχη στην κλινική λέπρας “Marie Adelaide” στο Καράτσι. Ήταν μια επίσκεψη που θα της άλλαζε τη ζωή.
«Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι άνθρωποι μπορούσαν να ζουν υπό τέτοιες συνθήκες», είχε χαρακτηριστικά πει η Γερμανίδα γιατρός, Ruth Pfau, καθώς θυμόταν τις πρώτες εντυπώσεις της σε μια πακιστανική αποικία λεπρών.
Γνωστή και ως “ασθένεια Χάνσεν”, η λέπρα προκαλείται από μια βακτηριακή λοίμωξη η οποία, ναι μεν σήμερα μπορεί να προληφθεί και να θεραπευθεί, αλλά στο παρελθόν έχει προκαλέσει την εκδίωξη και τον κοινωνικό στιγματισμό όσων νόσησαν από αυτή.
Η Dr. Ruth Pfau συγκινήθηκε πολύ από τη δυστυχία ενός συγκεκριμένου ασθενούς: «Πρέπει να ήταν η ηλικία μου –δεν ήμουν ούτε 30 ετών τότε- και σερνόταν με χέρια και πόδια προς ένα φαρμακείο, σαν να ήταν απόλυτα φυσιολογικό αυτό που ζούσε», είχε δηλώσει η ίδια.
Έτσι, αποφάσισε να συγκεντρώσει κεφάλαια για την ανακαίνιση της κλινικής, δημιουργώντας ένα δίκτυο πάνω από 150 σύγχρονων ιατρικών κέντρων, συμπεριλαμβανομένων μονάδων φυσιοθεραπείας, εργαστηρίων για την κατασκευή τεχνητών άκρων και οικημάτων για άτομα με ειδικές ανάγκες. Ξεκίνησε το 1965 την πρώτη σχολή του Πακιστάν για γιατρούς-θεραπευτές της λέπρας και εκπαίδευσε τους πολίτες, για να καταπολεμούν το κοινωνικό στίγμα που συνδέεται με την ασθένεια.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ως αποτέλεσμα των προσπαθειών της, ανακοίνωσε το 1996, ότι η λέπρα είναι υπό έλεγχο στο Πακιστάν, πολύ νωρίτερα από τις περισσότερες άλλες ασιατικές χώρες. Η Dr. Ruth Pfau έλαβε πολλά εθνικά και διεθνή βραβεία για τη δια βίου υπηρεσία της στην ανθρωπότητα.
Πέθανε το πρωί της 10ης Αυγούστου του 2017 στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Aga Khan στο Καράτσι του Πακιστάν, μετά από τριήμερη νοσηλεία με αναπνευστικά προβλήματα, σε ηλικία 87 ετών.
Σύμφωνα με το neolaia.gr, ήταν μια τεράστια απώλεια για την ανθρωπότητα, γιατί δεν υπάρχουν στην εποχή μας, αλλά ούτε και σε προηγούμενες εποχές, τόσο απλοί και καλοί άνθρωποι που να νοιάζονται αληθινά για τους γύρω τους.
