Υπάρχει ένα πρόβλημα με την κυβερνητική «μονταζιέρα»: Μερικές φορές, ο άνθρωπος στον οποίο θέλεις να εκτοξεύσεις λάσπη έχει ήδη τοποθετηθεί τόσο καθαρά, ώστε το συνηθισμένο κόψε-ράψε δεν αρκεί. Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα με τη σημερινή παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα για τις εξελίξεις στη Γαλλία.
Η κυβέρνηση μάταια περίμενε για κάτι το οποίο θα μπορούσε να διαστρεβλώσει μετά την «αποκάλυψη» ότι ένα νεαρό μέλος της ΕΛΑΣ εξέφρασε και αυτό την αγανάκτησή του για όσα συμβαίνουν στη σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία και πυροδοτούν κοινωνικές εντάσεις.
Η Νέα Δημοκρατία, η Ομάδα Αλήθειας και όλο το φιλοκυβερνητικό μπλοκ βρέθηκαν μπροστά σε μια «άβολη» –γι’ αυτούς– τοποθέτηση από τον Αλέξη Τσίπρα, στη συνέντευξή του στο κανάλι TRT:
«Και βέβαια βλέπω σήμερα και έντρομους τους εκπροσώπους της κυβέρνησης και τον ίδιο τον πρωθυπουργό να μιλάει για σταθερότητα, αναφερόμενος στις αντιδράσεις, στην εξέγερση νέων ανθρώπων, αλλά και στις βίαιες εκδηλώσεις που τις συνοδεύουν, όπως πάντοτε γίνεται, από μια μειοψηφία όμως, που θέλει να αποπροσανατολίσει από το βασικό θέμα, που είναι ότι οι νέοι άνθρωποι ψάχνουν ελπίδα, προοπτική, δικαίωμα στο όνειρο».
Είναι λογικό πάντως να ενοχλείται η κυβέρνηση: Τα τελευταία τρία χρόνια, χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση, η Νέα Δημοκρατία του Άδωνι Γεωργιάδη επιχείρησε να πάρει τη «ρεβάνς» από τον προοδευτικό κόσμο, στοχοποιώντας κάθε είδους κοινωνική διαμαρτυρία ως «μπάχαλο». Και ξαφνικά, ο Τσίπρας τους πήρε τη «δουλειά», τασσόμενος υπέρ των πολιτών που διαμαρτύρονται ειρηνικά και διαχωρίζοντάς τους από τη μειοψηφία που καταφεύγει σε επεισόδια.
Ακόμη χειρότερα για την κυβέρνηση, στην ίδια συνέντευξη ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για το πώς μπορεί να προληφθεί μια κοινωνική έκρηξη – με αναδιανομή, με στήριξη των ανθρώπων που δυσκολεύονται να ζήσουν και να παράγουν, με αντιμετώπιση της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους: «Κανείς δεν θέλει την ένταση. Όλοι θέλουμε την κοινωνική ειρήνη. Αλλά με αυτές τις πολιτικές είναι πολύ δύσκολο να έχουμε κοινωνική ειρήνη».
Δύσκολη ημέρα για το μοντάζ. Γιατί ο Τσίπρας προσδιόρισε καθαρά και τον στόχο και το πρόβλημα: Θέλουμε κοινωνική ειρήνη, αλλά χρειαζόμαστε και πολιτικές που να την εξασφαλίζουν.
Σήμερα λοιπόν, με την Ευρώπη στην πιο κρίσιμη καμπή της και με τις νεοφιλελεύθερες ηγεσίες –όπως του κ. Μητσοτάκη– να στέκουν άπραγες ενώ πρώτα έχουν συμβάλλει τα μέγιστα στην αύξηση των ανισοτήτων και της κοινωνικής δυσπραγίας, ο Τσίπρας έκανε το αυτονόητο. Υπερασπίστηκε το δικαίωμα των πολιτών στη διαμαρτυρία και ταυτόχρονα δήλωσε την επιθυμία του για κοινωνική ειρήνη. Η συνύπαρξη των δύο φαίνεται αυτονόητη σε μια δημοκρατία: Μαζικές διαμαρτυρίες για την κατάσταση στην οποία έχουν φέρει την ΕΕ ο κ. Μητσοτάκης και οι ομοϊδεάτες, αλλά ταυτόχρονα ειρηνικές με σκοπό να δοθεί δημοκρατική διέξοδος στην απογοήτευση των πολιτών.
Μάλλον είχε ξεσυνηθίσει από τις αντιδράσεις η κυβέρνηση και πιάστηκε εκτός φόρμας…
Ε.Σ.
