Όπως δημοσιεύει το «Έθνος», σε σχετική «πιλοτική δίκη» το ΣτΕ έκρινε κατ' αρχάς συνταγματικά ανεκτή τη διακοπή καταβολής επικουρικής σύνταξης στους λεγόμενους «εργατοπατέρες», που χορηγούνταν λόγω της συνδικαλιστικής τους ιδιότητας (στους ίδιους ή σε δικαιούχους μέλη των οικογενειών τους) πέραν της όποιας κύριας και επικουρικής σύνταξης ελάμβαναν λόγω της εργασιακής απασχόλησής τους.
Ταυτόχρονα, όμως, το ΣτΕ προχωρώντας σε ερμηνεία σωρείας συνταγματικών και διεθνών κανόνων, εμμέσως πλην σαφώς «χτυπά καμπανάκι» για τυχόν νέες περικοπές συντάξεων, καθώς ναι μεν επιτρέπονται μειώσεις σε περίοδο μεγάλης οικονομικής κρίσης, αλλά όχι απεριόριστα, γιατί δεν μπορούν να θίγουν την αξιοπρεπή διαβίωση και το όριο θυσίας των θιγόμενων συνταξιούχων.
Το ΣτΕ υπογραμμίζει ως συνταγματική υποχρέωση την εξασφάλιση στους συνταξιούχους «ικανοποιητικού επιπέδου διαβίωσης όσο το δυνατόν εγγύτερα προς εκείνο που είχαν κατακτήσει στη διάρκεια του εργασιακού βίου» και την κρατική μέριμνα για τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών φορέων, την εξασφάλιση της βιωσιμότητάς τους, με προστασία και αξιοποίηση της περιουσίας τους, χάριν και των επερχόμενων γενεών.
Ουσιαστικά παγιώνεται η πρόσφατη νομολογία, που έκρινε αντισυνταγματικές τις περικοπές (των Ν. 4051 και Ν. 4093/12 για σχεδόν όλες τις κατηγορίες συνταξιούχων, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, ειδικών μισθολογίων), καθώς το ΣτΕ θεωρεί αυτονόητη την υποχρεωτική επαναφορά των συντάξεων στα επίπεδα του Ιουλίου του 2012.
