Ποιοί προβλέπονται ως πρωταγωνιστές του Άγιου Φεβρουαρίου; Στο θρυλικό δίσκο του 1972, ο Μάνος Ελευθερίου εξηγούσε ότι ο Άγιος Φεβρουάριος δεν ήταν άλλος από τα μαρτύρια του Αγίου Στεφάνου και ο Δήμος Μούτσης επέμενε στον τίτλο γιατί συμβόλιζε ΄μια τραγωδία που περνάμε όλοι κάποτε, αλλά και ο συμβολισμός μιας αναγέννησης που ελπίζουμε’.
Πενήντα χρόνια μετά από τον μυστηριώδη εκείνο τίτλο, καλούμαστε σε αναστοχασμό υπό έναν άλλο μυστηριώδη τίτλο: «Ποιός απέναντι στον Μητσοτάκη;». Βέβαια ο υπόρρητος τίτλος των διοργανωτών φαίνεται να είναι «Ποιος απέναντι στον Κασσελάκη;»
Ομιλητές διαβάζω πως θα είναι οι τρεις που « πιθανολογείται βασίμως ότι μελλοντικά θα πρωταγωνιστήσουν κι όχι μόνον στα πολιτικά δρώμενα, αλλά και στα εσωτερικές αναδιοργανώσεις των κομμάτων τους!» Έτσι τουλάχιστον αποφάνθηκαν οι ειδήμονες του συμπολιτευόμενου τύπου, περί κεντροαριστεράς, οπότε παρ’ ημίν θα αποκαλούνται από τούδε και χάριν συντομίας, οι τρείς «βασίμως»!
Μια ενδιαφέρουσα πλευρά είναι κι αυτή της διοργανώτριας αρχής, που φαίνεται να έμαθε ότι «διοργανώνει» με κάποια καθυστέρηση. Η εφημερίδα ζήλωσε ρόλο ΙΣΚΡΑ (του Λαφαζάνη κι όχι του Λένιν) και παρενέβη αποφασιστικά στον πολιτικό διάλογο ορίζοντας εκείνη ως ομιλητές τους ‘τρείς βασίμως’ αντί να καλέσει τα τρία εμπλεκόμενα κόμματα να το κάνουν. Το ΠΑΣΟΚ το βρήκε αυτό επισήμως προβληματικό και πήρε αποστάσεις ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ απάντησε με μια στάση ανωτερότητας του τύπου, μαθημένα τα βουνά στα χιόνια.
Χιόνια φαίνεται που συνεχίζουν να δημιουργούν ονειρώξεις. Υπάρχουν «κινήσεις από τα μέσα» αλλά και «κινήσεις από τα κάτω» που καλλιεργούν την ελπίδα ότι η πολιτική αλλαγή παραμένει εφικτή. Στην πραγματικότητα μάλλον προεξοφλούν νέα επικράτηση Μητσοτάκη και δηλώνουν «φτούκα προ-» για την κρίση της μετεκλογικής Δευτέρας. Αυτό διαβάζεται και λίγο σαν προαναγγελθείσα προφητεία!
Ενότητα λοιπόν δεν γίνεται με Κασσελάκη-Ανδρουλάκη και σε κάποιους αρειμάνιους δεν αρκεί «να κυλίσουν το τενεκεδάκι πιο κάτω και βλέπουμε» μέχρι τις ευρωεκλογές. Κι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ ο κ. Ανδρουλάκης με πρόσφατες δηλώσεις του είχε τείνει χείρα φιλίας προς τη Νέα Αριστερά, η οποία υποτίθεται την αποδέχτηκε. Ποιος λοιπόν και γιατί επιλέγει τώρα ως συνομιλητή της ΝΕΑΡ τον κ. Χριστοδουλάκη και τους ‘βασίμως’; Δώσε θάρρος στον χωριάτη, ν’ ανεβεί και στο κρεββάτι!
Το ερώτημα προφανώς προδικάζει κακό εκλογικό αποτέλεσμα και ανάγκη αλλαγών κι στο ΠΑΣΟΚ, που φαίνεται ότι επίσης κατέληξε σε λάθος αρχηγό. Για όποιον πασόκο τυχόν δεν κατάλαβε με το πρώτο, διευκρινίζουν ότι ακόμη κι αν το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ είναι μεγαλύτερο από αυτό του ΣΥΡΙΖΑ αλλά υπολείπεται κατά πολύ της ΝΔ, πχ περισσότερο από 10 μονάδες, τότε οι εξελίξεις θα δρομολογηθούν.
Αν κατάλαβα καλά δηλαδή, ο Ανδρουλάκης ,τον Ιούνιο πρόκειται να αμφισβητηθεί από τον δελφίνο Χριστοδουλάκη. Δεν ρωτάνε καλύτερα και τον κ Χάρη Καστανίδη;
Όσο για τον παλιμπαιδισμό , το να αφήνεις μετά από τις διασπάσεις το πιο βραδυπόρο τμήμα σου μέσα, με την ελπίδα ότι αυτό θα δράσει μελλοντικά ως πέμπτη φάλαγγα είναι ένα γνωστό κολπάκι για νεαρούς φραξιονιστές. Παρόμοιο σκοπό υπηρετεί κι η προσπάθεια διατήρησης κοινών συνδικαλιστικών ή αυτοδιοικητικών παρατάξεων με το μητρικό κόμμα. Αυτά είναι προσπάθειες τροφοδότησης του μη βιώσιμου ακόμη πολιτικού εμβρύου με δαπάνες της αφελούς μήτρας (παρένθετη μητρότητα στην ανωτάτη φραξιονιστική).
Όμως μακροπρόθεσμα από αυτή την παρατεινόμενη τεχνηέντως συνάφεια βγαίνει χαμένος ο λιγότερο ισχυρός πόλος. Αυτός είναι που επαναρροφάται ή διαλύεται υπέρ του μεγαλύτερου πόλου της διάδρασης, οπότε έχει και τους σοβαρότερους λόγους να είναι εξ αρχής ανένδοτος. Αυτό η κ. Αχτσιόγλου στα χαρτιά έδειξε να το αντιλαμβάνεται διακηρύσσοντας ότι δεν την ενδιαφέρει μια συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ ή ένα θραύσμα του. Ως συνήθως όμως, οι πράξεις της την διαψεύδουν.
Ουαί τοις ηττημένοις
Η γιαγιά μου πίστευε πως η χώρα καταστράφηκε πριν 80 χρόνια, τον Δεκέμβρη. Γιατί όμως συρρικνώθηκε τόσο δραματικά η επιρροή του ΚΚΕ μετά τον Δεκέμβρη του 44, την ρωτούσα; Χαμογελούσε γιατί ήξερε ότι ήταν ρητορικό το ερώτημα μου.
Η Ελλάδα βρέθηκε σε δίνη εμφυλίου, συμμαχικές δυνάμεις αφαιρέθηκαν από το πολεμικό μέτωπο και παραλίγο να αφήσει τα κόκκαλα του ο Τσώρτσιλ στην Μεγάλη Βρετάνια του Συντάγματος, πολύ μακριά από την δική του Μεγάλη Βρετανία. Την ίδια στιγμή ο Β’ΠΠ ουδόλως είχε τελειώσει. Η ΕΣΣΔ είχε μόλις δεχθεί την ευεργετική επίδραση του δευτέρου μετώπου (D day) κι ο Χίτλερ ετοίμαζε την αντεπίθεση του στις Αρδέννες (Πάτον, Μπαστόν κλπ). Αν τυχόν είχε διεκπεραιωθεί επιτυχώς η εκτέλεση Τσώρτσιλ, σε πόσο μεγάλη διαφορά φάσης θα είχε βρεθεί το ηρωικό τοπικό κίνημα από τις παγκόσμιες προτεραιότητες. Μπορεί να έφταιξε αυτό!
Η διαχείριση της επαναστατικής εξουσίας με ωμότητες σε βάρος δικαίων κι αδίκων είχε συχνά ως κριτήριο το ποιος ήταν πιο βολικός στόχος. Όσο κι αν γίναν καθεστώς πολλοί που δεν τους πρόλαβε η ΟΠΛΑ, η περίσσια βία είναι αποκρουστική και μπορεί να έφταιξε κι αυτή. Ωστόσο η ιστορία δεν γράφεται έτσι, αν τουλάχιστον κρίνουμε από τους στίχους της Μασσαλιώτιδας για τους αιματοβαμμένους citoyennes.
Όσα έγιναν κι όσα ακολούθησαν έδειξαν την εξαιρετική ανεπάρκεια των υποκειμενικών όρων στην διαχείριση του εν πολλοίς αυθόρμητου κατορθώματος της αντίστασης. Βάρκιζα, Άρης, αποχή του 46, Λιτόχωρο, Γράμμος, Πλουμπίδης κοκ έχουν να πουν πολλά και διδακτικά. Άνθρωποι μειωμένων γνώσεων προσφυγάκια του δημοτικού οι περισσότεροι, μάθαιναν τα νέα μισά και με εξάμηνη καθυστέρηση κι είχαν περάσει τα τελευταία χρόνια τους σε μπουντρούμια κι εξορίες. Πόσα περισσότερα να τους ζητήσεις; Μπορεί να έφταιξε κι αυτό!
Η υπεράσπιση της σοσιαλιστικής πατρίδας που έδωσε στον αντιφασιστικό αγώνα, μην το ξεχνάμε, 20 εκατομμύρια ψυχές είχε προτεραιότητα. Μπορεί να έφταιξε κι αυτό μερικές φορές…
Πολλά έφταιξαν αλλά περισσότερο από όλα έφταιξε το προφανές. Η διάψευση ενός λαού που πίστεψε στο θαύμα κι όταν αυτό δεν ήρθε, δεν οδηγήθηκε πίσω στην αρχική αφετηρία. Τίποτε δε θα ήταν ίδιο πια κι ένα βίαιο rebound οδήγησε από την έφοδο στον ουρανό στην κατάδυση στα Τάρταρα του εμφυλίου και του μετεμφυλίου. Το να φουσκώνεις τα μυαλά κάποιων προκειμένου να φέρεις μια ώρα αρχύτερα την εξέγερση είναι μεγάλος πειρασμός που μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά επικίνδυνος τυχοδιωκτισμός σε βάθος χρόνου.
Ελλάδα των μνημονίων, το τέλος του ΠΑΣΟΚ, η ανάδυση του Τσίπρα και του ‘κόμματος’ του, το δημοψήφισμα, ο Μητσοτάκης της σήμερον και στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα … Πριν από εμάς ‘τον ήπιανε’ κι άλλοι και πολύ χειρότερα κι όμως από αυτούς τους συντετριμμένους ξαναβγήκε η Χαμένη άνοιξη του 60, το Πολυτεχνείο, η Αλλαγή και τα δικά μας μικροκατορθώματα.
Ας μην πνιγόμαστε λοιπόν σε μια κουταλιά νερό. Αν δεις την ζωή λίγο απ’ έξω (ως ιστορία), αυτή φαίνεται λιγότερο δυσνόητη. Αυτό καθιστά την «ιστορικότητα» μια θεμελιώδους σημασίας αρετή στην πολιτική ματιά του καθενός και της καθεμιάς.
(Ο Θανάσης Οικονόμου είναι Πρ. βουλευτής, ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ)
