Υπάρχουν και συριζαίοι που δεν τους αρέσει ο Κασσελάκης. Τους βρίσκουμε στη δουλειά, στη γειτονιά, στην καφετέρια. Του καταλογίζουν εκνευριστική γι’ αυτούς προσωπική προβολή, εγωκεντρική προεκλογική εκστρατεία, ξένο για την όποια Αριστερά lifestyle, ανούσια ευχολόγια, πολιτικά λάθη, αγίους και απολυτίκια. Διαμαρτύρονται για τα ωσαννά που του αναπέμπουν κάποιοι επώνυμοι, από τους οποίους δεν το περίμεναν, και για εξαφάνιση των οργάνων του κόμματος με όρους υποτίμησής τους. Υποψιάζονται, τέλος, ότι το κόμμα που στήριξαν στα δίσεκτα χρόνια οδεύει όχι στην ευκταία μετεξέλιξη αλλά στην απευκταία μετάλλαξη. Αισθάνονται με δυο λόγια μακριά από τον πρόεδρο κι αυτό τους οδηγεί σε απόσταση από το ΣΥΡΙΖΑ.
Και δεν είναι αμελητέο πλήθος αυτοί οι…προτεστάντες. Καταγράφονται ως αποχή, ως αναποφάσιστοι, ως αιτία της μικρής σχετικά συσπείρωσης του ΣΥΡΙΖΑ, ως μετακίνηση σε άλλα κόμματα. Με αποτέλεσμα να βλέπουν το φως της δημοσιότητας ευρήματα και διαπιστώσεις ότι αλλάζει η εκλογική και κοινωνική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς ο Κασσελάκης προσελκύει «νέα κοινά», πράγμα καθόλου παράξενο. Γιατί και φρέσκο πολιτικό πρόσωπο είναι, και έξυπνος, και άριστος στην επικοινωνία, και αποφασιστικός και ακούραστος, και αγαπητός. Και προκύπτει έτσι ένα πολιτικό παράδοξο, που δε σηκώνει μισόλογα και κουκούλωμα: Αυτά που απωθούν τους μεν, να προσελκύουν τους δε. Αυτά που απομακρύνουν τους μεν, να φέρνουν κοντά τους δε.
Ναι, αλλά χρειάζονται όλοι. Συνεπώς… και τούτο ποιήσαι κακείνο μη αφιέναι. Η ευαγγελική ρήση συνοψίζει την αναγκαία τακτική του ΣΥΡΙΖΑ: Από τη μια να κρατάει ανοιχτή την πόρτα εισόδου στους καινούργιους και από την άλλη κλειστή την πόρτα εξόδου σε όσους αμφιβάλλουν, αμφισβητούν, απομακρύνονται. Κι επειδή το στυλ και ο λόγος του Κασσελάκη απευθύνεται κυρίως στους πρώτους, ίσως ήταν καλό να δοθεί χώρος, βήμα, λόγος και σε άλλους, πλάι του. Που είναι λόγω βιογραφικού σε θέση να απευθυνθούν πιο αποτελεσματικά σε όσους στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε δύσκολες μάχες. Να τους πείσουν ότι εξακολουθεί να είναι το κόμμα τους. Και οι όποιες αντιρρήσεις τους δεν πρέπει να τους οδηγήσουν μακριά από την κάλπη του.
Σε κάθε περίπτωση, όποιος αυτές τις στιγμές, εγκαταλείπει την κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ, συμπράττει ακούσια με όσα δε συμφωνεί. Απεμπολεί την ιδιοκτησία του κόμματος. Το δικαίωμα του να συμμετάσχει στη μετεξέλιξή του και να αποσοβήσει, διεκδικώντας την πλειοψηφία, ό,τι θεωρεί μετάλλαξη. Την υποχρέωση να ορθώσει τείχος αντίστασης στον Μητσοτάκη, αποτρέποντας την πολυδιάσπαση της Αριστεράς και της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Και τελικά, μόνο ένα ζωντανός, πολύχρωμος και κυρίως εκλογικά ισχυρός και όχι μονοδιάστατος και καχεκτικός ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να δώσει υπόσταση στην προοπτική της αλλαγής. Στη χώρα, αλλά και στον εαυτό του…
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την "Κυριακάτικη Αυγή")
