Η επιχειρηματολογία που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες ημέρες έχει ως εξής: Κάποιος ελεύθερος επαγγελματίας που επιλέγει να καταβάλλει ένα μέρος από τις εισφορές που του αναλογούν, έχει την ευκαιρία να διοχετεύσει τα κεφάλαιά του, σε άλλους τομείς. Αυτόματα, η ανάγκη να καλύψει τις ασφαλιστικές εισφορές του, στο σύνολό τους, περνάει σε δεύτερη μοίρα. Μόλις έρθει και η εκκαθάριση του περασμένου έτους, εάν το εισόδημά του είναι χαμηλότερο, τότε θα ζητήσει πίσω μέρος από τα χρήματά που κατέβαλλε. Αν όμως το εισόδημά του είναι υψηλότερο, τότε θα πρέπει να ισοσκελίσει το μέρος της οφειλής που του αναλογεί. Αν δεν το πράξει έως το τέλος του έτους, τότε η οφειλή του καθίσταται ληξιπρόθεσμη και επιβαρύνεται με τους τόκους και τις προσαυξήσεις που ορίζει ο νόμος. Σε αυτό το ενδεχόμενο, ο χαμένος είναι μόνο το Ασφαλιστικό Σύστημα που θα στερηθεί σημαντικών εσόδων σε βάθος ενός έτους, τα οποία τελικά θα γίνουν ληξιπρόθεσμα και είναι πιθανό να μην εξοφληθούν ποτέ…
Όλα αυτά, την ώρα που ο ελεγκτικός μηχανισμός που έχει θεσμοθετήσει στο Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών (ΚΕΑΟ), φαίνεται ότι αποδίδει καρπούς. Συνολικά, μαζί με τον αντίστοιχο μηχανισμό ελέγχου του ΙΚΑ, το 2016 εισπράχθηκαν σχεδόν 1,2 δισ. ευρώ, τα περισσότερα από κάθε άλλη χρονιά. Για να επιτευχθεί όμως αυτό το νούμερο, οι πιέσεις που ασκήθηκαν στους οφειλέτες ήταν αφόρητες και από πολλές πλευρές. Σε περίπτωση που ο μηχανισμός αυτός, χαλαρώσει, τότε τίθεται εν αμφιβόλω εάν θα διατηρηθεί το ίδιο επίπεδο εισπραξιμότητας και κατά το τρέχον έτος. Ένα έτος που είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, καθώς η λειτουργία του ΕΦΚΑ θα ορίσει εν πολλοίς, τη συνολική πορεία του Ασφαλιστικού Συστήματος της χώρας. Άρα είναι απαραίτητο να βρεθεί τρόπος τα έσοδα του νεοσύστατου υπερ – ταμείου κύριας ασφάλισης να διατηρηθούν στα ίδια επίπεδα με τα περσινά, τουλάχιστον και όχι να υποστούν καθίζηση.
