Στην κοιτίδα του πολιτισμού, εν έτει 2025, η ανθρώπινη ζωή κοστίζει δυστυχώς ελάχιστα. Ιδιαίτερα μπροστά στη βολή μας, στην ανάληψη της προσωπικής ευθύνης, στο απεταξάμην του «έσφαλα», ή ότι άλλο μπορεί να μας φέρει σε δυσμενή θέση.
Ενημερώνουμε περήφανα τους υπόλοιπους Ευρωπαίους πως εμείς δεν μασάμε από καθωσπρεπισμούς. Άμα λάχει και έρθει αυτή η απευκταία ώρα, χτυπήσουμε δηλαδή κανέναν δύστυχο πεζό στο δρόμο (είτε από δικό μας λάθος είτε από δική του απροσεξία), δεν περνάει καν από το μυαλό μας να σταματήσουμε, πόσο μάλλον να παράσχουμε βοήθεια στον τραυματία, ο οποίος ίσως την έχει ανάγκη και μπορεί να αποδειχτεί πολύτιμη τη συγκεκριμένη στιγμή.
Την κοπανάμε μεμιάς για να σώσουμε το τομάρι μας (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Ούτε γάτα ούτε ζημιά. Βέβαια, είμαι περίεργος, θα κάναμε άραγε το ίδιο στην περίπτωση που το άτομο που κείτονταν στο δρόμο ήταν ένα συγγενικό πρόσωπο; Αλλά τι λέω, εδώ είναι Ελλαδιστάν. Στο υποσυνείδητο του ατζαμή δεν γυροφέρνουν τύψεις υπαιτιότητας για την άδικη αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής, αλλά πώς θα την βγάλει καθαρή χωρίς να μπλέξει απέναντι στις αρμόδιες Αρχές.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το χοντραίνω περισσότερο: Πιθανόν νιώθει (άγνωστη λέξη γι’ αυτόν) μεγαλύτερη λύπη λόγω του ότι χτύπησε το αυτοκίνητό του, παρά επειδή βύθισε σε απέραντη θλίψη μια οικογένεια για το υπόλοιπο της ζωής της. Μη γελιόμαστε όμως, τέτοια “κουμάσια” εκτρέφουμε εμείς, η κοινωνία.
Όταν πια διαπιστωθεί πως η υπόθεση ξεφύγει από τα πλαίσια του ατυχήματος και περάσει στην εγκατάλειψη από πρόθεση, η τιμωρία απαιτείται να είναι παραδειγματική. Αν παρουσιαστούμε λιγότερο αμείλικτοι, αξίζουμε σαν λαός παρόμοια περιστατικά. Η συχνότητα των κρουσμάτων λόγω δικής μας επιείκειας δικαιολογημένα θα αυξάνεται. Η συγκάλυψη των οδηγών-φιδιών στρέφεται επάνω μας σαν μπούμερανγκ. Είναι θέμα χρόνου τα “ερπετά” να ζώσουν και τον κόρφο μας.
