«Εδώ και δύο δεκαετίες, όλες οι ευρωπαϊκές νομοθεσίες μεταρρυθμίζονται με ανατροπές για τα εργασιακά και κανένας δεν ξέρει ποιο είναι το μέλλον της εργασίας» είπε και τόνισε ότι «κατά μείζονα λόγο η εργατική τάξη πρέπει να στηρίζει τη συλλογική ευθύνη στα συλλογικά δικαιώματα, τη διαπραγμάτευση, την απεργία», ενώ πρέπει να βρεθούν και τρόποι εκπροσώπησης των νέων εργαζομένων που δεν υπάγονται στην παραδοσιακή μορφή εργασίας.
Στο πρόσωπο του Γιάννη Κουκιάδη αναφέρθηκε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, λέγοντας ότι «είναι ο μοναδικός Έλληνας που συμμετέχει στην επιτροπή εμπειρογνωμόνων που έχει συσταθεί σε υλοποίηση του τρίτου μνημονίου, για να παρουσιάσει ένα πόρισμα για το ζήτημα των εργασιακών σχέσεων και των επίμαχων ζητημάτων που έχουν τεθεί γι αυτό».
Το μεγάλο θέμα στα εργασιακά είναι οι συλλογικές συμβάσεις, ανέφερε από την πλευρά του ο καθηγητής Άρης Καζάκος, μιλώντας στην εκδήλωση. «Το μεγάλο δίλημμα που αντιμετωπίζουμε, ιδίως από το 2012 και μετά, είναι αν τον μισθό και τους υπόλοιπους όρους εργασίας, θα τους καθορίζει ο εργοδότης με την ατομική σύμβαση εργασίας ή αν θα ρυθμίζονται με συλλογικές συμβάσεις εργασίας ή διαιτητικές αποφάσεις», διευκρίνισε.
Απαντώντας στην ερώτηση δημοσιογράφου, αν πρέπει να ενσωματωθεί στην ελληνική έννομη τάξη, ενδεχόμενη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που θα κάνει αποδεκτό το αίτημα της Lafarge για το θέμα των ομαδικών απολύσεων, ο κ. Καζάκος είπε: «Ελπίζω ότι το δικαστήριο δεν θα ακολουθήσει τις προτάσεις. Αν όμως τις ακολουθήσει, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε μια προσαρμογή, οπότε θα είμαστε ένα κράτος μέλος χωρίς ουσιαστικό έλεγχο στις ομαδικές απολύσεις, για τη μέγιστη πλειοψηφία των εργαζομένων αυτής της χώρας».
Με τη φράση «κάθε πέρσι και καλύτερα» περιέγραψε τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις ο επιστημονικός υπεύθυνος του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ, Γιώργος Αργείτης. «Τα τελευταία έξι χρόνια η συνοχή της αγοράς εργασίας, το ρυθμιστικό της δίκαιο, οι βασικοί της θεσμοί που προστάτευαν τα δικαιώματα και το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, αλλά και που προσδιόριζαν τη δυναμική της οικονομίας, είναι μια σχέση που αμφισβητείται από την κυρίαρχη αντίληψη και στην πολιτική και την οικονομία» είπε και πρόσθεσε: «Το εύρος και η ένταση των αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις έχει οδηγήσει στη δημιουργία ενός νέου νομικού παραδείγματος, με επίκεντρο πλέον τη δημιουργία ενός νέου συστήματος αποκεντρωμένων συλλογικών διαπραγματεύσεων και ελάχιστης προστασίας».
