«Με το καλώδιο και το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, αντί ο Έλληνας ΥΠΕΞ να αναγνωρίσει λάθη για να τα διορθώσει, δίνει μαθήματα διεθνούς δικαίου», αναφέρει σε δήλωσή του ο Χάρης Τζήμητρας για το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
«Το να δηλώνει ο κ. Γεραπετρίτης ότι το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν παράγει έννομα αποτελέσματα και ότι όσον αφορά την Τουρκία «η ενημέρωση σχετικά με την έρευνα και την πόντιση είναι κάτι το οποίο θα μπορούσε να είναι δυνατόν», αναδεικνύει για μια ακόμη φορά την τακτική της Κυβέρνησης να βαφτίζει το ψάρι, κρέας, για να μην αποδεχθεί τις εθνικές ήττες στις οποίες έχει οδηγήσει τη χώρα», συνεχίζει ο Τομεάρχης Εξωτερικών της ΕΛΑΣ και προσθέτει:
«Πρώτον, όταν η Τουρκία έχει παγώσει με στρατιωτικά μέσα για δύο χρόνια την πόντιση του καλωδίου και κυβερνητικά στελέχη μιλούν ανοικτά για υποχώρηση, μια επιστολή της Ελλάδας δεν λέγεται ενημέρωση αλλά άδεια που ζητείται υπό απειλή, όπως και αν θέλει να την βαφτίσει η κυβέρνηση. Άλλωστε, αφού η πρακτική αυτή προβλέπεται από το διεθνές δίκαιο, γιατί δεν την εφάρμοσε από την πρώτη μέρα η Κυβέρνηση και περίμενε δύο χρόνια;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Δεύτερον το μείζον ζήτημα της κύρωσης του τουρκολιβυκού μνημονίου από την Βουλή της Λιβύης, αποδεικνύει για μια ακόμη φορά την απόλυτη αποτυχία της πολιτικής Μητσοτάκη τόσο όσον αφορά την Λιβύη, αλλά και γενικότερα όσον αφορά την οικοδόμηση συμμαχιών και συνεργασιών στην περιοχή. Σε αντίθεση με το παρελθόν που την πρωτοβουλία των κινήσεων και τα σχήματα συνεργασίας στην περιοχή τα διαμόρφωνε η Ελλάδα, σήμερα αυτά τα διαμορφώνει η Τουρκία, καθώς ο κ. Μητσοτάκης παραμένει προσκολλημένος αποκλειστικά και μόνο στον Νετανιάχου αφήνοντας διπλωματικό έδαφος να αλωνίζει η Άγκυρα. Το θέμα δεν είναι αν δημιουργεί έννομα αποτελέσματα το μνημόνιο - που ασφαλώς δεν δημιουργεί καθώς είναι παράνομο- αλλά τι έκανε η κυβέρνηση για να αποτρέψει και την υπογραφή και την κύρωσή του.
Για ποιο λόγο, τα μέτρα πίεσης στα οποία αναφέρθηκε σήμερα ο κ. Γεραπετρίτης δεν τα χρησιμοποίησε πριν την κύρωση για να δείξει το κόστος που θα έχει; Και για ποιο λόγο δεν αξιοποιεί και το όπλο των κυρώσεων κατά της Τουρκίας που ο Αλέξης Τσίπρας εξασφάλισε και πρότεινε πριν σχεδόν 7 χρόνια κατά την υπογραφή του παράνομου μνημονίου; Προφανώς διότι ο κ. Γεραπετρίτης είναι στην ίδια γραμμή με τον κ. Βαρβιτσιώτη που είχε πει επί λέξει τότε ότι οι κυρώσεις δεν «είναι στρατηγική προτεραιότητα για την κυβέρνηση».
Τρίτον, η Κυβέρνηση κομπάζει ασταμάτητα ότι οι συμμαχίες μας με τις ΗΠΑ, την Αίγυπτο, την Γαλλία και μέσα στην ΕΕ είναι καλύτερες από ποτέ. Τότε γιατί δεν αξιοποιούνται για να αποτρέψουν τις εθνικές ήττες, οι οποίες διαδέχονται η μία την άλλη; Η κυβέρνηση απέτυχε στον διάλογο, στις συμμαχίες και στην προάσπιση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ο ουσιαστικός ελληνοτουρκικός διάλογος διεκόπη (παρότι διερευνητικές πραγματοποιούνταν ακόμα και επί Σαμαρά), οι συμμαχίες είναι πιο αδύναμες από ποτέ ενώ η Τουρκία αναβαθμίζεται ραγδαία και - με το Oruc Reis, το τουρκολιβυκό μνημόνιο και τις υποχωρήσεις στην Κάσο - αλωνίζει επί του πεδίου. Ας συγκρίνουν οι Έλληνες πολίτες την αντίστοιχη στάση και θέση της Ελλάδας την περίοδο 2015-2019.
Τέταρτον, η κυβέρνηση άρχισε- ως συνήθως- να διαρρέει πάλι το ενδεχόμενο επέκτασης των χωρικών υδάτων. Θυμίζουμε πως όταν ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε το 2019 επέκταση στο Ιόνιο, όλα τα στελέχη της ΝΔ τον κατηγορούσαν για προσχώρηση στις τουρκικές θέσεις περί «τμηματικής επέκτασης». Δύο χρόνια μετά χειροκροτούσαν τον κ. Μητσοτάκη. Από τότε ο Αλέξης Τσίπρας έχει επανειλημμένα ζητήσει την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. στην Ανατολική Μεσόγειο και μια συνεκτική στρατηγική οριοθέτησης με όμορες χώρες. Στη ΔΕΘ επανέλαβε ότι η επέκταση αυτή πρέπει να προχωρήσει, αλλά είναι επικίνδυνο να γίνει πριν τις εκλογές προκειμένου η κυβέρνηση να εργαλειοποιήσει προεκλογικά ένα ακόμη εθνικό όπως έχει κάνει τόσες φορές στο παρελθόν με την Θράκη, τα εξοπλιστικά και τη Συμφωνία των Πρεσπών. Δυστυχώς όμως, ο κ. Μητσοτάκης έχει αποδείξει ότι δεν μεταχειρίζεται τα εθνικά θέματα ως μια ευκαιρία ενίσχυσης της θέσης της χώρας, αλλά ως άλλο ένα παιχνίδι ψηφοθηρίας και πατριδοκαπηλίας».
