«Φωτιές» άναψε το άρθρο του Χάρη Δούκα (ΕΔΩ) στην «Εφημερία των Συντακτών» του Σαββατοκύριακου, με το οποίο ο Δήμαρχος Αθηναίων ζήτησε να εφαρμοστεί η απόφαση του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ για καμία συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία.
Ο Παναγιώτης Λούσκος, επί χρόνια εκ των κορυφαίων «εκσυγχρονιστικών στελεχών» του ΠΑΣΟΚ «σήκωσε το γάντι» και απάντησε στον Χάρη Δούκα πως «οι συνεδριακές αποφάσεις δεν είναι ιερές γραφές»! Ο Π. Λούσκος, εκ των στενότερων συνεργατών και υποστηρικτών της Άννας Διαμαντοπούλου, τάσσεται υπέρ της αναθεώρησης κεντρικών αποφάσεων του Συνεδρίου, όπως αυτή για «ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα στις εκλογές έστω και με μία ψήφο διαφορά» και προτείνει μια διαφορετική στρατηγική της Χαριλάου Τρικούπη. Και επιβεβαιώνοντας τις εκτιμήσεις πως οι εξελίξεις θα είναι σημαντικές στο ΠΑΣΟΚ από το φθινόπωρο και μετά εφόσον το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν ανακάμψει το επόμενο δίμηνο στις δημοσκοπήσεις.
Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΟΥΣΚΟΥ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:
Ο #Χαρης_Δουκας άνοιξε τον διάλογο …και η συμμετοχή μας #ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ (έτσι γίνεται στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα)…αλλά και συγγνώμη για την μακροσκελή ανάρτηση…για όσους αντέξουν…
ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ #ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ – Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΗΝ #ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Ο Χάρης Δούκας, στο άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών», καλεί το ΠΑΣΟΚ να υπερασπιστεί με ακόμη μεγαλύτερο πάθος το «ΟΧΙ» του Συνεδρίου. Μιλά για «σοσιαλδημοκρατία της αφομοίωσης», για «δημοκρατικό ριζοσπαστικό ρεαλισμό» και για τις αόριστες, για μία ακόμη φορά, «προοδευτικές δυνάμεις».
Υπάρχει, όμως, ένα θεμελιώδες ερώτημα:
Η πολιτική πραγματικότητα του Αυγούστου είναι ίδια με εκείνη μέσα στην οποία ελήφθησαν οι αποφάσεις του Μαρτίου;
Το Συνέδριο πραγματοποιήθηκε πριν αποκτήσουν ο Αλέξης Τσίπρας και η Μαρία Καρυστιανού τη σημερινή διακριτή πολιτική και δημοσκοπική παρουσία. Πριν διαμορφωθεί ο σημερινός πολυκερματισμένος κομματικός χάρτης. Πριν γίνει ακόμη πιο πιθανό ότι η χώρα θα οδηγηθεί σε διαδοχικές εκλογές και, τελικά, σε κυβέρνηση συνεργασίας.
Από τότε τα δεδομένα άλλαξαν.
Ακόμη και ο Τσίπρας άλλαξε αφήγημα και μιλά πλέον για «κάλπη ανατροπής» στις δεύτερες εκλογές, διεκδικώντας ακόμη και την πρώτη θέση.
Αυτο ουσιαστικά σημαίνει λεηλασία του ΠΑΣΟΚ και ηγεμονία στον χώρο της κεντροαριστεράς, που ιστορικά εκφράζει ΠΑΣΟΚ.
Η Νέα Δημοκρατία προσαρμόζει τη στρατηγική της στη νέα πραγματικότητα. Όλοι επαναπροσδιορίζουν στόχους, συμμαχίες και εκλογικά ακροατήρια.
Μόνο το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να επαναλαμβάνει μηχανικά τον στόχο «πρώτο κόμμα, έστω και με μία ψήφο διαφορά», την ώρα που στις δημοσκοπήσεις καταγράφεται σταθερά πίσω από τη Νέα Δημοκρατία και τον Τσίπρα, ενώ σε ορισμένες μετρήσεις πιέζεται ακόμη και από την Καρυστιανού.
Η πρώτη θέση είναι ένας απολύτως θεμιτός στρατηγικός στόχος. Όταν, όμως, επαναλαμβάνεται χωρίς ενδιάμεσο σχέδιο, χωρίς πολιτικό οδικό χάρτη και χωρίς εξήγηση για το πώς θα επιτευχθεί, παύει να λειτουργεί ως στόχος εξουσίας και κινδυνεύει να μετατραπεί σε σύνθημα που δεν πείθει.
Οι συνεδριακές αποφάσεις δεν είναι ιερές γραφές. Αποτυπώνουν τους συσχετισμούς και τα δεδομένα της στιγμής κατά την οποία λαμβάνονται. Οι αξίες παραμένουν. Η πολιτική στρατηγική, όμως, οφείλει να ανανεώνεται όταν αλλάζει η πραγματικότητα.
Αυτό δεν σημαίνει εγκατάλειψη της αυτονομίας του ΠΑΣΟΚ.
Το αντίθετο.
Αυτονομία δεν σημαίνει απομόνωση.
Δεν σημαίνει άρνηση των συσχετισμών.
Δεν σημαίνει ότι προεξοφλούμε από τώρα είτε την ακυβερνησία είτε έναν μόνιμο ρόλο αντιπολίτευσης.
Αυτονομία σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ προσέρχεται στις εκλογές με τη δική του ταυτότητα, το δικό του πρόγραμμα και τη δική του πρόταση διακυβέρνησης. Δεν γίνεται συμπλήρωμα ούτε της Νέας Δημοκρατίας ούτε του Τσίπρα. Διεκδικεί ισχυρή λαϊκή εντολή και αφήνει τον ελληνικό λαό να καθορίσει τους συσχετισμούς.
Και αν η ψήφος των πολιτών επιβάλει συνεργασίες, τότε το ΠΑΣΟΚ οφείλει να καταθέσει δημόσια τις δικές του προγραμματικές και πολιτικές προϋποθέσεις. Να αποφασίσει δημοκρατικά, με βάση το πρόγραμμα, την αξιοπιστία και το εθνικό συμφέρον — όχι με αόριστες ταμπέλες «προοδευτικών δυνάμεων» και όχι με συμφωνίες κορυφής πίσω από κλειστές πόρτες.
Γιατί το πραγματικά ριζοσπαστικό σήμερα δεν είναι η εύκολη διακήρυξη της «ανατροπής». Είναι το αληθινό, το λογικό και το εφαρμόσιμο.
Είναι η σύνδεση:
της ανάπτυξης με τη δικαιοσύνη,
της παραγωγικής οικονομίας με την κοινωνική συνοχή,
της τεχνολογικής προόδου με τις ίσες ευκαιρίες,
του ισχυρού κράτους με την αξιοκρατία,
της πολιτικής αλλαγής με την κυβερνητική σταθερότητα.
Αυτή είναι η σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία: όχι μια δύναμη αφομοίωσης, αλλά ούτε και μια δύναμη αόριστης διαμαρτυρίας. Μια δύναμη βαθιών μεταρρυθμίσεων, κοινωνικής προστασίας, παραγωγικής ανασυγκρότησης και αξιόπιστης διακυβέρνησης.
Επομένως, το πραγματικό ερώτημα για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αν θα επαναλαμβάνει το «ΟΧΙ» του Συνεδρίου.
Το ερώτημα είναι:
Πώς αναλύει τα νέα δεδομένα;
Ποια κοινωνική πλειοψηφία θέλει να εκφράσει;
Ποιο είναι το σχέδιό του για τις πρώτες και τις πιθανές δεύτερες εκλογές;
Και ποια σταθερή κυβέρνηση μπορεί να προτείνει στον ελληνικό λαό;
Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται σήμερα ένα νέο, καθαρό και αξιόπιστο αφήγημα:
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΜΕ ΣΧΕΔΙΟ.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΕ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ.
ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΜΕ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ.
Και αυτό το αφήγημα πρέπει να αποκτήσει συγκεκριμένο περιεχόμενο.
Κατά την γνώμη μου και με τα σημερινά δεδομένα, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να καταθέσει στον δημόσιο διάλογο ένα συνεκτικό πακέτο δέκα μεγάλων μεταρρυθμίσεων που μπορούν πραγματικά να αλλάξουν τη χώρα.
Να δώσει περιεχόμενο στο αίτημα της #ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ_ΑΛΛΑΓΗΣ.
Δέκα καθαρές , διακριτες κυβερνητικές δεσμεύσεις για:
το κράτος και τη Δικαιοσύνη,
την Παιδεία και την Υγεία,
την παραγωγική ανασυγκρότηση,
τη φορολογική δικαιοσύνη,
την εργασία και τους μισθούς,
το δημογραφικό και τη στέγαση,
την περιφέρεια και την αποκέντρωση,
την ενέργεια και την πράσινη μετάβαση,
την τεχνητή νοημοσύνη και τα δικαιώματα,
την αξιοκρατία και τη διαφάνεια.
Και πάνω σε αυτές να θέσει το μεγάλο, καθαρό πολιτικό ερώτημα:
ΠΟΙΟΙ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ;
ΠΟΙΟΙ ΔΕΣΜΕΥΟΝΤΑΙ;
ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΡΑΞΗ;
Όχι στη βάση αόριστων χαρακτηρισμών περί «προοδευτικών δυνάμεων».
Όχι με προκατασκευασμένες συγκολλήσεις κορυφής.
Όχι μοιράζοντας από πριν υπουργικές καρέκλες.
Οχι #ξεχρεώνοντας πολιτικά <<γραμματεία>> των δημοτικών εκλογών.
Αλλά με δημόσιες, συγκεκριμένες και δεσμευτικές προγραμματικές συμφωνίες.
Έτσι το ΠΑΣΟΚ θα υποχρεώσει όλα τα κόμματα να εγκαταλείψουν τις γενικόλογες διακηρύξεις και να τοποθετηθούν επί πραγματικών προτάσεων. Να πουν συγκεκριμένα πού συμφωνούν, πού διαφωνούν και ποιες αλλαγές είναι διατεθειμένα να εφαρμόσουν.
Έτσι δεν θα #ετεροκαθορίζεται από τη Νέα Δημοκρατία, τον Τσίπρα ή οποιονδήποτε άλλον. Θα είναι το ίδιο που θα #ορίζει την πολιτική ατζέντα , την πολιτική αντιπαράθεση και θα καθορίζει τους όρους της επόμενης διακυβέρνησης.
Γιατί η αυτονομία δεν αποδεικνύεται με την απομόνωση.
Αποδεικνύεται με την #πολιτική_ηγεμονία.
Και η κυβερνητική #αξιοπιστία δεν οικοδομείται με την επίκληση παρωχημένων αποφάσεων, που ελήφθησαν σε διαφορετικές πολιτικές συνθήκες. Οικοδομείται με την ικανότητα να διαβάζεις τη νέα πραγματικότητα, να προτείνεις λύσεις και να δημιουργείς γύρω από αυτές κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ #ΔΕΝ_ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΣ #ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ.
ΔΕΚΑ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ.
ΜΙΑ #ΚΑΘΑΡΗ_ΠΡΟΤΑΣΗ_ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.
ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ #ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ:
ΟΣΟΙ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ, ΑΣ ΕΡΘΟΥΝ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ".
