Συνεπώς, μοιάζει με μονόδρομος η μείωσή τους, για να προχωρήσει η β’ αξιολόγηση. Εννοείται ότι τα ζητήματα του αφορολογήτου, αλλά και των ομαδικών απολύσεων είναι ψηλά στην «ατζέντα» των διαπραγματεύσεων. Όσο όμως μπαίνει ξανά στο «τραπέζι» θέμα περικοπής συντάξεων για να μειωθούν οι δαπάνες του Ασφαλιστικού Συστήματος της χώρας, τόσο οι δύο πλευρές δεν θα μπορούν να βρουν πολλά κοινά «σημεία επαφής».
Η τοποθέτηση του ΔΝΤ για το ύψος των συντάξεων στην Ελλάδα δεν είναι καινούργια. Έχοντας αξιοποιήσει παλαιότερα στοιχεία του συστήματος Ήλιος, το Ταμείο θέλει να δείξει προς πάσα κατεύθυνση ότι οι συντάξεις στη χώρα, παρά τις διαδοχικές περικοπές που έχουν υποστεί, παραμένουν υψηλές. Μάλιστα κατά μέσο όρο τις προσέγγιζε πάνω από τα επίπεδα των 900 ευρώ. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ήδη από το πρώτο στάδιο λειτουργίας της, είχε απορρίψει τα συγκεκριμένα επιχειρήματα, δηλώνοντας ότι τα στοιχεία αυτά δεν αποτύπωναν την πραγματικότητα. Μάλιστα, τον Μάιο του 2015, που είχε τεθεί ξανά ανάλογο ζήτημα, ο τότε αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης, κ. Δημήτρης Στρατούλης είχε αποστείλει πλήρη στοιχεία στο Βερολίνο για το ύψος των συντάξεων στη χώρα.
Σύμφωνα με αυτά, η μέση σύνταξη στην Ελλάδα συμπεριλαμβανομένων των φόρων, κυμαίνεται στα επίπεδα των 664 ευρώ και η επικουρική στα 168 ευρώ. Επιπρόσθετα, η κυβέρνηση σημείωνε ότι το 44,8% των συνταξιούχων δηλαδή περίπου 1.190.000 άτομα, λάμβανε τότε σύνταξη που ήταν κάτω από το όριο φτώχειας της χώρας, που είχε τοποθετηθεί στα 605 ευρώ.
Παρόλ’ αυτά, σχεδόν 20 μήνες μετά, η επιχειρηματολογία των δανειστών και συγκεκριμένα του ΔΝΤ, που φαίνεται ότι γίνεται αποδεκτή και από τα υπόλοιπα μέρη, είναι ότι οι συντάξεις στην Ελλάδα παραμένουν υψηλές. Συνεπώς, επανέρχεται στο προσκήνιο ο κίνδυνος πιθανών περικοπών στις κύριες συντάξεις, μετά την ολοκλήρωση του νέου τρόπου υπολογισμού, δηλαδή μετά την χρήση του μοντέλου της «προσωπικής διαφοράς».
Στο σκέλος των ομαδικών απολύσεων η κατάσταση είναι μάλλον πιο… απλή. Ο «χρησμός» του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου προ διμήνου για το θέμα, επιτρέπει το περιθώριο πολλών ερμηνειών. Συνεπώς, εάν οι διαπραγματεύσεις οδηγηθούν στα άκρα, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο, η ελληνική πλευρά να «συρθεί» να αποδεχτεί διπλασιασμό του ορίου των ομαδικών απολύσεων από 5% το μήνα που είναι σήμερα, στο 10%, με την πρόφαση ότι έτσι εφαρμόζεται το κοινοτικό δίκαιο. Για το υπουργικό βέτο φυσικά, ούτε λόγος. Πρέπει να θεωρείται θέμα χρόνου η κατάργησή του, επίσης επειδή έτσι ερμηνεύεται από όλες τις πλευρές, η απόφαση του Ευρωδικαστηρίου.
