Μέτοχος και διαχειριστής Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρείας προχώρησε σε προσφυγή κατά πράξεων προσδιορισμού φόρου, μετά από έλεγχο της φορολογικής διοίκησης στις τραπεζικές του κινήσεις. Κατά τη διάρκεια του ελέγχου, παρατηρήθηκε πλήθος πιστώσεων σε προσωπικό τραπεζικό λογαριασμό του διαχειριστή, χωρίς να υπάρχει εμφανής αιτιολόγηση ή απόδειξη προηγούμενης φορολόγησης. Οι φορολογικές Αρχές θεώρησαν τις πιστώσεις αυτές ως εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες, το οποίο αποτιμάται ως παροχή σε είδος.
Ο φορολογούμενος αντέτεινε ότι τα ποσά αυτά αφορούσαν φορολογηθέντα μερίσματα προηγούμενων ετών, τα οποία κατατέθηκαν εκ παραδρομής σε κοινό τραπεζικό λογαριασμό που διατηρούσε με τη σύζυγό του. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) εξέτασε την υπόθεση και έκρινε ότι η αιτιολόγηση του φορολογικού ελέγχου ήταν ανεπαρκής. Σύμφωνα με την απόφαση, οι πιστώσεις αυτές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως παροχή σε είδος, καθώς τέτοιου είδους παροχές προϋποθέτουν τη συγκεκριμένη αποτίμηση σε χρηματικές αξίες.
Η ΔΕΔ επισήμανε, επίσης, ότι σε περιπτώσεις όπου διαχειριστής ή εταίρος λαμβάνει χρηματικά ποσά πέραν των μερισμάτων, πρέπει να τεκμηριώνεται είτε η ύπαρξη συμβατικής σχέσης είτε δανεισμού. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν διαπιστώθηκε κάτι τέτοιο, με αποτέλεσμα η ΔΕΔ να κάνει δεκτή την προσφυγή και να ακυρώσει τις πράξεις προσδιορισμού φόρου.
