Επί της αρχής, η διαδικασία βγάζει ενισχυμένο το όλον ΠΑΣΟΚ που εξέπεμψε ψήγματα στοιχειώδους σοβαρότητας και αυτοσυντήρησης, παρά τις αρκετές φορές επιδερμικές πολιτικές τοποθετήσεις και την ελλιπή προγραμματικά αντιπαράθεση των υποψηφίων του, με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Και αυτό, κυρίως διότι την ίδια ώρα που η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη βρίσκεται σε αναντίστρεπτη και ραγδαία φθορά, ο μέχρι πρότινος κραταιός πόλος της κεντροαριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, με ευθύνη της ηγεσίας του πελαγοδρομεί σε αχαρτογράφητα νερά, μεταξύ γελοιότητας και αφανισμού, χωρίς το ένα να αποκλείει το άλλο.
Το διόλου ευκαταφρόνητο νούμερο των τριακοσίων χιλιάδων πολιτών που επέλεξαν να εμπλακούν στην υπόθεση του ΠΑΣΟΚ, ψηφίζοντας για τη νέα ηγεσία του, είναι ενδεικτικό της κοινωνικής αναζήτησης πολιτικής στέγης σε συνθήκες πολιτικής απογοήτευσης, αποστρατείας αλλά και πρωτοφανούς ανισορροπίας του πολιτικού συστήματος.
Σημαίνει αυτό πως το ΠΑΣΟΚ μετά από 12 χρόνια επιχειρεί ένα μεγάλο comeback από το pasokification του 2012;
Προς το παρόν, η μόνη ασφαλής απάντηση είναι πως έστω και εξ' αντανακλάσεως έχει μία ακόμα ιστορική ευκαιρία και μένει να φανεί πώς θα τη διαχειριστεί η νέα ηγεσία του.
Παρά το αρχικό κύμα ενθουσιασμού του πρωινού της Κυριακής για εκρηκτική αύξηση της συμμετοχής σε σχέση με το 2021, τα ποιοτικά στοιχεία του εκλογικού σώματος που βλέπουν το φως της δημοσιότητας μετριάζουν σημαντικά το πράσινο success story.
Από τους 300.000 ψηφοφόρους, μεταξύ 100 και 150.000, δηλαδή κοντά στους μισούς, είναι νέα μέλη, που εντοπίζονται ως επί το πλείστον στις μεσοαστικές και αστικές περιοχές του βορείου τομέα της Αττικής. Δηλαδή από τους 270.000 που ψήφισαν για ηγεσία το 2021, 120.000 μέλη δεν έδειξαν ενδιαφέρον να προσέλθουν στις κάλπες του ΠΑΣΟΚ τρία χρόνια μετά. Πέραν αυτού, η αύξηση που σημείωσε στη βάση του το ΠΑΣΟΚ ήταν μόλις 11% εν μέσω κατάρρευσης ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, ποσοστό που δεν επιτρέπει ιδιαίτερους πανηγυρισμούς και δεν καθιστά κάποιον πλειοψηφικό ρεύμα που οδεύει για επάνοδο.
Παρά τις όποιες εισροές σημειώθηκαν από τα αριστερά της Χαριλάου Τρικούπη, τα πρώτα στοιχεία δείχνουν πως το ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον προς ώρας, δεν κατάφερε να συγκινήσει και να πετύχει μαζική μετακίνηση εν είδει επαναπατρισμού των ψηφοφόρων που έχασε μετά το 2012 προς τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά την υπαρξιακή κρίση που βιώνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι ψηφοφόροι αυτοί στην συντριπτική τους πλειοψηφία παραμένουν είτε σε κατάσταση αναμονής είτε πολιτικά άστεγοι, ενώ οι μεγαλύτερες εισροές παρατηρούνται από τη δεξαμενή απογοητευμένων από την κυβέρνηση Μητσοτάκη κεντρώων/κεντροδεξιών ψηφοφόρων.
Ως εκ τούτου, η απάντηση στο ερώτημα του ενός εκατομμυρίου δεν θα δοθεί παρά μόνο από το πολιτικό πλαίσιο που θα επιδιώξει να οριοθετήσει η Χαριλάου Τρικούπη την επομένη της δεύτερης Κυριακής του ΠΑΣΟΚ στην κρισιακά διαμορφωμένη πολιτική, οικονομική και κοινωνική συνθήκη.
Με ένα πολιτικό σύστημα σε ανισορροπία και τήξη, μία κοινωνία να βιώνει ακραίες αντιφάσεις και τρομακτική όξυνση των ανισοτήτων και την ακροδεξιά να αποτελεί τον μοναδικό υποδοχέα του κοινωνικοπολιτικού αδιεξόδου, Νίκος Ανδρουλάκης και Χάρης Δούκας καλούνται να δώσουν - σε ένα εξουθενωμένο και καχύποπτο εκλογικό σώμα - πολύ πιο πειστικές απαντήσεις.
Όχι για πρόσωπα, αλλά για πολιτικές. Πολιτικές που θα απέχουν όχι μόνο από την ταύτιση με την δεξιά αλλά και από αυτές του μέσου όρου, του κατάτι πιο ανθρώπινου διαχειριστή. Με λίγα λόγια, πολιτικές απαντήσεις για το σήμερα και το αύριο, μακριά από το πρόσφατο παρελθόν του ΠΑΣΟΚ.
Ειδάλλως, πολύ σύντομα και αφού κωπάσουν οι σημερινοί πανηγυρικοί, το κενό πολιτικής εκπροσώπησης θα συνεχίσει εκεί, πεισματικά, να αναζητά κάλυψη. Και αν αυτή δεν έχει προοδευτικό πρόσημο, θα έχει μαύρο.
