Σε καλοκαιρινό… εφιάλτη έχει εξελιχθεί η ε΄ρεση φοιτητικής στέγης μετά την ανακοίνωση των βάσεων. Τα μικρά διαμερίσματα, ιδιαίτερα σε περιοχές που είναι κοντά στα πανεπιστήμια, αποτελούν είδος προς εξαφάνιση, καθώς πολλοί ιδιοκτήτες επιλέγουν τα τελευταία χρόνια να τα διαθέτουν σε πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης, ενώ οι τιμές εκείνων που διατίθενται για μακροχρόνια μίσθωση έχουν καταστεί απαγορευτικές.
Το φαινόμενο, που τείνει να μετατραπεί κοινωνικό πρόβλημα, έχει βάλει φωτιά στους προϋπολογισμούς των νοικοκυριών, ενώ είναι εμφανής η έλλειψη στρατηγικής από την κυβέρνηση. Οι φοιτητικές εστίες δεν καλύπτουν τις ανάγκες σε καμία περίπτωση, ενώ όπως γράφει η «Καθημερινή» σήμερα υπάρχουν σοβαρές καθυστερήσεις στους διαγωνισμούς ΣΔΙΤ για 4 φοιτητικές εστίες στα Πανεπιστήμια Κρήτης, Θεσσαλίας, Δημοκρίτειου Θράκης και Δυτικής Μακεδονίας.
«Στα μικρά σπίτια των 30-50 τετραγωνικών, υπάρχει μεγάλη έλλειψη προσφοράς, γεγονός που ανεβάζει κατά πολύ τις τιμές. Σε αυτά τα τετραγωνικά δεν βρίσκει κανείς σπίτι κάτω από 400 ευρώ στην Αττική. Και δεν μιλάμε για ακίνητα – φιλέτα αλλά για ισόγεια, ακόμα και υπόγεια. Για παράδειγμα στην Κυψέλη, ο μέσος όρος της τιμής είναι 12 ευρώ ανά τετραγωνικό, που μεταφράζεται σε 500 ευρώ τον μήνα για ένα διαμέρισμα 40 τ.μ.» λέει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος του Συλλόγου Κτηματομεσιτών Αττικής Λευτέρης Ποταμιάνος.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Συλλόγου, για ενοικίαση κατοικιών από 30 μέχρι 50 τ.μ., στο κέντρο της Αθήνας η μέση τιμή (ανά τ.μ.) φτάνει τα 12,92 ευρώ, στα Εξάρχεια τα 11,47 ευρώ, στο Μετς τα 15,56 ευρώ, στο Κουκάκι τα 11.41 ευρώ, στο Παγκράτι τα 11,21 ευρώ, στου Ζωγράφου τα 10,58 ευρώ και στον Πειραιά τα 11,87 ευρώ.
Βέβαια, οι τιμές δεν έχουν πάρει φωτιά μόνο στην Αττική, ενώ και η έλλειψη προσφερόμενων κατοικιών δεν αποτελεί… προνόμιο της πρωτεύουσας. «Τα Χανιά βρίσκονται σε κατάσταση εμφράγματος στην εξεύρεση κατοικίας. Η Πάτρα αντιμετωπίζει περίπου την ίδια κατάσταση με την Αθήνα», εξηγεί ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης Μεσιτών Κοσμάς Θεοδωρίδης. Παράλληλα, επισημαίνει ότι «οι ιδιοκτήτες σε περιοχές τουριστικού ενδιαφέροντος έρχονται σε συνεννόηση με τους ενοικιαστές τους για μίσθωση του διαμερίσματος μόνο για εννιά μήνες, ώστε τους υπόλοιπους τρεις να το διαθέτουν σε πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης, λέγοντας ότι “δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική για εκείνους που θέλουν να βρουν σπίτι σε καλή τιμή”».
Η πρακτική της συγκατοίκησης
Η πρακτική της συγκατοίκησης, που είναι ευρέως διαδομένη στο εξωτερικό, αρχίζει πλέον να φαντάζει ως αντίδοτο στις υψηλές τιμές που χαρακτηρίζουν την κτηματομεσιτική αγορά, αν και στη χώρα μας δεν συνηθίζεται στον ίδιο βαθμό, ακόμα και τώρα που η ακρίβεια έχει γονατίσει τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. «Αν και η συγκατοίκηση ήταν κάτι συχνό στη χώρα μας τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, από το 2000 και μετά, με την οικονομική ευμάρεια που χαρακτήριζε την εποχή, εγκαταλείφθηκε αυτή η ιδέα» περιγράφει ο Λευτέρης Ποταμιάνος.
Οπως λέει ο πρόεδρος του Συλλόγου Κτηματομεσιτών Αττικής, η τιμή ανά τετραγωνικό μέτρο στα μεγαλύτερα σπίτια είναι αισθητά χαμηλότερη σε σύγκριση με τα μικρότερα διαμερίσματα και παραθέτει τους λόγους πίσω από αυτή την ιδιομορφία: «Σπίτι 100 τ.μ. θα το βρει κανείς με 8-9 ευρώ ανά τ.μ. Αυτό συμβαίνει λόγω της μειωμένης ζήτησης στα μεγάλα ακίνητα. Το μικρό θα το ζητήσει ο φοιτητής, ο εργένης αλλά και ο τουρίστας μέσω της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Ενα σπίτι 150 τ.μ. μπορούν να το νοικιάσουν τρεις ή ακόμα και τέσσερις φοιτητές, με τον καθένα να πληρώνει από 200 έως 300 ευρώ. Ωστόσο, πολλοί φοβούνται τη συγκατοίκηση, καθώς δεν θέλουν να συμβιώνουν με έναν άγνωστο. Η κοινωνία μας δεν είναι η ίδια όπως πριν από 40 χρόνια».
