Η απόφαση, που δικαιώνει τελικά την επιχείρηση έναντι του εργαζομένου, ελήφθη την 29η Οκτωβρίου από το Συνταγματικό Δικαστήριο, στο οποίο είχε διαβιβασθεί ο σχετικός φάκελος από το Εργατοδικείο της Βαρκελώνης.
Στο σκεπτικό της, ενσωματώνει το Άρθρο 52 του Εργατικού Κώδικα με βάση την αναθεώρησή του το 2012 από την τότε κυβέρνηση του συντηρητικού πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι. Βάσει αυτού, κρίνει το Συνταγματικό Δικαστήριο, δύναται ο εργοδότης να απολύει έναν εργαζόμενο εάν απουσιάζει-έστω και δικαιολογημένα-κατά το 20% των εργάσιμων ημερών σε δύο μήνες κι επίσης εάν κατά το προηγούμενο 12μηνο φθάνουν στο 5% των εργάσιμων ημερών, ή το 25% στο τετράμηνο.
Η ετυμηγορία του ισπανικού δικαστικού οργάνου έρχεται σε αντίθεση με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, στο οποίο είχε διαβιβάσει την υπόθεση άλλος δικαστής του Εργατοδικείου της Βαρκελώνης και το οποίο είχε αποφανθεί πως είναι άκυρη η σχετική υπόθεση της απόλυσης, λόγω αναρρωτικής άδειας το 2017. Η διάσταση αυτή των αποφάσεων από δύο έγκυρα δικαστικά όργανα, έχει εγείρει ερωτήματα ακόμη και στους κύκλους των εργατολόγων, οι οποίοι μιλούν για «δικανική ανασφάλεια».
Τα συνδικάτα θεωρούν πως η απόφαση αυτή «αποθεώνει την πρωτοκαθεδρία της παραγωγικότητας και των επιχειρηματικών κερδών έναντι των δικαιωμάτων των εργαζομένων, όπως το δικαίωμα στην εργασία και στην αποκατάσταση της υγείας τους, έπειτα από μία ασθένεια».
Κάτι που θα αναγκάζει τους εργαζομένους «να επιστρέφουν στην εργασία τους χωρίς να έχουν αναρρώσει πλήρως από φόβο μην απολυθούν, με όλους τους επακόλουθους κινδύνους που αυτό μπορεί να εγκυμονεί για τους ίδιους και τους συναδέλφους τους».
