Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός είναι μια πάθηση κατά την οποία ένας ή περισσότεροι παραθυρεοειδείς αδένες παράγουν υπερβολική ποσότητα παραθορμόνης (PTH), χωρίς τη φυσιολογική ρύθμιση από τον οργανισμό. Η αυξημένη παραγωγή PTH οδηγεί συνήθως σε αύξηση του ασβεστίου στο αίμα, μια κατάσταση γνωστή ως υπερασβεστιαιμία, η οποία μπορεί να προκαλέσει ποικίλα συμπτώματα και επιπλοκές.
«Η σωστή διάγνωση του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η παραθυρεοειδεκτομή, δηλαδή η χειρουργική αφαίρεση του παθολογικού παραθυρεοειδούς, αποτελεί την οριστική θεραπεία όταν υπάρχουν οι κατάλληλες ενδείξεις. Για τον λόγο αυτό απαιτείται προσεκτική ενδοκρινολογική αξιολόγηση και σωστός προεγχειρητικός σχεδιασμός», επισημαίνει ο κ. Κωνσταντίνος Σέγκος Διευθυντής Ενδοκρινολόγος του Metropolitan General και συνεχίζει:
Τι είναι οι παραθυρεοειδείς αδένες;
Είναι μικροσκοπικοί ενδοκρινείς αδένες που παράγουν την παραθορμόνη και διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη ρύθμιση του ασβεστίου στον οργανισμό.
Συνήθως υπάρχουν τέσσερις και βρίσκονται πίσω από τον θυρεοειδή. Ωστόσο, ο αριθμός και η θέση τους μπορεί να παρουσιάζουν ανατομικές παραλλαγές. Ορισμένοι παραθυρεοειδείς μπορεί να βρίσκονται σε ασυνήθιστες θέσεις στον τράχηλο ή ακόμη και στο θώρακα. Πρόκειται για τους λεγόμενους «έκτοπους» παραθυρεοειδείς.
Οι τρεις μορφές υπερπαραθυρεοειδισμού
«Ο υπερπαραθυρεοειδισμός διακρίνεται σε πρωτοπαθή, δευτεροπαθή και τριτοπαθή, με σημαντικές διαφορές τόσο στην αιτία όσο και στην αντιμετώπισή τους.
-Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός μπορεί να οφείλεται σε ένα ή περισσότερα παραθυρεοειδικά αδενώματα, δηλαδή καλοήθεις όγκους των παραθυρεοειδών, ή σε υπερπλασία περισσότερων αδένων. Το καρκίνωμα του παραθυρεοειδούς αποτελεί εξαιρετικά σπάνια αιτία.
-Ο δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός αποτελεί αντίδραση των παραθυρεοειδών σε διαταραχές του ασβεστίου, της βιταμίνης D ή του φωσφόρου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η χρόνια νεφρική νόσος. Σε αυτή την περίπτωση η PTH αυξάνεται, ενώ το ασβέστιο δεν είναι συνήθως αυξημένο.
-Ο τριτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός είναι πιο σπάνιος και μπορεί να εμφανιστεί σε ασθενείς με μακροχρόνιο δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό, κυρίως στο πλαίσιο προχωρημένης χρόνιας νεφρικής νόσου. Οι παραθυρεοειδείς αδένες μπορεί να αποκτήσουν αυτονομία, με αποτέλεσμα να εμφανιστεί υπερασβεστιαιμία.
Η σωστή κατηγοριοποίηση είναι απαραίτητη, καθώς η θεραπεία κάθε μορφής είναι διαφορετική», εξηγεί.
Ποια είναι τα συμπτώματα;
Τα συμπτώματα του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού είναι συχνά μη ειδικά και σε αρκετούς ασθενείς η νόσος μπορεί να διαγνωστεί τυχαία, ύστερα από έναν αιματολογικό έλεγχο.
Πιθανές εκδηλώσεις είναι η κόπωση, η «ομίχλη εγκεφάλου», οι αλλαγές στη διάθεση, η δυσκολία στη συγκέντρωση, οι διαταραχές του ύπνου, οι μυϊκές κράμπες και οι μυαλγίες. Μπορεί επίσης να εμφανιστούν οστικά άλγη, ναυτία, γαστρεντερικές ενοχλήσεις, καούρα ή γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, καθώς και πολυουρία.
Η νόσος μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τα οστά και τους νεφρούς, ενώ η νεφρολιθίαση αποτελεί μία από τις γνωστές επιπλοκές.
Σε σοβαρή υπερασβεστιαιμία μπορεί να προκύψουν έντονη αφυδάτωση, οξεία νεφρική βλάβη, σοβαρή σύγχυση ή ντελίριο, παγκρεατίτιδα και διαταραχές του καρδιακού ρυθμού. Η υπερασβεστιαιμική κρίση αποτελεί επείγουσα κατάσταση.
Πώς γίνεται η διάγνωση;
Η διάγνωση του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού είναι βιοχημική και βασίζεται κυρίως στην αξιολόγηση του ασβεστίου και της παραθορμόνης. Ανάλογα με την περίπτωση, αξιολογούνται επίσης η βιταμίνη D, η νεφρική λειτουργία, ο φώσφορος και άλλες παράμετροι.
Ιδιαίτερη σημασία έχει ο αποκλεισμός της Οικογενούς Υποασβεστιουρικής Υπερασβεστιαιμίας (ΟΥΥ). Πρόκειται για κληρονομική κατάσταση που μπορεί να μοιάζει με πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό, αλλά έχει διαφορετική αντιμετώπιση. Για τον λόγο αυτό είναι σημαντικό να αποκλειστεί πριν από την απόφαση για χειρουργική θεραπεία.
Πότε χρειάζεται χειρουργείο;
Η παραθυρεοειδεκτομή αποτελεί την οριστική θεραπεία του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού όταν πληρούνται συγκεκριμένες ενδείξεις. Μεταξύ των παραγόντων που μπορεί να οδηγήσουν σε σύσταση για χειρουργική αντιμετώπιση περιλαμβάνονται το ιστορικό νεφρολιθίασης ή νεφρικής νόσου, η οστεοπόρωση ή το κάταγμα ευθραυστότητας, τα σημαντικά αυξημένα επίπεδα ασβεστίου και η ηλικία κάτω των 50 ετών. Η απόφαση λαμβάνεται εξατομικευμένα, με βάση τη συνολική εικόνα του ασθενούς.
Εντοπισμός των παραθυρεοειδών πριν από το χειρουργείο
Όταν έχει επιβεβαιωθεί η διάγνωση και έχει αποφασιστεί η χειρουργική αντιμετώπιση, πραγματοποιούνται απεικονιστικές εξετάσεις για τον εντοπισμό του παθολογικού παραθυρεοειδούς.
Μπορεί να χρησιμοποιηθούν υπέρηχος τραχήλου, sestamibi scan σε συνδυασμό με SPECT/CT, 4D-CT ή άλλες εξετάσεις, ανάλογα με την περίπτωση και την εμπειρία του εξειδικευμένου κέντρου.
Ο προεγχειρητικός εντοπισμός μπορεί να διευκολύνει τον χειρουργικό σχεδιασμό. Ωστόσο, η απεικόνιση δεν χρησιμοποιείται για να τεθεί η διάγνωση· χρησιμοποιείται κυρίως για τον εντοπισμό του παθολογικού αδένα.
Ακόμη και όταν οι απεικονιστικές εξετάσεις δεν καταφέρουν να εντοπίσουν κάποιον παθολογικό παραθυρεοειδή, η παραθυρεοειδεκτομή μπορεί να πραγματοποιηθεί με την κατάλληλη χειρουργική προσέγγιση.
Γιατί ελέγχεται και ο θυρεοειδής;
Πριν από μια παραθυρεοειδεκτομή είναι σημαντικό να αξιολογείται παράλληλα και ο θυρεοειδής αδένας, με εργαστηριακό έλεγχο της θυρεοειδικής λειτουργίας και υπέρηχο.
Εάν διαπιστωθεί παράλληλη πάθηση του θυρεοειδούς που απαιτεί χειρουργική αντιμετώπιση, μπορεί, ανάλογα με την περίπτωση, να σχεδιαστεί ταυτόχρονη χειρουργική θεραπεία.
«Η σωστή διάγνωση, η διάκριση των διαφορετικών μορφών υπερπαραθυρεοειδισμού και ο κατάλληλος προεγχειρητικός σχεδιασμός αποτελούν τα βασικά βήματα για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού.
Για τον λόγο αυτό, η αξιολόγηση του ασθενούς είναι σημαντικό να γίνεται από εξειδικευμένη ομάδα, στην οποία, ανάλογα με την περίπτωση, συμμετέχουν ενδοκρινολόγος με εμπειρία στις παθήσεις των παραθυρεοειδών, ακτινολόγος, πυρηνικός ιατρός και εξειδικευμένος χειρουργός παραθυρεοειδών.
Η συνεργασία των διαφορετικών ειδικοτήτων συμβάλλει στη σωστή τεκμηρίωση της διάγνωσης, στον ακριβή εντοπισμό του παθολογικού αδένα και στον κατάλληλο σχεδιασμό της θεραπείας», καταλήγει ο κ. Σέγκος.
Sponsored Content
