«Είμαι ο Μίμης ο Καλαματιανός!», μού συστήνεται ο εικαστικός- συλλέκτης και όχι μόνο, Δημήτρης Ηλιόπουλος όταν ανοίγει την πόρτα της γκαλερί- έκθεσής του και ενός μαγικού κόσμου ταυτόχρονα, στο ιστορικό κέντρο της Μεσσηνιακής πρωτεύουσας. Δίπλα στην είσοδο στέκει ένα τραπεζάκι καλωσορίσματος με γλυκά και με ένα μπουκάλι με ποτό μαστίχα, το οποίο παρασκεύασε πριν από χρόνια ο πατέρας του, ο οποίος υπήρξε ξακουστός ποτοποιός της πόλης.
Με την πρώτη επαφή αντιλαμβάνομαι πως είναι δύσκολο να περιγράψω με μια μόνο λέξη τον πολυπράγμονα αυτό άνθρωπο γιατί μπορεί να τον αδικήσω αφήνοντας κάποιο από τα τόσα σημαντικά με τα οποία καταπιάνεται, αφού το ταλέντο του δεν εξαντλείται στη ζωγραφική και την αγιογραφία. Ζωγράφος, αγιογράφος, μουσικός, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, συγγραφέας παιδικών παραμυθιών, εικονογράφος, κοσμηματοποιός, πεζογράφος και φυσικά λάτρης της φύσης και της Ιστορίας. Το σίγουρο είναι πως είναι περισσότερο γνωστός και πολυβραβευμένος στους φιλότεχνους κύκλους εκτός Ελλάδας παρά στον τόπο του και πως είναι «πλούσιος στα ολίγα αρκούμενος», όπως δηλώνει εξάλλου ο ίδιος.
Την πρώτη ματιά του επισκέπτη στον χώρο αιχμαλωτίζουν ο Εσταυρωμένος και οι αρχάγγελοι πάνω σε κεραμίδι που έχουν φιλοτεχνηθεί από τον ίδιο. Γύρω - γύρω βρίσκεται ένας πολιτιστικός και πολιτισμικός «θησαυρός» από παλιές εικόνες και από άλλα συλλεκτικά αντικείμενα, όπως κοσμήματα από τις περιοχές της Καππαδοκίας και από τον τόπο της φυλής των Καλάς, στο μοτίβο των κοσμημάτων του Πριάμου, μουσικά όργανα και έπιπλα, εκκλησιαστικά αντικείμενα λατρείας, εξαρτήματα παραδοσιακών ενδυμασιών, όπλα της ελληνικής επανάστασης, και άλλα πολλά, που δεν βλέπει κανείς συχνά σε μουσεία και που το καθένα έχει να διηγηθεί και από μια ιστορία.
«Οι εικόνες δεν συλλέγονται, λατρεύονται και πηγαίνουν όπου εκείνες θέλουν», με προλαβαίνει ο καλλιτέχνης, στη συλλογή του οποίου αντανακλώνται οι ανησυχίες του, οι οποίες διαδέχονταν η μια την άλλη με την πάροδο του χρόνου, ακολουθώντας την πορεία της ζωής του.
Η πορεία του Δημήτρη Ηλιόπουλου είχε αφετηρία την Ιταλία από όπου ξεκίνησε να σπουδάσει Ιατρική ακολουθώντας τον έρωτα της ζωής του. Δυστυχώς ένα δυσάρεστο γεγονός, μια απώλεια τον έφερε πάλι πίσω όχι μόνο χωρίς πτυχίο Ιατρικής, αλλά και χωρίς έρωτα. Έβαλε όμως στις αποσκευές του την αγάπη του για την Τέχνη, την οποία επικύρωσε με σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών στη Φλωρεντία. Μάλιστα, τον Νοέμβριο του 1973 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας ως πρωτοετής φοιτητής της Σχολής. «Σε εκείνη την έκθεση δέχτηκα την πρώτη μου κριτική από τον δημοσιογράφο Γιάννη Αναπλιώτη ο οποίος μου είπε πως η κορυφή δεν είναι μακριά», θυμάται ο ίδιος και από ό, τι φάνηκε στην πορεία ο δημοσιογράφος είχε δίκιο γιατί η κορυφή για τον κ. Ηλιόπουλο όντως δεν ήταν μακριά.
Ακολούθησαν 87 ατομικές εκθέσεις και 122 συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις σε ολόκληρο τον κόσμο και έργα του παρουσιάστηκαν στο S.Francisco-Hilton, στο Κάϊρο- Seraton, στο Μόναχο-Γκαίτε, στη Modern Art Gallery- London, στη Nancy-Γαλλία, στο Βερολίνο και αλλού. Το 1983 του απονεμήθηκε το Βραβείο Καλύτερης Ξένης Παρουσίας στην Ασίζη της Ιταλίας και τιμητική διάκριση στην Ούμπρια, ενώ το 1998 το Υπουργείο Πολιτισμού της Ρωσίας του απένειμε τιμητικό τίτλο και τον προσκάλεσε να εκθέσει τα έργα του σε όποιο μουσείο της χώρας επιθυμούσε. Άλλωστε, οι διακρίσεις του Μεσσήνιου καλλιτέχνη είναι αμέτρητες που δεν τις θυμάται πια ούτε και ο ίδιος.
Έργα του Δημήτρη Ηλιόπουλου υπάρχουν στην Πινακοθήκη Καλαμάτας, στον Δήμο Αθηναίων, στην ALΡHA BANK (από όπου συνταξιοδοτήθηκε πριν μια δεκαετία περίπου ως διευθυντής υποκαταστήματος Καλαμάτας), στην Εθνική Τράπεζα, στην Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής, σε πολλές ιδιωτικές συλλογές, αλλά και σε ιστορικούς ναούς της πόλης και της γύρω περιοχής. Επίσης έργα του απεικονίζονται στις ευχετήριες κάρτες για τους σκοπούς της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών και της UNICEF.
Το συλλεκτικό πάθος του Δημήτρη Ηλιόπουλου ξεκίνησε το 1986 μετά τον φονικό σεισμό της Καλαμάτας, όταν ο ίδιος άρχισε να περπατάει στη μαρίνα όπου είχαν αρχίσει τα έργα μπαζώματος και να μαζεύει από γκρεμισμένα κτίρια αντικείμενα με παραδοσιακή ιστορική αξία, όπως τμήματα από επιγραφές, ακροκέραμα, κ.ά. Στη συνέχεια αυτή η επιθυμία έγινε χόμπι και το χόμπι εξελίχθηκε σε πάθος, με αποτέλεσμα σήμερα να μη ξέρει ούτε ο ίδιος τον ακριβή αριθμό των αντικειμένων που περιέχει η συλλογή του.
«Για έναν περίεργο λόγο πολλά από αυτά τα αντικείμενα που βλέπεις εδώ μέσα με βρήκαν, δεν τα βρήκα. Ό, τι δεν έχω φτιάξει με έχει βρει!», συμπληρώνει χαμογελώντας και περιγράφοντας τις συγκυρίες και τις συμπτώσεις υπό τις οποίες πολλά από τα αντικείμενα της συλλογής του έφτασαν στα χέρια του. Με ένα τέτοιο αντικείμενο έκανε την έκπληξη στον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο πριν μερικά χρόνια, όταν εκείνος τον επισκέφθηκε στη γκαλερί του, καθώς η σχέση των δύο αντρών έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πίσω, όταν ήταν ακόμη μαθητές στο Γυμνάσιο παραλίας και παπαδάκια στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών στην Καλαμάτα.
«Πάνω σε μια σανίδα από τον φράχτη του πατρικού του σπιτιού ζωγράφισα τη “Μεγάλη Δέηση” δηλαδή, τον Χριστό πλαισιωμένο από την Παναγία, τον Πρόδρομο και τους αποστόλους», περιγράφει ο ίδιος.
Αποχωρώντας από την γκαλερί ο κ. Δημήτρης Ηλιόπουλος μου δείχνει το διπλανό κτίριο, το οποίο αγόρασε πρόσφατα για να στεγάσει τον μουσικοφιλολογικό και καλλιτεχνικό σύλλογο «Ο Ακρίτας» και για να το διαθέσει σε όποιον επιθυμεί για εκδηλώσεις. Μέσα σε αυτό τον χώρο λαμβάνουν χώρα και οι πρόβες της χορωδίας του συλλόγου υπό την καθοδήγηση του γνωστού ερμηνευτή παραδοσιακής μουσικής και καθηγητή πολυφωνικού τραγουδιού Βαγγέλη Κώτσου. Αξίζει να σημειωθεί πως «Ο Ακρίτας» είναι από τους πλέον ιστορικούς συλλόγους της Καλαμάτας, ιδρύθηκε το 1975 με στόχο της πολιτιστική ανάπτυξη της Μεσσηνίας και έχει ως πρόεδρο τον κ. Ηλιόπουλο.
