Τα βασικά μοντέλα για την COVID-19 δείχνουν ότι η ανοσία της αγέλης επιτυγχάνεται όταν το 60% των ανθρώπων έχουν προσβληθεί από τον ιό και έχουν αναπτύξει αντισώματα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι σε έναν πληθυσμό όπου ο καθένας είναι ευαίσθητος στον κορονοϊό, ένα μολυσμένο άτομο εκτιμάται ότι μολύνει κατά μέσο όρο επιπλέον 2,5 άτομα. Ωστόσο, αν το 60% αυτών των θεωρητικών 2,5 ανθρώπων έχουν ανοσία, τότε μόνο μία νέα λοίμωξη μπορεί να λάβει χώρα, και η επιδημία δεν μπορεί να αυξηθεί.
Αυτό βασίζεται σε ένα πολύ απλό μοντέλο, όμως. Υποθέτει ότι ο καθένας στον πληθυσμό αναμιγνύεται στον ίδιο βαθμό και τυχαία. Δεν είναι ρεαλιστικό. Στην έρευνά που εκπόνησε ο καθηγητης στο Πανεπιστημιο της Στοκχολμης, Πίτερ Τράπμαν, προσπαθήσε να αντικατοπτρίσει ορισμένες παραμέτρους από τις ποικιλομορφία της συμπεριφοράς που βρέθηκαν σε ανθρώπινους πληθυσμούς για να δείξει τι επίδραση θα μπορούσαν να έχουν στην επίτευξη της ανοσίας αγέλης.
Εξετάσε δύο παράγοντες που επηρεάζουν το βαθμό στον οποίο οι άνθρωποι αναμειγνύονται μεταξύ τους. Το πρώτο ήταν η κοινωνικότητα.
Εκείνοι που είναι πιο κοινωνικά ενεργοί είναι πιο πιθανό να μολυνθούν στα πρώτα στάδια μιας επιδημίας. Αυτό σημαίνει ότι με την πάροδο του χρόνου, φυσικά επίκτητη ανοσία τείνει να συγκεντρώνεται σε εκείνους που κάνουν πολλές κοινωνικές συνδέσεις, ενώ η ευαισθησία στην ασθένεια - και η ικανότητα της εξάπλωσής της - τείνει να υπερεκπροσωπειται μεταξύ των ανθρώπων που κάνουν λιγότερες συνδέσεις.
