Πρόκειται για ένα μη νομοθετικό ψήφισμα, που εγκρίθηκε με σημαντική πλειοψηφία (459 ψήφους υπέρ, 206 κατά και 52 αποχές) που εισηγήθηκαν οι ευρωβουλευτές, Ρομπέρτα Μέτσολα (ΕΛΚ, Μάλτα) και η Σεσίλ Κιένγκε (Σοσιαλιστές, Ιταλία) εκ μέρους της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων.
Τόσο οι εισηγήτριες, όσο και οι ευρωβουλευτές που πήραν μέρος στη συζήτηση που προηγήθηκε, αναγνώρισαν την αποτυχία του ισχύοντος ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου, στη διαχείριση των αυξανόμενων ροών μεταναστών και ζήτησαν τη ριζική μεταρρύθμιση των κανόνων του Δουβλίνου.
«Εάν είμαστε μια Ένωση με κοινές αξίες, θα πρέπει να γίνουμε και μια Ένωση κοινών ευθυνών», δήλωσε η εισηγήτρια Ρομπέρτα Μέτσολα, παίρνοντας τον λόγο στην Ολομέλεια.
Ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι 1,8 εκατ. άνθρωποι ήλθαν πέρυσι στην Ευρώπη, 3.771 πνίγηκαν στη Μεσόγειο, ενώ φέτος έχουν ήδη πεθάνει πάνω από 77 παιδιά. «Αυτό είναι το μέγεθος της κατάστασης που αντιμετωπίζουμε, δεν θα πρέπει να παραμείνουν ανώνυμα στατιστικά στοιχεία, δεν θα πρέπει να αναισθητοποιηθούμε, αλλά σαν πολιτικοί θα πρέπει να τοποθετηθούμε και να δράσουμε», υπογράμμισε
Σύμφωνα με την κ. Μέτσολα, η λύση της μετεγκατάστασης είναι σε σωστή κατεύθυνση, εκείνοι όμως που μετακινούνται από την Ελλάδα και την Ιταλία είναι πολύ λίγοι σε αριθμό.
«Η μετανάστευση δεν χρειάζεται καταπολέμηση αλλά διαχείριση», τόνισε η συν εισηγήτρια Σεσίλ Κιένγκε, επιμένοντας ότι η ευρωπαϊκή προσέγγιση πρέπει να βασιστεί στην αλληλεγγύη και τον καταμερισμό των ευθυνών. Παράλληλα έκανε ειδική αναφορά σε ειδικά μέτρα που θα πρέπει να πάρει η Ευρώπη για τα χιλιάδες ασυνόδευτα παιδιά, μέσω ειδικού Ταμείου Αρωγής.
Με το σημερινό ψήφισμα, οι ευρωβουλευτές ζητούν από τα κράτη να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους όσον αφορά τα επείγοντα μέτρα μετεγκατάστασης των προσφύγων, τονίζοντας ότι μέχρι σήμερα μόνο ένας μικρός αριθμός προσφύγων έχει στην πραγματικότητα μετεγκατασταθεί από τους συνολικά 106.000 αιτούντες άσυλο, οι οποίοι περιμένουν τη μεταφορά τους από την Ιταλία και την Ελλάδα σε άλλες χώρες της ΕΕ.
Σε ό,τι αφορά στην επανεγκατάσταση, υπογραμμίζουν ότι «η Ένωση έχει ανάγκη μιας δεσμευτικής και υποχρεωτικής νομοθετικής προσέγγισης για το θέμα».
Για το θέμα της «επανεισδοχής» ζητούν τη σύναψη νέων συμφωνιών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι οποίες θα πρέπει να υπερισχύουν έναντι των διμερών συμφωνιών μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών. Συγχρόνως υποστηρίζουν ότι οι μετανάστες πρέπει να επιστρέφονται μόνο εάν η χώρα επιστροφής είναι ασφαλής για αυτούς.
