Πιο αναλυτικά:
*Συλλογικές συμβάσεις εργασίας: Φαίνεται ότι προκρίνεται η λύση να ξεκινήσει μια διαδικασία επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων, μετά την ολοκλήρωση του υπάρχοντος προγράμματος, δηλαδή μετά τον Αύγουστο του 2018. Όμως δεν έχει αποσαφηνιστεί εάν θα δοθεί και η δυνατότητα επεκτασιμότητας των συμβάσεων σε όλες τις επιχειρήσεις ενός κλάδου. Φαίνεται ότι η κ. Αχτσιόγλου επιμένει στο να κερδίσει την επεκτασιμότητα, καθώς θεωρεί ότι έτσι οριοθετείται ο υγιής ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων ενός κλάδου.
*Ομαδικές απολύσεις: Φαίνεται ότι επίσης μεταφέρεται για μετά τη λήξη του προγράμματος. Μένει όμως να ξεκαθαρίσει εάν στο μεταξύ θα χαθεί το υπουργικό βέτο, κάτι που αποτελεί πάγιο αίτημα των δανειστών και ειδικά του ΔΝΤ.
*Συνδικαλιστικός νόμος: Είναι πιθανό η κυβέρνηση να υποχωρήσει στο σκέλος της προκήρυξης απεργίας. Το ΔΝΤ έχει ζητήσει στο εξής οι απεργίες να προκηρύσσονται από Γενικές Συνελεύσεις εργαζομένων και όχι από Διοικητικά Συμβούλια. Προϋπόθεση όμως είναι να συμμετέχουν στις ΓΣ, πάνω από τους μισούς εργαζόμενους ενός κλάδου, κάτι που αυτόματα καθιστά πολύ δύσκολες τις προκηρύξεις απεργιών. Παράλληλα, υποβαθμίζει το ρόλο των συνδικάτων.
*Συντάξεις: Οι έως τώρα πληροφορίες θέλουν να έχει συμφωνηθεί μείωση κατά 1% του ΑΕΠ (1,8 δισ. ευρώ) το 2019, αμέσως δηλαδή μόλις λήξει η περίοδος που θα ισχύει το μέτρο της προσωπικής διαφοράς. Αυτό σημαίνει ότι άμεσα θα υποχωρήσουν οι κύριες συντάξεις, κάτι που θέλει να αποφύγει η κυβέρνηση. Η κ. Αχτσιόγλου έχει διαπραγματευτεί όλο το προηγούμενο διάστημα, το ενδεχόμενο οι όποιες μειώσεις να γίνουν σταδιακά, σε βάθος τριετίας και παράλληλα να υπάρξουν αντίμετρα στήριξης στους χαμηλοσυνταξιούχους.
