Η κα Αντωνοπούλου πρόκειται να τονίσει ότι ο «εργοδότης ύστατης καταφυγής» δεν σημαίνει μόνιμες προσλήψεις στο δημόσιο. Απλώς το κράτος ενεργοποιεί μια διαδικασία προσωρινής δημιουργίας θέσεων εργασίας, παρέχοντας το βασικό μισθό. Κάτι τέτοιο πρέπει κατά την κα Αντωνοπούλου να συμβαίνει όταν ο ιδιωτικός τομέας δεν μπορεί μόνος του να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ελλάδας. Στη συνέχεια η ανάκαμψη της οικονομίας, συνδράμει ώστε οι εργαζόμενοι να επανέλθουν στην ιδιωτική αγορά εργασίας, με καλύτερες προοπτικές απασχόλησης και αμοιβές. Έως τότε όμως οι άνεργοι σύμφωνα με την κα Αντωνοπούλου «επανασυνδέονται με την παραγωγική διαδικασία, προσφέροντας με την εργασία τους κοινωνικά ωφέλιμο έργο, αποφεύγοντας τον κοινωνικό αποκλεισμό. Ο σχεδιασμός της νέας κοινωφελούς εργασίας, διάρκειας 8 μηνών, βασίστηκε στην ιδέα του εργοδότη ύστατης καταφυγής».
Σκοπός της ημερίδας είναι η διεξαγωγή διαλόγου μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας για τη συμβολή της εγγυημένης απασχόλησης στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.
Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν το ίδρυμα Friedrich Ebert, το Levy Economics Institute και το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, με ομιλητές μέλη της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής, επικεφαλής Διεθνών Ερευνητικών Κέντρων και εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
