Η φτώχεια οδήγησε τους νεαρούς άνδρες από τη μικρή πόλη του Κασμίρ, στο Πακιστάν, να επιβιβαστούν στο σκάφος του θανάτου, αναφέρει δημοσίευμα του Guardian.
Την τελευταία φορά που ο Μοχάμεντ Γιουσάφ μίλησε με τον γιο του, Σατζίντ Γιουσάφ, στις 8 Ιουνίου, ο γιος περίμενε με αγωνία στη Λιβύη τους «διακινητές» να τον επιβιβάσουν μαζί με εκατοντάδες άλλους σε ένα πλοίο με προορισμό την άλλη πλευρά της Μεσογείου.
Έξι ημέρες αργότερα, το υπερπλήρες αλιευτικό σκάφος βυθίστηκε στα ανοικτά των ακτών της Ελλάδας, στην Πύλο.
«Δεν ήθελα να φύγει»
Ο Σατζίντ πατέρας δύο παιδιών είναι μεταξύ των εκατοντάδων αγνοουμένων, που θεωρούνται νεκροί.
«Δεν ήθελα ποτέ να φύγει», είπε ο Γιουσάφ κλαίγοντας.
«Ο μεγαλύτερος αδελφός του τον συμβούλευσε επίσης να μην κάνει αυτό το ταξίδι. Είναι σαν να περπατάς πάνω στη φωτιά και μπορεί να σε καταπιεί. Του είπαμε πολλές φορές να το σταματήσει. Του ζητήσαμε ακόμη και να επιστρέψει από τη Λιβύη».
Τη Δευτέρα, καθώς τα δεδομένα εντοπισμού έθεταν περαιτέρω αμφιβολίες για τον απολογισμό της ελληνικής ακτοφυλακής σχετικά με το ναυάγιο, μια πρώτη έρευνα της αστυνομίας στο Πακιστάν εκτιμούσε ότι στο πλοίο επέβαιναν περίπου 800 άνθρωποι.
Ο Guardian μίλησε με σχεδόν δώδεκα οικογένειες, των οποίων οι γιοι και τα ανίψια ήταν στο σκάφος του «θανάτου».
Όλοι είπαν ότι οι συγγενείς τους είχαν πληρώσει 2,2 εκατομμύρια ρουπίες Πακιστάν σε πράκτορα που υποσχέθηκε να τους μεταφέρει στην Ελλάδα.
Πολλές οικογένειες πήραν δάνεια για να καλύψουν τα έξοδα.
Οι περισσότεροι από αυτούς που ανέλαβαν το ταξίδι ήλπιζαν να φτάσουν τελικά στην Ιταλία, όπου περίπου 500 άνθρωποι από την περιοχή είχαν μετεγκατασταθεί προηγουμένως.
Ο ξάδελφος του Σατζίντ, ο Περβέζ, 29 ετών, επέβαινε επίσης στο σκάφος και αγνοείται, αφήνοντας πίσω του μια έγκυο σύζυγο.
Ενώ ο πατέρας του, είχε δανειστεί χρήματα από περίπου 20 φίλους και συγγενείς για να βοηθήσει στην πληρωμή του «εισιτηρίου του θανάτου».
Όπως οι περισσότεροι που επιβιβάστηκαν στο πλοίο, ο Περβέζ έφυγε για τη Λιβύη με πτήση από το Πακιστάν. Είχε εργαστεί στη Σαουδική Αραβία για δύο χρόνια για να βοηθήσει να πληρώσει το ταξίδι και έφυγε τον Μάιο για να ξεκινήσει το παράνομο ταξίδι του προς την Ευρώπη.
Στις 5 το πρωί της 9ης Ιουνίου έστειλε ένα τελευταίο μήνυμα στην οικογένειά του για να πει ότι βρισκόταν στο πλοίο.
«Όταν προσπάθησα να τον αποτρέψω από αυτό το επικίνδυνο ταξίδι, μου είπε ότι το βιοτικό μας επίπεδο δεν θα βελτιωθεί ποτέ ζώντας στο Πακιστάν», δήλωσε ο πατέρας του, Περβέζ.
«Ήταν ανένδοτος στο να αλλάξει το μέλλον και το βιοτικό μας επίπεδο. Δεν ξέρω πώς να παρηγορήσω την έγκυο σύζυγό του που κλαίει εδώ και μέρες».
Ο Αμπντούλ Τζαμπάρ, 39 ετών, με δύο παιδιά, ήλπιζε επίσης να φτάσει στην Ιταλία.
Πήρε μια πτήση για το Ντουμπάι στις 5 Ιουνίου και στη συνέχεια μια άλλη για τη Λιβύη.
Οι συγγενείς δήλωσαν ότι η τρομερή οικονομική κατάσταση του Πακιστάν και η έλλειψη ευκαιριών στην περιοχή τους ευθύνονται για το γεγονός ότι οι συγγενείς έκαναν το ταξίδι.
Ενώ πολλοί στο Πακιστάν είχαν κάνει παλαιότερα ένα επικίνδυνο ταξίδι μέσω του Ιράν και της Τουρκίας για να εισέλθουν στην Ευρώπη, οι δρακόντειες πολιτικές της Τουρκίας σήμαιναν ότι περισσότεροι επέλεγαν να πετάξουν για τη Λιβύη και στη συνέχεια να επιβιβαστούν σε ένα πλοίο με προορισμό την Ελλάδα.
Σύμφωνα με τους ντόπιους, περίπου 100 άτομα από την περιοχή βρίσκονται ακόμη στη Λιβύη με σχέδια να επιβιβαστούν σε βάρκες, αλλά δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί τους, αφού οι διακινητές τους έκλεισαν τα τηλέφωνά τους.
«Η φτώχεια τους πήρε τη ζωή»
Μέχρι στιγμής, μόνο δύο από το χωριό, επέζησαν από τη βύθιση του αλιευτικού σκάφους.
Με τον πατέρα του ενός εκ των δύο να λέει ότι: «Ο Αντνάν είπε ότι πήδηξε από το πλοίο τη στιγμή που αυτό βυθιζόταν. Είπε ότι οι γυναίκες και τα παιδιά ήταν κάτω στο κατάστρωμα και δεν μπορούσαν να βγουν. Είμαι τυχερός που ο γιος μου επέζησε».
