Μια ακόμη μαρτυρία φιλοξενούμενης δομής της «Κιβωτού του Κόσμου» έρχεται την Κυριακή στην δημοσιότητα, επιβεβαιώνοντας τις προηγούμενες καταγγελίες για ξύλο, κακοποιητικές συμπεριφορές και σκληρές τιμωρίες εις βάρος παιδιών από στελέχη της οργάνωσης.
Πιο συγκεκριμένα μια 20χρονη που έζησε στην Κιβωτό για έξι χρόνια μιλά για σκληρές τιμωρίες και βίαιη συμπεριφορά:
«Από τα 12 έτη μέχρι τα 18 μου. Η βία ήταν κυρίως ψυχολογική, ήταν το επικρατέστερο σε όλα τα παιδιά, και έπειτα λεκτική».
«Λεκτική, όμως, όχι του τύπου μας βρίζανε και τέτοια απλά με τον τρόπο τους μας έβγαζαν άχρηστους, ότι δεν είμαστε σωστά πλάσματα στην κοινωνία, ότι θα γίνουμε ξέρω εγώ κακή επιρροή και κάτι τέτοιο», διευκρινίζει.
Κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο σχεδόν όλο το καλοκαίρι
Η 20χρονη, μάλιστα, αποκαλύπτει πως «πήρα τιμωρία να είμαι κλειδωμένη μέσα σε ένα δωμάτιο σχεδόν όλο το καλοκαίρι και η μόνη έξοδος που έκανα από εκεί ήταν κάτι συγκεκριμένες ώρες, τηρούσα ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και το οποίο αυτό ήταν μόνο δουλειές».
Όπως προσθέτει, «δεν πιστεύω ότι ο πατέρας Αντώνιος έχει ασελγήσει εις βάρος κάποιων παιδιών είτε σεξουαλικά είτε σωματικά ή κάτι τέτοιο. Παρ' όλα αυτά ήμουν σε ένα γεγονός κάποια στιγμή πιο παλιά βέβαια. Εγώ τότε ήμουν γύρω στα 14 με 15, κάπου εκεί, όπου είχε δώσει χαστούκι σε ένα κορίτσι».
Όσον αφορά στην «αφορμή» για αυτή την πράξη του πατέρα Αντώνιου, η κοπέλα δήλωσε
«Γενικά εκείνο το κορίτσι, εντάξει, δεν ήταν και από τα ήρεμα παιδιά που υπήρχαν στο σπίτι και έτσι είχε συνέχεια παραβατικές συμπεριφορές, έβριζε, φώναζε, χτυπούσε, δεν άκουγε καθόλου, έκανε τα δικά της και έτσι κι εμείς είχαμε κάποια είδους παράπονα. Και πήγαμε τα είπαμε και είχαμε καθίσει όλοι μαζί σε έναν κύκλο ας πούμε και μιλούσαμε και σε μία στιγμή που φώναζε εκείνος σε εκείνη και εκείνη σε εκείνον, ε, κάποια στιγμή της πετάει ένα χαστούκι».
Δείτε το σχετικό απόσπασμα από το 9ο λεπτό
«Μας είχαν κλειδωμένες τόσο καιρό, ο πάτερ Αντώνιος το γνώριζε»
Αναφερόμενη στις τιμωρίες κατά τις οποίες κλείδωναν παιδιά στα δωμάτιά τους, η 20χρονη λέει πως «τέτοια είδους τιμωρία τόσο μεγάλη και τόσο αυστηρή πάντα έπαιρνε την έγκριση, πάντα έπρεπε να πάρουν την έγκρισή του».
Και εμένα και τα υπόλοιπα κορίτσια που μας είχαν κλειδωμένα τόσο καιρό ο πάτερ Αντώνιος το γνώριζε. Από εκείνον είχε μπει αυτή η τιμωρία. Είχε πάρει έγκριση αυτή η τιμωρία για να γίνει.
Στη συνέχεια, η νεαρή κοπέλα περιγράφει τα εξής:
Εγώ τότε που ‘χα βγει από την συνέπεια εκείνο τον καιρό ο πάτερ ήταν εκεί και μας έχει πιάσει και μας μίλαγε. Και λέει, ναι εγώ έκανα αυτή την έγκριση.
Εννοείται πως ήμουν τέρμα αντίθετη με όλα αυτά και κάποια στιγμή είχα απελπιστεί και εγώ η ίδια. Και του λέω "συγγνώμη δηλαδή το θεωρείτε το σωστό επειδή εγώ κάλυψα κάποιο άλλο παιδί να μου δώσετε αυτή την τιμωρία, να μην πάω πουθενά και να με έχετε κλειδωμένη;".
Και λέει ναι, "προφανώς και έβαλα σαν τιμωρία για να παραδειγματιστείτε". Λέω "θα παραδειγματιστώ από τι; Από το να με έχετε κλειδωμένη και να δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ σαν το σκυλί;".
Η κοπέλα αποκαλύπτει επίσης πως είχε δραπετεύσει από τη δομή, ένω προσθέτει πως «όταν με έβρισκαν, ας πούμε, έπαιρνα μία τιμωρία, μία συνέπεια για ακόμη μία φορά και σταματούσα εκεί, μετά ξανά τα ίδια».
