Τελικά, υπάρχουν πολιτικοί σε αυτή τη χώρα που μπορούν να διαπραγματευτούν ή όχι; Εκτός και εάν ανεξαρτήτως διαπραγμάτευσης, είναι τόσο σκληρή και ανάλγητη η ηγεσία των Βρυξελλών, ώστε οι απαιτήσεις μένουν ίδιες και δεν τους νοιάζει εάν θα οδηγήσουν τους συνταξιούχους στον... γκρεμό.
Προφανώς η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Το δια ταύτα όμως δεν μπορεί κανείς να το αποσιωπήσει. Παίζεται ξανά, για πολλοστή φορά, στην πλάτη 2,6 εκατομμυρίων συνταξιούχων ένα ανήθικο «αλισβερίσι» για τη σύνταξη που θα λαμβάνουν από εδώ και στο εξής. Το ίδιο ισχύει και για όσες γενιές συνταξιούχων ακολουθήσουν τα επόμενα έτη. Όλα αυτά την ώρα που κάθε τέλος του μήνα, «καρδιοχτυπούν» οι συνταξιούχοι για το εάν θα λάβουν τη σύνταξή τους στην ώρα τους, ή όχι. Είναι τεράστια αδικία, να ταλαιπωρείται ξανά, ο κλάδος εκείνος των πολιτών, που «μάτωσε» ίσως πιο πολύ απ' όλους τα χρόνια της κρίσης.
Η ελληνική κοινωνία, οφείλει να δει, έστω και την ύστατη ώρα, την σκληρή πραγματικότητα. Η ΕΕ, έχει επιλέξει να πετάξει στο σύγχρονο Καιάδα, συνταξιούχους και ανέργους. Δύο γενιές πολιτών, μπαίνουν στο περιθώριο για να επιβιώσει το υπάρχον σύστημα εξουσίας. Για να αλλάξει κάτι τέτοιο δεν αρκεί μια καλή ή «καλή», διαπραγμάτευση ή «διαπραγμάτευση». Χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη δυναμική, απαιτούνται ηγεσίες με σθένος, αλλά και πολίτες με κουράγιο. Ίσως ήρθε πάλι η ώρα να ανταμώσουν, όσες υγιείς δυνάμεις του τόπου έχουν απομείνει, σε νέους μαζικούς αγώνες. Σίγουρα πάντως, οι συνταξιούχοι, αλλά και οι άνεργοι, αξίζουν μια ακόμα προσπάθεια. Τους αξίζει, όλοι εμείς οι υπόλοιποι να συμπορευτούμε μαζί τους και να αντιδράσουμε. Όσοι αγαπούν την Ευρώπη της αναγέννησης και της δημιουργίας, οφείλουν να σταθούν απέναντι στην ΕΕ του Μεσαίωνα και του σκοταδισμού.
