Η 34χρονη αφηγηθηκε στιγμές από τη ζωή της 9χρονης Τζωρτζίνας, υποστηρίζοντας ότι φοβόταν πολύ για εκείνη ιδιαίτερα μετά το θάνατο των άλλων δύο παιδιών της.
«Όταν έχεις χάσει δυο παιδιά κι ένα βηχαλάκι είναι κατευθείαν γιατρός. Μέσα μου δεν το διαπραγματευόμουν. Ήταν ο απόλυτος φόβος. Πρόσεχε μην πέσεις, μην τρέξεις, μην πάθεις κάτι. Ήθελα να την έχω υπέρπροστατευμένη. Πιστεψα ότι όλο αυτό δημιουργηθεί από το όνειρο. Δεν μου πέρασε από το μυαλό αυτό που συνέβη», ειπε.
Η κατηγορούμενη μητέρα αναφέρθηκε σε όσα συνέβησαν κατά την πρώτη νοσηλεία του παιδιού στο Καραμάνδειο Νοσοκομείο στην Πάτρα.
Όπως είπε, εκείνη την ημέρα ειχε ανακοινώσει στο παιδί για την τέταρτη εγκυμοσύνη της, αν και ήταν η περίοδος που ζούσε με τους δικούς της, καθώς τσακωνόταν με τον Μάνο Δασκαλάκη. « Μόλις της ανακοίνωσα ότι θα έχει αδελφάκι, ακόμα και αν δεν ήμουν πια με τον κύριο Δασκαλάκη, πετάχτηκε πάνω μου και έκανε μια σφιχτή αγκαλιά και μου είπε μαμά σε αγαπάω. Είδαμε τηλεόραση, έπαιξε με το ταμπλετ και κοιμήθηκε».
Λίγες ώρες αργότερα, ωστόσο το παιδί ξύπνησε. «Γύρω στις 6:30 -αν θυμάμαι καλά- την ένιωσα δίπλα μου, να τινάζεται στο κρεβάτι, όπως νιώθουμε ότι πάμε να πέσουμε, αυτό το τράνταγμα. Σηκώθηκα, την σκούντηξα, πετάχτηκε και ξύπνησε. Τη ρώτησα τί έχει. Μου είπε δεν έχω καταλάβει κάτι, γύρισε πλευρό και κοιμήθηκε. Σηκώθηκα να πιει νερό, ξαναξάπλωσα. Είχε τα μαλλιά της μπροστά, τη γύρισα για να βλέπω το πρόσωπο της και έβλεπα τηλεόραση. Το ξανά έκανε, όμως αυτή τη φορά άνοιξε τα μάτια της και μου είπε τρέμω. Ήταν τρομαγμένη και κάνω από το χείλος της ήταν κόκκινη. Μαμά κάτι έχω τρέμω. Μου είπε ότι είδε ένα όνειρο. Το ακούει η αδελφή μου, πήγε κοντά, της είπε «είδα το όνειρο η μαμά να φωνάζει στο μπαμπά. Πονάει η κοιλιά μου. Δεν μπορώ, εδώ (στην πλάτη) πονάω. Είναι σαν βόμβα στην πλάτη»».
Η Ρουλα Πισπιρίγκου είπε πως «η Τζωρτζίνα δεν ήθελε τους γιατρούς με τίποτα" Ωστοσο, "εκείνη την ημέρα ζητούσε γιατρό και μας έκανε περιέργεια. Δεν ντύθηκα καν. Το παιδί ήταν με τις παντόφλες. Δεν πιστεύαμε ότι θα μείνει το βράδυ. Όταν έχεις χάσει δυο παιδιά κι ένα βηχαλάκι είναι κατευθείαν γιατρός. Μέσα μου δεν το διαπραγματευόμουν. Ήταν ο απόλυτος φόβος. Πρόσεχε μην πέσεις, μην τρέξεις, μην πάθεις κάτι. Ήθελα να την έχω υπέρπροστατευμένη. Πιστεψα ότι όλο αυτό δημιουργηθεί από το όνειρο. Δεν μου πέρασε από το μυαλό αυτό που συνέβη».
Εντέλει, μετά από σειρά εξετάσεων κατά τη νοσηλεία της, οι γιατροί κατέληξαν ότι «το παιδί δεν έχει κάτι και θεωρούν ότι είναι κάτι ψυχολογικό λόγω όλων αυτών που έχει ζήσει. Σας είπα ότι έζησε άσχημα πράγματα. Το παιδί δεν εκφράστηκε τότε. Πίστεψα ότι το σωματοποίηση όλο αυτό, που δεν εκφράστηκε, δεν έκλαψε, δεν την άγγιξε καθόλου, ήταν πολύ περίεργο αυτό για εμάς. Στο σχολείο είχε μιλήσει με την παιδοψυχολόγο και είχε πει πως μέσα στο κεφαλάκι της ήθελε επίμονα να κάνει αδελφάκι. Ο Μάνος ήταν εντελώς αρνητικός τότε, αλλά μετά άλλαξε γνώμη.
Αν ξαφνικά χάνεις το παιδί σου, το ένα χέρι σου στη βόλτα είναι κενό, παθαίνεις σοκ. Η Ίριδα δεν ήθελε να αναπληρώσει το κενό της Μαλένας αλλά ήθελε πάλι τη χαρά της ζωής. Όταν το σπίτι είχε αυτό το πένθος αυτή τη μαυρίλα, η Ίριδα που πήρε το όνομα της από το ουράνιο τόξο γιατί έφερε τη χαρά στο σπίτι μας. Μετά όμως έσβησαν τα χρώματα της Ίριδας. Όμως είχα δυο ιατροδικαστικές μου έλεγαν ότι πέθαναν για άλλους λόγους. Δεν υπήρχε υποψία κατηγορίας».
