Η τοποθέτηση αυτή προέρχεται από τον ΓΓ της ΓΣΕΕ κ. Νίκο Κιουτσούκη, ο οποίος μετά την χθεσινή συνάντηση της Συνομοσπονδίας με την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων, επιβεβαίωσε ότι συζητήθηκαν τα θέματα των συλλογικών διαπραγματεύσεων, των ομαδικών απολύσεων, του κατώτατου μισθού και της συνδικαλιστικής δράσης και λειτουργίας (απεργιακός νόμος, lock out κ.λπ.).
Στην τοποθέτησή του ο κ. Κιουτσούκης εστίασε την κριτική του στα εξής σημεία:
I. Την ώρα που στην Ε.Ε. ο πρόεδρος της Κομισιόν έχει ως πρωταρχικό στόχο την ενίσχυση του κοινωνικού διαλόγου, στην Ελλάδα καταγράφεται έμμεση ή άμεση κατάλυση κάθε διαδικασίας κοινωνικής διαβούλευσης και κατ’ επέκταση κοινωνικής συμφωνίας.
II. Σύμφωνα με τη ΔΟΕ, η ελληνική νομοθεσία στο ζήτημα των ομαδικών απολύσεων είναι απολύτως συμβατή τόσο με τις αρχές της σχετικής Διεθνούς Συνθήκες, όσο και με το ευρωπαϊκό πλαίσιο. Η μόνη αλλαγή που θα μπορούσαμε να δεχτούμε είναι η διαμόρφωση ενός ειδικού πλαισίου στήριξης των εν λόγω απολυμένων αφενός με τη χρονική επιμήκυνση της καταβολής του επιδόματος ανεργίας και αφετέρου με παράλληλες δράσεις ενδυνάμωσης της προσπάθειας επανένταξής τους στην αγορά εργασίας.
III. Όπως υποστηρίζει και η ΔΟΕ οι βέλτιστες πρακτικές ενός κράτους-μέλους δεν είναι σίγουρα μεταβιβάσιμες στις διαφορετικές πραγματικότητες άλλων χωρών. Η στείρα λοιπόν μεταφορά τους, χωρίς να συνυπολογίζονται οι εθνικές ιδιαιτερότητες, δύναται να επιφέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα. Σε αυτήν την κατεύθυνση απαιτείται η ιδιαίτερα προσεκτική διερεύνηση και προσομοίωσή τους ώστε να προβλεφθεί στην ολότητά του είτε ο θετικός αντίκτυπος είτε οι αρνητικές επιπτώσεις.
Ειδικά για το ζήτημα των βέλτιστων πρακτικών, πάγια θέση του ΓΓ της ΓΣΕΕ είναι ότι δεν μπορεί οι διαδικασίες αυτές «να ...εισάγονται αλά καρτ αγνοώντας το ενδεδειγμένο πλαίσιο προστασίας και δικαιωμάτων των απολυμένων που ισχύει -ορθώς -στις περισσότερες χώρες, αν όχι σε όλες, του στενού πυρήνα της Ευρώπης. Στην Πατρίδα μας οι ομαδικές –και όχι μόνο– απολύσεις γίνονται γιατί κλείνουν οι επιχειρήσεις ή επειδή οι εργοδότες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στο υψηλό ενεργειακό κόστος, στο κόστος δανεισμού στην αγορά χρήματος, στη φορολογία και στην γραφειοκρατία». Ο κ. Κιοτσούκης απορεί για το γεγονός ότι «σε μια χώρα με 25% επίσημη ανεργία και το 97% των επιχειρήσεων να είναι μικρές ή πολύ μικρές (0 έως 9 εργαζόμενους)», οι θεσμοί κόπτονται για τις ομαδικές απολύσεις και διερωτάται τι σχεδιάζουν και ποιους θέλουν να στοχοποιήσουν.
IV. Πάγια θέση της ΓΣΕΕ αποτελεί το αίτημα για επαναφορά του πλαισίου των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας στην προ Μνημονίου εποχή. Η ελεύθερη διαπραγμάτευση και συμφωνία των κοινωνικών εταίρων, χωρίς κρατικές παρεμβάσεις, είναι η βασικότερη προϋπόθεση για την αυτορρύθμιση της αγοράς με όρους οικονομικής ανάκαμψης, κοινωνικής συνοχής και στοιχειώδους εργασιακής δικαιοσύνης.
Χαρακτηριστικό της αποδυνάμωσης κάθε προστασίας για την εργατική πλευρά είναι ότι το 55% των νέων συμβάσεων, είναι συμβάσεις ελαστικών μορφών απασχόλησης αποτελώντας μια βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια της Κοινωνικής Ασφάλισης και της Εγχώριας Ζήτησης-Κατανάλωσης με κοινό παρανομαστή την οικονομική ασφυξία, την υπονόμευση της προοπτικής αξιοπρεπούς διαβίωσης και την εκτόξευση της φτώχειας στην εργασία.
V. Η μείωση του κατώτατου μισθού κατά 22% (751 € - 586€) για τους εργαζόμενους άνω των 25 ετών και κατά 32% για τους κάτω των 25 ετών πραγματοποιήθηκε με την επίσημη αιτιολογία της αύξησης της ανταγωνιστικότητας της εθνικής οικονομίας αλλά και τη μείωση της ανεργίας, και κυρίως της νεανικής ανεργίας.
Ο κ. Κιουτσούκης διαπιστώνει ότι «τελικά ούτε το πρώτο επετεύχθη, ούτε το δεύτερο… Η δογματική εμμονή στην πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης με τη συρρίκνωση των μισθών επέφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα πλήττοντας σημαντικά την κατανάλωση και την παραγωγικότητα. Επιπρόσθετα, η ηλικιακή διάκριση μεταξύ ατόμων άνω και κάτω των 25 ετών λειτούργησε ως μηχανισμός υποκατάστασης των ήδη εργαζομένων με “φθηνότερους”».
VI. Η Συνδικαλιστική δράση και λειτουργία προστατεύονται και ρυθμίζονται από το ν. 1264/82, ένα νόμο απολύτως δημοκρατικό και συμβατό με το ευρωπαϊκό πλαίσιο. Είναι, άλλωστε, επιεικώς υποκριτικό αυτοί που με τα νομοθετήματά τους μας γύρισαν τουλάχιστον 30 χρόνια πίσω, να αποκαλούν το συγκεκριμένο νόμο ως αναχρονιστικό…
Ο ΓΓ της ΓΣΕΕ προσθέσει ότι «η κλιμάκωση των πολιτικών λιτότητας και η λογική της μετατροπής των ελλειμμάτων του Νότου σε πλεονάσματα του Βορρά τροφοδοτεί τον ευρωσκεπτικισμό, τα άκρα και τους ακραίους, κλυδωνίζουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα συνιστώντας απειλή ακόμη και για την ίδια του την ύπαρξη». Στο πλαίσιο αυτό, ζητάει από τη Συνομοσπονδία «να αναλάβει πρωτοβουλίες συγκαλώντας τα όργανα του Συνδικαλιστικού Κινήματος προκειμένου να διαμορφώσει μια εναλλακτική πρόταση ευρείας κοινωνικής αποδοχής που θα αποτελέσει την πρώτη ύλη για τη συγκρότηση ενός ισχυρού μετώπου αντίστασης και “θεσμικής ανυπακοής”».
