Όσο και αν η ελληνική πλευρά, επιδιώκει να θεωρηθεί περίπου ως επιτυχία η αναφορά για πιθανή συμφωνία σε επίπεδο Staff Level Agreement και σε ποσοστό 95%, τα αγκάθια των εργασιακών φαίνεται ότι παραμένουν. Αν μάλιστα, εκτιμηθεί η θέση κορυφαίου κυβερνητικού στελέχους ότι η διαπραγμάτευση και η αξιολόγηση, δεν αναμένεται να ολοκληρωθούν νωρίτερα από την τελευταία εβδομάδα πριν από τις γιορτές των Χριστουγέννων, γίνεται σαφές ότι τα ζητήματα των ομαδικών απολύσεων και των συλλογικών διαπραγματεύσεων κύρια, αλλά και του συνδικαλιστικού νόμου δευτερευόντος, πρόκειται να συνεχίσουν να αποτελούν την αιχμή της διαπραγμάτευσης. Ταυτόχρονα, οι απαιτήσεις του ΔΝΤ για νέα μέτρα ύψους 4,2 δισ. ευρώ επαναφέρουν στο προσκήνιο, τον κίνδυνο για νέες περικοπές στις κύριες συντάξεις, μέτρο που προσπαθεί να «ξορκίσει» η κυβέρνηση.
Σε κάθε περίπτωση, στα ζητήματα των εργασιακών οι διαφορετικές απόψεις φαίνεται ότι διατηρούνται στα δύο στρατόπεδα. Οι θεσμοί και ειδικά το ΔΝΤ, επιμένουν να ζητούν διπλασιασμό στο όριο των ομαδικών απολύσεων, από 5% που είναι σήμερα στο 10% και η ελληνική πλευρά να τονίζει ότι βάσει της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης, καλύπτεται η υποχρέωση της χώρας σύμφωνα με την σχετική κοινοτική οδηγία. Παράλληλα, η κυβέρνηση, συνεχίζει να ζητάει βελτίωση της διαδικασίας των συλλογικών διαπραγματεύσεων, με επαναφορά της πρωτοκαθεδρίας των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, έναντι των επιχειρησιακών, το ακριβώς αντίθετο δηλαδή, από ότι ισχύει σήμερα και οι θεσμοί θέλουν να διατηρηθεί ως έχει…
Σε επίπεδο συνδικαλιστικού νόμου, οι δανειστές ζητούν να αλλάξει προς το χειρότερο ο τρόπος προκήρυξης απεργιών και κυρίως να διπλασιαστεί από 24 σε 48 ώρες, ο χρόνος προειδοποίησης των επιχειρήσεων. Επίσης, ζητούν να επιτρέπεται στους εργοδότες να μην πληρώνουν τους εργαζόμενους που συνεχίζουν να δουλεύουν, κατά τη διάρκεια μιας απεργιακής κινητοποίησης (έμμεσο lock out). Σε όλα τα παραπάνω, μοναδικό σημείο συμφωνίας ή υποχώρησης των δανειστών έως τώρα, είναι το γεγονός ότι η μετενέργεια των συμβάσεων, επιστρέφει στους έξι μήνες, μετά τους τρεις μήνες που είχε υποχωρήσει. Όμως κάτι τέτοιο δεν αλλάζει τη ροή των διαπραγματεύσεων, που φαίνεται ότι δεν κινούνται σε μια διαδικασία συμφωνίας, ανάμεσα στις δύο πλευρές, ειδικά στο σκέλος των εργασιακών. Εκτός και εάν υπάρξει κάποιας μορφής υποχώρηση από την ελληνική πλευρά, την τελευταία στιγμή, ως ένδειξη «καλής θέλησης», για μια ενδεχόμενη πρόταση ρύθμισης του δυσθεώρητου ελληνικού χρέους…
