Με αφορμή τη συμμετοχή στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις που κορυφώνονται αύριο Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου, στη Θεσσαλονίκη, ελέω ΔΕΘ, με συλλαλητήριο στις 6 το απόγευμα στο άγαλμα του Βενιζέλου, η ΔΑΚΕ παραθέτει συντριπτικά στοιχεία, που δείχνουν τα αποτελέσματα που έχει για την ελληνική οικονομία η επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας.
Το πλέον ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι η ΔΑΚΕ διαπιστώνει ότι τα στοιχεία δείχνουν πως υπάρχουν «6,3 εκατ. συμπολίτες που διαβιούν σε συνθήκες φτώχειας ή υπό την απειλή της, 1 στα 2 νοικοκυριά αδυνατούν να καλύψουν βασικές τους ανάγκες όπως π.χ. η επαρκής σίτιση και θέρμανση, 300 χιλιάδες οικογένειες δεν έχουν κανενός είδους εισόδημα, περίπου 3 εκατ. συνάνθρωποί μας δεν έχουν πρόσβαση σε πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη, οι μακροχρόνια άνεργοι ξεπερνούν τους 900 χιλιάδες και οι λιγοστές πολύ μεγάλες επιχειρήσεις είτε βάζουν “λουκέτο” είτε “μεταναστεύουν” στο εξωτερικό εκεί όπου την τελευταία πενταετία έχουν αναγκαστεί να καταφύγουν περισσότεροι από 300 χιλιάδες Έλληνες πολίτες».
Οι συνθήκες «γαλέρας» που επικρατούν στην αγορά εργασίας προκύπτουν και από το γεγονός ότι υπάρχουν 550 χιλιάδες εργαζόμενοι, οι οποίοι δουλεύουν για λιγότερα από 412 ευρώ το μήνα. Την ίδια στιγμή, περισσότερες από 1 στις 2 νέες προσλήψεις (51,98%) αφορούν ευέλικτες μορφές απασχόλησης και το ποσοστό μετατροπής της πλήρους απασχόλησης σε μερική ή εκ περιτροπής εργασία ανέρχεται την τελευταία εξαετία σε 37%.
Παρόλ’ αυτά το χρέος της χώρας παραμένει υψηλότατο (176,9% του ΑΕΠ από 126,7% το 2009), η ανεργία παγιώνεται σε δραματικά υψηλά επίπεδα (23,5%), η ανακυκλούμενη ύφεση (24,4%) εμπεδώνει συνθήκες οικονομικής και παραγωγικής κατάρρευσης, με συνέπεια, όπως διαπιστώνει η ΔΑΚΕ «η βίαιη φτωχοποίηση ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων και ομάδων κλιμακώνεται διαμορφώνοντας καταστάσεις ανθρωπιστικής κρίσης».
Παράλληλα, η Ελλάδα καταγράφει μια θλιβερή πρωτιά αφού φτάνει στο 20,5% η μείωση των πραγματικών αποδοχών. Διαπιστώνεται επίσης κατακόρυφη πτώση της εγχώριας ζήτησης (26%) και της ιδιωτικής κατανάλωσης (21%), που σύμφωνα με τη ΔΑΚΕ «φαντάζει διαλυτική για μια οικονομία που το μακροαναπτυξιακό της μοντέλο συνδέεται άρρηκτα με τη δυναμική της σχέσης κατανάλωση→ εγχώρια ζήτηση→ οικονομική μεγέθυνση πιστοποιώντας ότι τα Μνημόνια αγνοούν εθνικές ιδιαιτερότητες και ζωτικές κοινωνικές ανάγκες. Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα ειδικό καθεστώς απόκλισης από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Μοντέλο και Κεκτημένο, καθώς και από τους στόχους της Στρατηγικής “Ευρώπη 2020”».
Οι κλαδικές συμβάσεις, ο δομικός πυλώνας διασφάλισης της εργασιακής ειρήνης και δικαιοσύνης, είναι κυριολεκτικά είδος προς εξαφάνιση με μόλις 12 ενεργές συμβάσεις έναντι 65 το 2010.
Το Φορολογικό Σύστημα, σύμφωνα με τη ΔΑΚΕ, από μοχλός ανάπτυξης, αναδιανομής και κοινωνικής δικαιοσύνης εξελίσσεται σε ένα «απόλυτα εισπρακτικό και τιμωρητικό μέσο που ποινικοποιεί τη μικρή ιδιοκτησία, στοχοποιεί τους “συνήθεις υπόπτους” μισθωτούς και συνταξιούχους που έχουν εξαντλήσει προ πολλού τη φορολογική τους ικανότητα, αντοχή και ανοχή, εξοντώνει τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα -τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας και απασχόλησης- και αποτρέπει κάθε σοβαρό επενδυτικό ενδιαφέρον προσφέροντας έμμεσα ή άμεσα ασυλία στους πολλά κατέχοντες και τους φοροδιαφεύγοντες».
Η ΔΑΚΕ επισημαίνει ότι «το περιεχόμενο του 3ου Μνημονίου, οι δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν και η υλοποίησή τους αναπαράγει τα ίδια αδιέξοδα και τις ίδιες παγίδες με ακόμη μεγαλύτερη ένταση ενταφιάζοντας κάθε προσδοκία οικονομικής ανάκαμψης και κοινωνικής ανακούφισης». Προσθέτει επίσης ότι ο “κόφτης” που έχει, «ήδη, ενεργοποιηθεί στην πράξη για να μην ενεργοποιηθεί επίσημα, οι νέες περικοπές στις συντάξεις στο “όνομα” δήθεν της προστασίας των αδυνάτων, η μεταβίβαση του ιδιωτικού χρέους στα funds, οι αποκρατικοποιήσεις στο χαμηλότερο τίμημα, οι κατασχέσεις, οι πρόσθετες φορολογικές επιβαρύνσεις αλλά και η καταστρατήγηση κορυφαίων θεσμών όπως ο κοινωνικός διάλογος συνθέτουν μια αλήθεια η οποία ούτε ωραιοποιήσεις δέχεται, ούτε μπορεί πια να κρυφτεί».
Οι προτάσεις της ΔΑΚΕ ΙΤ, για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο, θεωρούν ως δεδομένη την αλλαγή του υφιστάμενου υποδείγματος δημοσιονομικής εξυγίανσης, καθώς κάτι τέτοιο χαρακτηρίζεται ως «επιτακτική αναγκαιότητα καθώς η διατηρήσιμη ανάπτυξη είναι η μόνη συνθήκη για την ουσιαστική αντιμετώπιση τόσο των διαχρονικών παθογενειών του ελληνικού κοινωνικοοικονομικού συστήματος, όσο και των τραγικών επιπτώσεων της κρίσης και των ακολουθούμενων πολιτικών στον κοινωνικό και παραγωγικό ιστό». Παράλληλα, η συνδικαλιστική οργάνωση προτείνει τα εξής:
- Διευθέτηση του χρέους, ωςπροαπαιτούμενο για την επιστροφή της χώρας σε τροχιά “κανονικότητας”.
- Παραγωγική ανασυγκρότηση, που αποτελεί τη βασική προϋπόθεση οικονομικής μεγέθυνσης και κοινωνικής αποκατάστασης, μέσα από ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης που με άξονα τα γεωγραφικά και κλαδικά πλεονεκτήματα του Τόπου θα συνδυάζει την ανταγωνιστικότητα με την εργασιακή δικαιοσύνη.
- Άμεση εφαρμογή ενός νέου αναπτυξιακού πακέτου μέτρων για τη στήριξη της απασχόλησης επιβάλλεται να είναι βασική συνιστώσα του νέου Οδικού Χάρτη για την έξοδο της Ελλάδας από την ύφεση και την περιδίνηση.
- Αποκατάσταση του πλαισίου των Συλλογικών Συμβάσεων καθώς μια τέτοια πρωτοβουλία θεωρείται αδήριτη, κοινωνική, παραγωγική και αναπτυξιακή ανάγκη. Μόνο μέσα από Ελεύθερες Συλλογικές Διαπραγματεύσεις είναι δυνατόν να επιτευχθεί η “χρυσή τομή” μεταξύ της παραγωγικότητας και της κοινωνικής συνοχής, αλλά και να δημιουργηθεί πλούτος που θα καταστήσει βιώσιμο το εγχείρημα της Προσαρμογής.
- Δημιουργία ενός δίκαιου, σταθερού και αποτελεσματικού φορολογικού συστήματος με προοδευτική τιμαριθμοποιημένη κλίμακα, ελκυστικό για κάθε σοβαρό επενδυτικό ενδιαφέρον που θα στηρίζει τις επιχειρήσεις εντάσεως εργασίας καταπολεμώντας τη φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, είναι απαίτηση της κοινωνίας και της υγιούς επιχειρηματικότητας.
Η ΔΑΚΕ καταλήγει ότι «η ακολουθούμενη πολιτική οδηγεί στον οικονομικό μαρασμό και την κοινωνική εξαθλίωση απειλώντας να υφαρπάξει και τα ελάχιστα εναπομείναντα εργασιακά δικαιώματα. Η ανατροπή της είναι ο μόνος δρόμος».
