«Ο Ματέο Ρέντσι είναι θύμα μιας κρίσης που δεν μπόρεσε να κατανοήσει σε βάθος. Το 1930 οι αριστερές δυνάμεις σκέφθηκαν: ο καπιταλισμός καταρρέει, ήρθε η ώρα του σοσιαλισμού. Αλλά, αντιθέτως, ήρθε ο φασισμός. Αποτύχαμε, διότι δεν δημιουργήσαμε συμμαχίες με τους δημοκράτες, τους φιλελεύθερους, τους προοδευτικούς, αλλά και με τις συντηρητικές δυνάμεις. Είναι, ακριβώς, αυτό που πρέπει να κάνουμε τώρα. Το θέμα δεν είναι να σώσουμε τον καπιταλισμό, αλλά να τον σταθεροποιήσουμε, διότι αυτή η ελεύθερη πτώση βοηθά την Μαρίν Λε Πεν, τους φασίστες».
«Στην Ευρώπη παραχωρούμε τμήματα κυριαρχίας, τα οποία καταλήγουν σε μια μαύρη τρύπα, δεν τα μεταβιβάζουμε στις Βρυξέλλες» διότι «στις Βρυξέλλες υπάρχουν ανώτεροι υπάλληλοι οι οποίοι καλύπτονται από σκιά, αλλά λαμβάνουν πιο σημαντικές αποφάσεις από εκείνες που μπόρεσε να πάρει ο Ματέο Ρέντσι. Και δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους, δεν τους εκλέγουμε, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί».
«Δεν θα ήταν λύση, αλλά φυσική καταστροφή. Θα δημιουργούσαμε ρήγμα στις Άλπεις, σαν και αυτό που μπορεί να προκύψει από σεισμό, το οποίο θα συγκέντρωνε από την μια τις χώρες με εμπορικό πλεόνασμα, και το νόμισμα της περιοχής αυτής, το μάρκο, θα είχε τόση δύναμη που θα προκαλούσε μαζική πτώση των εξαγωγών και, κατά συνέπεια, της απασχόλησης. Και στις χώρες του Νότου, πιθανότατα, θα είχαμε, συγχρόνως, πληθωρισμό και ανεργία σε φοβερά υψηλά επίπεδα».
Κατά τον Γιάνη Βαρουφάκη, «η λύση βρίσκεται στην επιδιόρθωση της Ευρωζώνης», με «ενιαία διαχείριση του δημόσιου χρέους, πραγματική τραπεζική ένωση, ευρωπαϊκό New Deal με δημόσιες επενδύσεις και ένα μεγάλο ταμείο για την καταπολέμηση της φτώχειας». Λύσεις οι οποίες, για να εφαρμοσθούν άμεσα, σύμφωνα με τον πρώην υπουργό Οικονομικών, «δεν απαιτείται να υπογραφούν νέες συνθήκες».
