Θυμάμαι να καίγομαι
«Θυμάμαι να είναι όλα μαύρα, να έχουν σβήσει τα φώτα. Να είναι όλα μαύρα, να προσπαθούμε να βγάλουμε τα σίδερα από πάνω μας από τα χαλάσματα. Προσπαθούσα να βρω τους ανθρώπους που ήταν μαζί μου. Φώναζα βοήθεια. Θυμάμαι να καίγομαι και βγήκα έξω επειδή καιγόμουν. Έτσι σώθηκα πήδηξα σε κάτι πράγματα» είπε η τραυματισμένη φοιτήτρια Βασιλική Οικονομάκη. Όπως περιέγραψε το κυλικείο ήταν γεμάτο και δύσκολο μπορούσε να βρει κανείς θέση. «Καιγόντουσαν ζωντανοί, φωνάζανε» περιέγραψε η κοπέλα.
«Είχαν τόσο ψυχική δύναμη; Είχαν μια θεϊκή δύναμη, έγινε ένα θαύμα και σωθήκανε; Γιατί από εκεί δε σωθήκανε πολλά παιδάκια. Δηλαδή αν αυτό δεν είναι θαύμα τι θα πω. Αλήθεια. Δοξάζω το Θεό και κάνω το σταυρό μου που το παιδί μου είναι ζωντανό, αλλά αυτό που επικρατεί είναι ένα κενό, μια θλίψη, μια αγανάκτηση» είπε η μητέρα της Βασιλικής.
Βοήθησε ο ένας τον άλλο
«Άκουσαν έναν πολύ δυνατό θόρυβο, μια λάμψη και μετά που έγινε το αναποδογύρισμα, εγώ ήμουν στο κάθισμα που πήγαινε μαζί με το τρένο και βρέθηκα απέναντι. Βγήκα με τα άλλα δύο κορίτσια που ήμουν στην καμπίνα και μετά με έναν τρόπο που βοηθήσανε και όλα τα υπόλοιπα παιδιά βγήκαμε από ένα παράθυρο, κατεβήκαμε ευτυχώς και ότι μπορούσε ο καθένας… βοήθησε ο ένας τον άλλο» είπε ο τραυματίας φοιτητής, Άγγελος Φανουράκης.
Κοπέλα με σπασμένο χέρι βοηθούσε
«Ευχαριστώ αυτούς που ήταν εκεί και βοηθούσαν, γιατί υπήρχαν πολλοί που απλώς έπαιρναν τις τσάντες τους και έφευγαν. Και τους φωνάζαμε εμείς που θα πέσουμε. Γιατί τις είχαμε ρίξει κάτω, το δεύτερο βαγόνι γιατί είχαν πέσει οι ρόδες από το βαγόνι και είχε σύρματα και τις ρίχναμε εκεί να μην χτυπήσουμε σε κανένα σύρμα και τις έπαιρναν από εκεί. Αλλά ήταν και μια κοπέλα που είχε σπασμένο χέρι και βοηθούσε. Μαζί με τον Ανδρέα κουβαλούσαν. Προσπάθησα γιατί εγώ σερνόμουνα. Προσπάθησα να τραβήξω εκεί έναν, ήταν όλος καμένος δεν ξέρω αν τα κατάφερε ίσα που έβγαζε φωνή» περιέγραψε ο τραυματίας φοιτητής, Δημήτρης Αράπης.
