Με ένα έγγραφο 40 σελίδων, που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα, ο ESM εξετάζει την ιστορία και τις μεταρρυθμίσεις της δημοσιονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ και προσδιορίζει τις βασικές προκλήσεις. Στη συνέχεια, καταγράφει τις προτάσεις για μεταρρυθμίσεις που έχουν γίνει μέχρι τώρα και τελικά διατυπώνει μια μεταρρυθμιστική ιδέα που συμβιβάζει το μεταπανδημικό μακροοικονομικό πλαίσιο με τις υπάρχουσες συνεισφορές κορυφαίων οικονομολόγων και ιδρυμάτων.
Οι δύο πυλώνες και η πανδημική κρίση»
Οι συγγραφείς του εγγράφου του ESM διατυπώνουν μια προσέγγιση δύο πυλώνων που χρησιμοποιεί ανώτατο όριο δημοσιονομικού ελλείμματος 3% και τιμή αναφοράς χρέους γενικής κυβέρνησης 100% που ενσωματώνει έναν κανόνα δαπανών. «Τα ανώτατα όρια δαπανών που ακολουθούν την τάση της ανάπτυξης θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τους υφιστάμενους μεσοπρόθεσμους στόχους που εκφράζονται σε όρους διαρθρωτικού ισοζυγίου. Ο συνδυασμός του πρωτογενούς ισοζυγίου με έναν κανόνα δαπανών θα βοηθούσε στη σταθεροποίηση του ρυθμού μείωσης του χρέους για χώρες με δημόσιο χρέος άνω του 100% του ΑΕΠ. Επίσης, το χρέος στο 100% θα συγκλίνει με ρυθμό 1/20 ετησίως, εκτός και αν υπάρξουν σοβαρές οικονομικές συνθήκες ή επενδυτικό κενό που να δικαιολογούν αποκλίσεις», τονίζει ο ESM.
«Η πανδημική κρίση άλλαξε ριζικά το οικονομικό τοπίο, πυροδοτώντας την προσωρινή αναστολή των δημοσιονομικών κανόνων», επισημαίνεται στο έγγραφο που προσθέτει: «Η κρίση έφερε υψηλότερες δαπάνες που χρηματοδοτήθηκαν από το χρέος, με τις συνέπειές της να επιβαρύνουν ενδεχομένως περαιτέρω τους δημόσιους προϋπολογισμούς. Η απάντηση της νομισματικής πολιτικής στην κρίση διατήρησε τα επιτόκια χαμηλά και τα βάρη εξυπηρέτησης του χρέους σε διαχειρίσιμα επίπεδα, καθιστώντας τα υψηλότερα επίπεδα του δημοσιονομικού ελλείμματος και του χρέους ανεκτά για τις αγορές».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τέλος, ο ESM καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι δημοσιονομικοί κανόνες μετά την πανδημία θα πρέπει να παρέχουν αξιόπιστη πολιτική καθοδήγηση, τονίζοντας: «Οι καλά σχεδιασμένοι και διαφανείς κανόνες μπορούν να ενισχύσουν τη δημοσιονομική απόδοση και να αποτρέψουν τα λάθη της πολιτικής. Μεσοπρόθεσμα, οι αναθεωρημένοι κανόνες μπορούν να βοηθήσουν στη σταδιακή κατάργηση των διακριτικών δημοσιονομικών μέτρων που σχετίζονται με την πανδημία. Μακροπρόθεσμα, μπορούν να ενισχύσουν τη δέσμευση για δημοσιονομικές θέσεις που σταθεροποιούν τα επίπεδα του δημόσιου χρέους».
