Σύμφωνα με τα στοιχεία μεταξύ των χωρών της Ε.Ε οι Έλληνες πολίτες στερούνται τα περισσότερα κοινωνικά και υλικά αγαθά σε σχέση με τους υπόλοιπους πολίτες της Ε.Ε, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στην κατάταξη «στέρησης», μετά τη Ρουμανία και η Βουλγαρία.
Ειδικότερα το 32% των Ελλήνων -ένας στους τρεις Έλληνες- το 2016, δεν είχε τη δυνατότητα να απολαύσει βασικά υλικά, αλλά και κοινωνικά αγαθά, λόγω οικονομικής ανεπάρκειας όπως:
- Να έχει ένα γεύμα με κρέας, κοτόπουλο, ψάρι ή λαχανικά κάθε δεύτερη μέρα
- Να έχει θέρμανση στο σπίτι
- Να κάνει μία εβδομάδα διακοπές
- Να μην καθυστερεί την πληρωμή υποθηκών, ενοικίων, λογαριασμών κοινής ωφέλειας ή δόσεων από αγορά καταναλωτικών προϊόντων
- Να έχει δύο ζευγάρια παπούτσια που ταιριάζουν τέλεια στα πόδια τους
- Να ανανεώσει τα φθαρμένα ρούχα τους
- Να ξοδεύει λίγα χρήματα για τον εαυτό του κάθε εβδομάδα
- Να διατηρεί αυτοκίνητο για προσωπική τους χρήση
- Να αντικαταστήσει έπιπλα στο σπίτι, εάν έχουν φθαρεί
- Να έχει τακτικές δραστηριότητες αναψυχής
- Να βγαίνει μια φορά το μήνα με την οικογένεια ή με φίλους για ποτό ή φαγητό
- Να έχει σύνδεση στο Διαδίκτυο
Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, το 2016 το 16% του πληθυσμού της Ε.Ε (75.000.000 άτομα) υπέστη υλική και κοινωνική στέρηση.
Το 2016, το υψηλότερο ποσοστό υλικών και κοινωνικής στέρησης, το οποίο ισχύει για το ήμισυ περίπου του πληθυσμού, καταγράφηκε στη Ρουμανία (50%) και στη Βουλγαρία (48%), ακολουθούμενες από χώρες στις οποίες επλήγη ένα στα τρία άτομα: Ελλάδα (36%), Ουγγαρία (32%) και Λιθουανία (29%).
Αντίθετα, τα σκανδιναβικά κράτη μέλη και το Λουξεμβούργο ανέφεραν τα χαμηλότερα μερίδια υλικής και κοινωνικής στέρησης: 3% στη Σουηδία, 4% στη Φινλανδία, 5% στο Λουξεμβούργο και 6% στη Δανία.
Σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, το ποσοστό υλικής και κοινωνικής στέρησης είναι υψηλότερο μεταξύ των ατόμων με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο (δευτεροβάθμιας ή χαμηλότερης) εκπαίδευσης.
Ένα στα τέσσερα άτομα (25%) με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο στην ΕΕ πάσχει από υλική και κοινωνική στέρηση, ενώ το ποσοστό αυτό μειώνεται σε ένα στα επτά επτά (14%) για τα άτομα με ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και επιπλέον σε ένα στα 20 (5%) μεταξύ των ατόμων με ανώτερη (τριτοβάθμια) εκπαίδευση.
