Τόσο στη Μητρόπολη των Αθηνών όπου εψάλη η εξόδιος ακολουθία όσο και στην πομπή προς το Α΄΄ Νεκροταφείο αλλά και κατά τη διάρκεια της ταφής της Φώφης Γεννηματά εκτυλίχθηκαν συγκλονιστικές σκηνές τις οποίες όσοι βρέθηκαν εκεί θα θυμούνται για χρόνια.
Η Φώφη Γεννηματά αναπαύεται στην αγκαλιά της Αττικής γης και ο κόσμος που την συνόδευσε στην τελευταία της κατοικία φώναζε «Αθάνατη». Η νεκρική πομπή πραγματοποίησε ολιγόλεπτη στάση στην Λεωφόρο Αμαλίας μπροστά στη Βουλής και το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, ενώ αρκετός ήταν ο κόσμος που έδωσε το «παρών» και στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Το σκεπασμένο με την ελληνική σημαία, η οποία παραδόθηκε στην οικογένειά της, και με τα λάβαρα του ΠΑΣΟΚ και του ΚΙΝΑΛ, φέρετρο της Φώφης Γεννηματά εναποτέθηκε εκεί όπου είχε ταφεί και ο πατέρας της, Γιώργος Γεννηματάς, κάτω από παρατεταμένο χειροκρότημα και υπό τους πυροβολισμούς του τιμητικού στρατιωτικού αγήματος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Με τον συγκινητικό αποχαιρετισμό από τα τρία παιδιά τής Φώφης Γεννηματά, την Αιμιλία, τον Γιώργο και την Κατερίνα, κορυφώθηκε η εξόδιος ακολουθία της προέδρου του Κινήματος Αλλαγής, στη Μητρόπολη.
Ο συγκινητικός αποχαιρετισμός των παιδιών της
Τα βλέμματα όλων ήταν στραμμένα στον σύζυγο της Φώφης Γεννηματά Ανδρέα Τσούνη και στα τρία παιδιά της, την Αιμιλία, τον Γιώργο και την Κατερίνα που με αξιοπρέπεια, σεμνότητα και προπάντων ανθρωπιά αναφέρθηκαν στους επικηδείους που εκφώνησαν, στον «φάρο» τους, τη στοργή και την αγάπη που τους έδειξε και της απηύθυναν το συγκλονιστικό τελευταίο «αντίο».
Με σπασμένη φωνή από τη συγκίνηση, η μεγαλύτερη κόρη της, Αιμιλία, υπογράμμισε: «Η ζωή σου είναι οδηγός. Μια ζωή γεμάτη αλήθεια, αξιοπρέπεια κι ελπίδα. Αυτά μας έμαθες Στις τελευταίες μας κουβέντες μού είπες «1,2,3 πάμε». Και μου έδωσες τα χέρια σου για να σηκωθείς. Έτσι έφυγες, όρθια και με το κεφάλι ψηλά, όπως αρμόζει σε μια μαχήτρια. Δεν λύγισες, δεν ηττήθηκες. Μια μάχη που δεν παραδίδεις τα όπλα είναι μια μάχη κερδισμένη. Το χέρι χτυπούσες στο τραπέζι και τα πράγματα γίνονταν όπως έπρεπε. Το χέρι το χτύπησες πολλές φορές σαν κορίτσι, γυναίκα, μητέρα και κέρδισες. Δεν ήταν ποτέ σκληρό, ήταν απαλό και γεμάτο ανιδιοτέλεια. Η αγκαλιά σου ήταν ζεστή, τρυφερή, αλλά και ασπίδα δυνατή, σαν εσένα. Αυτό το οικείο άρωμα που δεν ξεκολλάει από πάνω μας, το χαμόγελό σου, το χάδι σου, το "φάμιλι" που έλεγες όταν έμπαινες στο σπίτι και κυρίως το ζεϊμπέκικο της ζωής που χόρεψες καλύτερα απ' όλους, οδηγός για μια ζωή γεμάτη αγάπη, χαμόγελο, αλήθεια, αξιοπρέπεια και ελπίδα. Αυτά μας έμαθες και να είσαι σίγουρη ότι θα τα ακολουθήσουμε».
Στη στοργή κι αγάπη της Φώφης Γεννηματά αναφέρθηκε ο γιος της, Γιώργος, επισημαίνοντας ότι η μητέρα του έγινε το υπόδειγμα για πάρα πολλούς ανθρώπους, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την απόφαση της Πολιτείας να δημιουργηθεί πρόγραμμα με το όνομά της Φώφης Γεννηματά για προληπτικές εξετάσεις για τον καρκίνο του μαστού.
«Μας μίλαγες με ειλικρίνεια και τρυφερότητα και η σχέση με τον πατέρα μας, αλλά και ο δεσμός με τη θεία μας τη Μαίρη ήταν παράδειγμα αδελφικής αγάπης. Με την αποχώρησή του νόμιζα ότι θα έφευγαν μαζί και οι ελπίδες μου. Η οικογένεια ήταν για σένα όλη σου η ζωή, τώρα όμως πιστεύω ακόμη περισσότερο στον άνθρωπο. Κρατήθηκες με όσες δυνάμεις σου είχαν απομείνει, για να μας κρατήσεις στην αγκαλιά. Είμαι σίγουρος ότι θα μας κοιτάς με χαμόγελο πάνω εκεί από τα σύννεφα» κατέληξε ο γιος της Φώφης Γεννηματά.
Εξίσου συγκινητικά ήταν τα λόγια και της μικρότερης κόρης της Φώφης Γεννηματά της Κατερίνας και πόσο θα λείψει σ΄όλους στην οικογένεια η συνεχής παρουσία της. «Είσαι η πιο δυνατή γυναίκα που ξέρω. Θα μας λείψεις πολύ. Θα μου λείψει το χάδι σου, το χαμόγελό σου» είπε.
Λύγισε ο σύζυγός της
Ο σύζυγός της, Ανδρέας Τσούνης, συνοδευόμενος από τα τρία του παιδιά έφτασαν, ντυμένοι στα μαύρα, για να αποχαιρετήσουν την αγαπημένη τους. Ξεσπώντας σε κλάματα ο Ανδρέας Τσούνης, έπεσε πάνω στο φέρετρο Φώφης Γεννηματά. Αυτή ήταν η πιο συγκλονιστική στιγμή που εκτυλίχθηκε στη Μητρόπολη της Αθήνας
«Σ' αγαπώ. Μη φοβάσαι»
Ο φωτογραφικός φακός κατέγραψε πάνω στο φέρετρό της τη ζωγραφιά μιας 7χρονης, που τη συνοδεύουν κόκκινα λουλούδια. Η 7χρονη Κατερίνα έχει ζωγραφίσει λουλούδια και ευχές και γράφει: «Σ’ αγαπώ. Μη φοβάσαι, θα είναι κοντά οι άγγελοι».
Λίγο νωρίτερα η Μαίρη Γεννηματά βρέθηκε από νωρίς της Τετάρτης στη Μητρόπολη Αθηνών και στεκόταν δίπλα από το φέρετρο της αδελφής της.
Μάλιστα, ζήτησε να μείνει μόνη για μισή ώρα μαζί της, για να την αποχαιρετίσει με τον δικό της τρόπο.
Όπως μετέδωσε το Open, η Μαίρη Γεννηματά ζήτησε να μείνει μόνη με το φέρετρο της αδελφής της για μισή ώρα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης, για να «μιλήσει μαζί της», να την αποχαιρετίσει μόνη. Σημειώνουμε ότι η Μαίρη Γεννηματά έχει δώσει και αυτή δύο φορές μάχη με τον καρκίνο.
Ο επικήδειος της Προέδρου της Δημοκρατίας
Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, εκφωνώντας τον επικήδειο λόγο στη Μητρόπολη Αθηνών, τόνισε ότι «αποχαιρετώντας σήμερα την Φώφη Γεννηματά, δεν αποχαιρετάμε μόνο μια γυναίκα πολιτικό που διακρινόταν για το δημοκρατικό της ήθος, την εντιμότητα και την αποτελεσματικότητά της. Δεν αποχαιρετάμε μόνο μια γυναίκα που αντιμετώπισε την σκληρή ασθένεια με σθένος και ειλικρίνεια. Αποχαιρετάμε ένα πρότυπο αισιοδοξίας και διακριτικότητας, έναν άνθρωπο με έμφυτη ευγένεια που διέκρινε και διαφύλασσε τα όρια ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό, γνωρίζοντας, ωστόσο, πότε το ατομικό βίωμα αξίζει να κοινοποιηθεί για να στηρίξει και άλλους με την αλήθεια του. Το πάθος με το οποίο η Φώφη Γεννηματά υποστήριξε τη βελτίωση των δημόσιων δομών υγείας είναι η πρακτική έκφραση αυτής της στάσης ζωής».
Παράλληλα, υπογράμμισε ότι «η πάνδημη θλίψη για το πρόωρο τέλος της φανερώνει πόσο αυτή η στάση ενέπνεε και καθοδηγούσε. Άμεση στην επαφή της με τους πολίτες, ανθρώπινη, μαχητική και αξιοπρεπής, μετριοπαθής και συναινετική, διατήρησε την πίστη της στη ζωή ως την ύστατη ώρα. Δεν κατέθεσε τα όπλα, δεν αποσύρθηκε από την πολιτική σκηνή, προσπάθησε, και κατάφερε, να συνδυάσει τον προσωπικό της αγώνα με τις μικρές και μεγάλες μάχες στον πολιτικό στίβο. Να πολεμήσει τον φόβο, την αποθάρρυνση, την παραίτηση. Και να δικαιώσει, με τη μέγιστη συνέπεια, τους πολλαπλούς ρόλους που με τόση δύναμη είχε επωμισθεί. Αφοσιωμένη μητέρα, σύζυγος, πολιτικός. Και αξιαγάπητη σύντροφος, συνάδελφος, φίλη».
Επισήμανε, επίσης, ότι η Φώφη Γεννηματά ήταν πάντα κοντά σε όσους είχαν ανάγκη, ανεξαρτήτως φύλου, καταγωγής ή άλλων διακρίσεων. «Ιδιαίτερα στις γυναίκες. Μίλησε θαρραλέα για τα στερεότυπα που τις καθηλώνουν, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Είχε κατανοήσει σε βάθος ότι οι δυνάμεις που συντηρούν τις έμφυλες ανισότητες είναι πολλαπλές, συνδεδεμένες, αλληλεξαρτώμενες. Δεν προσήλθε στην πολιτική στη βάση της αντιπαλότητας, αλλά της συνεργασίας και του διαλόγου. Δεν ήταν πάντα εύκολο. Όμως η Φώφη Γεννηματά κατάφερε να υπερβεί διχαστικές αντιλήψεις, καταδικάζοντάς τες όποτε τις έβλεπε να αναδύονται, πάντοτε με προσήνεια και αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό κατέκτησε τον σεβασμό στο κόμμα της, στη Βουλή, στην κοινωνία» πρόσθεσε.
Αναφερόμενη στη γενναία μάχη που έδωσε με την χρόνια ασθένειά της υποστήριξε ότι «ο καρκίνος ήταν μια συνεχής, απειλητική παρουσία για τη Φώφη Γεννηματά. Ένας απαθής και ασυγκίνητος ξένος, από τα πρώτα νεανικά της χρόνια, όταν πολύ νωρίς, έχασε και τους δυο γονείς της, ως την ώρα της δικής της διάγνωσης, ως το δικό της τέλος».
Ωστόσο, τόνισε ότι «ως την τελευταία στιγμή, η Φώφη Γεννηματά παρέμεινε αξιόμαχη. Διέσχισε την εχθρική επικράτεια της ασθένειας με αξιοθαύμαστο θάρρος. Δεν ενέδωσε στον πειρασμό να γίνει εγωκεντρική ή αυτοαναφορική, δεν άφησε καμιά ρωγμή από την οποία θα μπορούσε να διεισδύσει ο οίκτος των άλλων. Στην προδοσία του σώματος και τον φόβο του θανάτου, η Φώφη αντέταξε την ψυχική ρώμη, την ακατάβλητη δράση».
Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας πευθυνόμενη σε όλους εκείνους που γνώρισαν από κοντά τη χαμογελαστή της δοτικότητα, την τρυφερότητα και τη δύναμή της, στον σύζυγό της, στα τρία της παιδιά που τόσο καμάρωνε και αγαπούσε, ευχήθηκε να βρουν στη σπουδαία παρακαταθήκη της παρηγοριά για την αβάσταχτη απώλεια που βιώνουν και κατέληξε λέγοντας πως «όλοι εμείς που την αποχαιρετάμε σήμερα θα την θυμόμαστε πάντα σαν ένα πρότυπο ακεραιότητας και γενναιότητας. Γιατί η Φώφη Γεννηματά έκανε οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου. Μέσα από την οδύνη, κατέκτησε την πληρότητα. Καλό της ταξίδι!».
