Ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μεταξύ άλλων, σημειώνει στο άρθρο του: «O Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έθεσε για ακόμη μία φορά, από το βήμα του δεύτερου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, το ζήτημα της ελάφρυνσης του ελληνικού δημόσιου χρέους έως το τέλος του 2016. Η απόφαση και το χρονοδιάγραμμα για την συγκεκριμενοποίηση των μέτρων έχει ληφθεί από το Eurogroup της 24ης Μαΐου, με τον ESM να επεξεργάζεται σειρά προτάσεων προκειμένου αυτές να κατατεθούν συνολικά στο Eurogroup του Δεκεμβρίου».
«Η Κομισιόν, μέσω του προέδρου Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και του αρμόδιου Επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισί, έχουν στείλει σαφές μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, εκφράζοντας τη δέσμευσή τους για πρόοδο των σχετικών μέτρων αναδιάρθρωσης του χρέους μέχρι το τέλους του χρόνου. Η πίεση προς αυτή την κατεύθυνση εντείνεται και από την «Προοδευτική Συμμαχία» στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, της μεγάλης ομάδας ευρωβουλευτών από την Αριστερά, τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους, η οποία με πρόσφατη ανοιχτή επιστολή της, απευθυνόμενη στον Επίτροπο Μοσκοβισί, ζητεί ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος και μέτρα ελάφρυνσης του χρέους μέχρι το τέλος του έτους» και συμπληρώνει: «Το δημόσιο χρέος αποτελεί μείζον ευρωπαϊκό ζήτημα, και δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα ζήτημα αποκλειστικά ελληνικό. Οι μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρωζώνης, μεταξύ των οποίων η Ιταλία, η Γαλλία και η Ισπανία, αντιμετωπίζουν θέμα εξυπηρέτησης του χρέους, αδυνατώντας να "πιάσουν" βιώσιμους ρυθμούς ανάπτυξης εν μέσω αυστηρών πολιτικών λιτότητας».
«Είναι πρωτοφανές και άκρως ανησυχητικό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, για τη δημοκρατική ιστορία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, ένας Υπουργός Οικονομικών να επιχειρεί να "μπλοκάρει" την αναζήτηση βιώσιμων λύσεων που δεν αφορά ένα μόνο κράτος-μέλος, αλλά συνολικά την επιβίωση της νομισματικής ένωσης» αναφέρει στο άρθρο του ο αντιπρόεδρος του ευρωπαικού κοινοβουλίου και καταλήγει σε τρία σημαντικά συμπεράσματα:
- Το πρώτο είναι πως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου ακόμα και οι ίδιοι οι εμπνευστές των πολιτικών λιτότητας δεν μπορούν πλέον να υποστηρίξουν τις επιλογές τους.
- Το δεύτερο συμπέρασμα είναι πως η ελληνική κυβέρνηση έχει χτίσει με μεγάλη προσπάθεια εκείνες τις συμμαχίες με όσους αντιλαμβάνονται όχι μόνο την ανάγκη ρύθμισης του δημόσιου χρέους, αλλά την στροφή προς ένα νέο μοντέλο οικονομικής πολιτικής στην Ευρωζώνη, που θα δημιουργεί βιώσιμη ανάπτυξη, θα αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πολιτικών λιτότητας, και θα είναι προς όφελος όλων των ευρωπαϊκών οικονομίων.
- Το τρίτο συμπέρασμα είναι πως τόσο οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες πιέζουν προς την ίδια κατεύθυνση στο ζήτημα του ελληνικού προγράμματος, του δημόσιου χρέους, αλλά και ευρύτερα στο ζήτημα της αλλαγής του μίγματος οικονομικής πολιτικής στην Ευρωζώνη.
